شه‌زاده سوار بر اسب سفیدم، چرا نمی‌آیی؟! بیا و اصلا بزن پس سرم تا کمی بیشتر تلاش کنم و امید زندگی‌ام بشو! اصلا یک نفر باید باشد هی بهت بگوید تلاش کن. من پشتت هستم ما باهم ادامه می‌دهیم. نباشد، نمی‌شود که هیچ کاری کرد! شه‌زاده محترم والا حضرت، حلّال همه مشکلات من، شاه‌کلیدِ تمام قفل‌های زندگی و همراه و یاور من، کجایی؟! راستش همه ما، همۀ همه، یک روزهایی نشسته‌ایم و فکر کرده‌ایم که یک نفر باید بیاید از این زندگی نجاتمان بدهد. یک نفر باید باشد که همچون شوالیه‌های داستان‌ها مارا از قلعه کرختی و تنهایی و خمودگی برهاند و به سوی آرزوهایمان هولمان دهد و ما ناگهان همانند یک سرسره بازی ساده قل بخوریم وسط آرزوهایمان. اصلا، همیشۀ همیشه باید یک نفر باشد که اگر نباشد ما همچنان همین منِ خسته فعلی، باقی می‌مانیم! یک نفر که پایه درس خواندن، کتاب خواندن، ورزش کردن و... زندگی کردن و پیشرفت کردن‌مان باشد. یک نفر که به دندان بکشد مارا و رشدمان دهد. همیشه خودمان را وابسته یک فکر کرده‌ایم! همیشه گفته‌ایم «یک نفر باید باشد!» شه‌زاده نجات دهنده‌مان با بغلی پر از پول، امید، تلاش بیاید و آرزوهایمان را تقدیممان کند.
اما دریغ از آنکه زندگی ما، زندگی ماست. خودمان باید بسازیمش. کاخ‌های رویایی ساخته دست شه‌زاده‌هایمان ناپایداراند و یک جاهایی باید دست‌مان را بگذاریم روی زانوی خودمان و خودمان شروع کنیم و تلاش کنیم. خودمان و خودمان، به تنهایی. باید ادامه دهیم، نه با شه‌زاده رویایی مان! نجات دهنده‌ترین فرد در زندگی‌مان، خود خودمان هستیم. همانکه تکه‌ای از روح خدایی دارد و همانکه زندانی‌اش کردیم و دست و پایش را با افکار منتظرمان برای ناجی حمایتگر و تشویق کننده مان بسته ایم. و وای از روزی که بهمان نه بگویند می‌شود اخر خط رویاهایمان! ما برای ادامه دادن، زندگی کردن، کسی را نداریم جز خودمان و این کافی است! خودمان، مایی که روح الهی درمان دمیده شده است؛ این ما و روح‌مان هستیم که باید تلاش کنیم! روحی که منشا الهی دارد و چه کسی کافی‌تر از خودِ خدا وچه چیزی راهگشاتر از تلاش برای این بنده‌اش؟
این بار شاید باید به خودمان تکیه کنیم و افکارمان را خالی کنیم از شه‌زاده آماده به خدمت به آرزوهایمان! شاید این بار باید خودمان مجری آرزوهایمان بشویم...
پ.ن: چارلز بوکفسکی: «ما برای ادامه دادن کسی را نداریم جز خودمان و این کافی است.»
برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
Ali_emadi
Ali_emadi
٩٨/٠٢/٠٢
٢
٠
این جمله بوکفسکی با نظرم از این شعاری که مد شده خیلیا میدن دقیق‌تر و کاربردی‌تره، همون که میگه:(و خدایی که به شدت کافی‌ست). به نظرم خدا اون مقدار از قدرتشو به قدر کفایت در وجودمون گذاشته که نیازمند دیگران نشیم
مائده رئیس الساداتی
مائده رئیس الساداتی
٩٨/٠٢/٠٣
٠
٠
بله، ممنون از نظرتون.
YaseenNateghi
YaseenNateghi
٩٨/٠٢/٠٣
٣
٠
داشتنِ همراه، بیشتر وقت ها باعث میشه که آدم راحت تر مسیر زندگیش رو طی کنه. مثال ساده ش، داشتن همراه برای ورزش صبحگاهیه. تاثیرِ همراه، هم روانیه و هم فیزیکی. نکته مهم اینجاست که یه خطّ باریکی وجود داره بینِ گشتن به دنبال همراه و نشستن به انتظار همراه. همراه، منجی نیست. / یه وقتی، جنبشی داشت تو آمریکا شکل میگرفت که والدین میگفتن نباید بذاریم بچه هامون کارتون سیندرلا و راپونزل و اینجور پرنسس های دیزنی رو ببینن. دلیلش هم همون منجی هایی بودن که با اسب یا قاطر میرفتن سراغ شخصیت اصلی و از بدبختی نجاتش میدادن. حالا شخصیت اصلی یا با جاد و جَنبَل توی قلعه گیر کرده بود، یا بالکل مسکین به دنیا بود... / مطلب خوبی بود.
مائده رئیس الساداتی
مائده رئیس الساداتی
٩٨/٠٢/٠٣
١
٠
کلا یک زمانی کمپانی دیزنی پر شده بود از این دست کارتون ها... برعکس زمانی که ژاپنی ها با انیمه هاشون داشتن این تفکر رو کم کم زیر سوال میبردن...و البته که الان بهتر شده این قضیه...ممنون از نظرتون و نکاتی که گفتید..!
sara_j
sara_j
٩٨/٠٢/٠٣
٢
٠
باهاتون موافقم هر چند این دیدگاه بیشتر مربوط به اوایل دهه بیست هستش ولی بعد از اون انسان به یک پختگی ای می رسه و یاد می گیره روی پای خودش بایسته
مائده رئیس الساداتی
مائده رئیس الساداتی
٩٨/٠٢/٠٧
٠
٠
ممنون از نظرتون..!
reza_rz
reza_rz
٩٨/٠٢/٠٤
١
٠
خیلی خوب مطلب واقعیت اینه که زندگی هیچ راهی برای بهتر شدن نداره، غیر از اینکه خودمون دست به کار بشیم
مائده رئیس الساداتی
مائده رئیس الساداتی
٩٨/٠٢/٠٧
١
٠
آره واقعا تا خودمون دست به کار نشیم هیچ کس قدمی برامون برنمیداره...ممنون.
بوریس برزوفسکی ارجمندوسکی
بوریس برزوفسکی ارجمندوسکی
٩٨/٠٢/١٥
١
٠
دقیقا دقیقا
kimia_ka_
kimia_ka_
٩٨/٠٢/١٦
١
٠
چه کسی کافی تر از خود خدا...؟ چقدر جذاب! :)
علی
علی
٩٨/٠٣/١٩
٠
٠
نوشته های شما رو دوست دارم