بی‌عشق کجای راه ماندی؟
شعری سروده خودم

بی‌عشق کجای راه ماندی؟

نویسنده : سیده محبوبه عظیم زاده

من مستحق عذاب، باشد

از تیره منجلاب، باشد

من زشت‌ترین گناه عالم

یک یاغی بی‌ثواب، باشد

من خبط، خطا، غلط همیشه

بی‌منطق و ناصواب، باشد

به بود و نبود خویش مشکوک

از طایفه سراب، باشد

آمیخته درد و جنونم

از روز ازل ریخته خونم

سرخ است تمام سرزمینم

مردند شبیه من قشونم

هرکس که رسید ضربه‌ای کوفت

از پایه شکست چل ستونم

در طالع من خدا نوشته است

منحوس، مریض، بدشگونم

ای ناخوشِ روی خوش ندیده

از عالم و آدمی بریده

ای بندۀ تا همیشه مطرود

نامصلحت به شر کشیده

نفرین شدۀ کل شیاطین

نفرین شدۀ خیر ندیده

بی عشق کجای راه ماندی؟

ترسوصفتِ مارگزیده

تو زندگی‌ات به مرگ نزدیک

تو زندگی‌ات به سر رسیده...

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
Ali_emadi
Ali_emadi
٩٧/٠٧/٠٣
٠
٠
زیبا بود
تکتم فهمیده
تکتم فهمیده
٩٧/٠٧/٠٧
٠
٠
زیبا
سلیمان حسنی
سلیمان حسنی
٩٧/٠٧/٠٦
٠
٠
سلام برشما:روان وزیبابود.دلتون شاد
[دخــتر آبــــــان]
[دخــتر آبــــــان]
٩٧/٠٧/١٢
٠
٠
عالی :)
پربازدیدتریـــن ها