تیم ملی و فوتبالی که هنوز آماتور است
شانس یارمان بود

تیم ملی و فوتبالی که هنوز آماتور است

نویسنده : Vr_takallom

بازی سخت و نفس‌گیر ایران و پرتغال انجام شد و تکلیف ایران در این دوره از جام‌جهانی هم مشخص شد. مطابق معمول خداحافظی در دوره‌ی مقدماتی و دل‌خوش شدن به لایی زدن به فلان بازیکن و گرفتن پنالتیِ فلان ستاره.

خب روال بازی ایران و پرتغال تا دقیقه‌ی هفتاد دقیقاً به همان ‌شکلی بود که در پست قبل توضیح دادم. فشار روی دروازه‌ی ایران از طریق بازی بلند و شوت از راه دور که در نهایت به گل پشت هجده قدم کوارشما منجر شد. در نیمه‌ی دوم هم همان‌طور که گفته بودم رونالدو با توانایی‌های فردی‌ا‌ش حول و حوش محوطه‌ی جریمه توانست کار دست ایران بدهد و یک پنالتی بگیرد که در کمال ناباوری دفع شد. بدون شک خراب کردن پنالتی به وسیله‌ی فوق ستاره‌ی فوتبال جهان نقطه عطف بازی بود که باعث شد توازن روحیه تیم‌ها به هم بخورد و ورق به نفع تیم ما برگردد.

از دقیقه‌ی هفتاد به بعد پرتغال به نتیجه راضی بود و ایران چیزی برای از دست دادن نداشت. در دقایق تلف‌شده بازی روی هند ناخواسته مدافع پرتغال صاحب پنالتی شدیم و گل تساوی را زدیم. البته همین اتفاقات دور از انتظار مثل خراب کردن پنالتی به وسیله به‌ترین فوتبالیست حال حاضر جهان است که باعث می‌شود فوتبال جذاب و غیرقابل پیش‌بینی باشد و تحلیل‌های منطقی دچار خطا شوند. بازی‌ای که منطقاً و به صورت بالقوه می‌توانست دو هیچ و حتی سه هیچ به سود پرتغال به پایان برسد خوش‌بختانه با اشتباه غیرمنتظره‌ی کریستیانو رونالدو به تساوی کشیده شد.

خب البته گل به خودی جزئی از فوتبال است. اتفاقی مثل گرفتن پنالتی کریستیانو رونالدو هم جزئی از فوتبال است. این اتفاقات اما جز ثابت فوتبال نیستند. ما اگر در این دوره از جام جهانی چنین خوش‌اقبالی‌هایی داشتیم که نود دقیقه تحت فشار مراکش باشیم و در دقایق آخر به وسیله گلی که خودمان نزدیم سه امتیاز دشت کنیم، یا مثلا ضربه‌ی پنالتی رونالدویی را بگیریم که درصد خطای پنالتی‌هایش تنها چیزی حدود ده درصد است و رکوردار گل‌زنی به وسیله‌ی ضربات پنالتی در تاریخ فوتبال لالیگاست، هیچ تضمینی نیست که در جام‌های دیگر باز چنین شانس‌هایی داشته باشیم.

بله خب! ما خوش‌حال‌یم چون در برابر تیم‌های بزرگ خوب نتیجه گرفتیم. ما کیسه نشدیم! ولی گل نخوردن و دفاع مستحکم بخشی از توانایی‌های هر تیم است. بخش جذاب‌تر فوتبال مالکیت توپ، بازی‌سازی، حمله و گل زدن است. چیزی که فوتبال ما کماکان از آن بی‌بهره است. روزی فوتبال ایران یک فوتبال موفق و حرفه‌ای است که دفاع‌ش دفاع کند، هافبک‌هایش بازی‌سازی کنند و مهاجمش حمله کند. نه این‌که ۳-۴-۳ بچینیم و ده نفره دفاع کنیم. نه این‌که دفاع‌مان روی خط دروازه بایستد، هافبک‌هایمان روی خط شش قدم را پر کنند و مهاجم‌هایمان به جای هجده قدم حریف داخل هجده قدم خودمان باشند‌. فوتبال خوب اگر هزار فاکتور داشته باشد ما فعلاً فقط یک فاکتورش را داریم: دفاع خوب و استفاده‌ی نیم‌بند از ضدحمله‌ها.

اگر بخواهیم به صورت منطقی و منصفانه نگاه کنیم و عرق ملی را دخیل نکنیم، حق ما از این جام جهانی حداکثر یک امتیاز آن هم از اسپانیا بود. دلیلش هم واضح است. سبک بازی اسپانیا در نهایت منجر به پاس‌های عمیق به فضاهای خالی پشت دفاع حریف می‌شود در حالی‌که تیم ایران با دفاع ده نفره در نزدیک‌ترین نقطه به دورازه تمام فضاهای خالی را پر کرده بود. در بقیه بازی‌ها اگر به دور از جو و احساسات نگاه کنیم همای بخت به شانه‌هایمان نشسته بود. بازی با مراکش طی یک خوش‌شانسی صاحب پیروزی شدیم و در بازی با پرتغال طی یک خوش‌شانسی از مهلکه فرار کردیم.

البته از حق نگذریم تیم امروز ما غیرقابل قیاس با تیم‌های دایی و قطبی و قلعه‌نویی است و انتظار نتایجی بهتر از این هم دور از انصاف است. هدف این نوشته هم انکار پیشرفت‌های تیم ملی نیست، ولی خب نباید تصور کنیم امتیاز گرفتن از تیم‌های بزرگ با یک سبک بازی بسته و نامتداول فوتبال ما را یک فوتبال حرفه‌ای کرده است. نتیجه گرفتن از تیم‌های بزرگ با سبک‌های بسته و تدافعی اتفاق عجیب و غیرمعمولی در دنیای فوتبال نیست. در بازی نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان ۲۰۱۰ مورینیو با یک بازی بسته و دفاع کاتاناچیوی معروفش توانست بارسلونای در اوج را از پا در بیاورد و حتی در فینال، بایرن مونیخ فن‌خال را شکست دهد و کاپ را به میلان ببرد. اما شیوه‌ی بازی آن سال‌های اینتر علی‌رغم نتیجه گرفتن و حتی قهرمانی مورد انتقاد خیلی‌ها قرار گرفت و اینتر هیچ‌گاه آن‌طور که شایسته‌ی یک قهرمان است مورد تجلیل واقع نشد. ما هم نباید فراموش کنیم که نتیجه گرفتن مقابل تیم‌های بزرگ الزاماً تیم ملی ما را یک تیم بزرگ نمی‌کند و تیم ما تا حرفه‌ای شدن و ارائه یک فوتبال همه‌جانبه راه درازی پیش رو دارد.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
m.shiezadeh
m.shiezadeh
٩٧/٠٤/٠٦
٢
٤
مطلبتون چنگی به دل نمی زد. مقایسه های بی ربط و دلایلی که برای رسیدن به حرف اصلی تون قانع کننده نبود، بدجور توی ذوق می زد. شاید اگر می شناختمتون و یا بازهم مطلب ورزشی از شما خونده بودم، راحت تر می تونستم درباره کلیت مطلب نظر بدم اما در حال حاضر فقط این طور فکر می کنم که مخاطب حرفه ای فوتبال نیستید. / و اینکه واقعا خوشحالم بعد از مدت ها به سایت جیم برگشتید و یادداشت هاتونو بازهم اینجا می خونم.
Ali_emadi
Ali_emadi
٩٧/٠٤/٠٦
١
٢
گفتین گل نخوردن و دفاع تیمی بخشی از توانایی‌های هر تیمیه، اصلا اینطور نیست این کار خیلی تمرین و تمرکز میخواد هرتیمی نمیتونه انجام بده. تیمهای بزرگم بعضی بازیا دفاعشون ازهم میپاشه، چه برسه به تیمهای کوچیکتر مثل ایران،مثالش پاناما و عربستان و تونس، ولی ما توهرسه بازی بدون اینکه نظم دفاعی ازبین بره تا آخر ادامه دادیم. گفتین منطقی بخواین نگاه کنین حقمون حداکثر یک امتیاز اونم بازی اسپانیا بوده! اولا که حق رو تو زمین میگیرن نه با تحلیل، ضمنا حتی اگه گل مراکش هم گل نمیشد ما مساوی میکردیم. یعنی مساوی هم حقمون نبود؟:) و در آخر بعد این چند سال الان فقط همه میگن اینتر اون سال چمپیون شد. کسی حتی شاید یادش نیاد چه تیمایی از تیم مورینیو هجومی تر بازی میکردن...خیلی وقته نتیجه اولویت فوتبال تو همه دنیاست. به روز باشید شما نهایتا میتونین بگین بازی تدافعی رو نمیپسندین و هجومی‌تر دوس دارین، اما نمیتونین بگین کسی حق نداره از این روش نتیجه بگیره...
محمدرضا مهدیزاده
محمدرضا مهدیزاده
٩٧/٠٤/٠٦
٣
٠
ممنون که فوتبال رو میفهمی :) واقعاً هر چقدر از غیرت و دوندگی بازیکنان مون لذت بردم ، از تاکتیک های مسخره ی سرمربی مون (به جز بازی اسپانیا) شرمنده شدم ! بازی هایی که ژاپن و استرالیا و حتی کره (مخصوصاً بازی با آلمانش) ارائه دادن به مراتب زیباتر و غرور انگیز تر برای آسیایی ها بود ! بازی با مراکش که فاجعه بودیم ، پرتغال رو هم شانس آوردیم با درخشش بیرو توی بازی موندیم و بازی با اسپانیا هم با تیمی بازی کردیم که یه روز قبل از شروع جام مربی اش رو اخراج کرده بود و طبق پیش بینی ها بازی های خوبی انجام نداد و تنها تیمی هم که برد ایران بود .
دختر آبان
دختر آبان
٩٧/٠٤/٠٩
٠
١
عجب
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

به نام خدا

٩٧/٠٦/٢٦
روی زمین چیزی برای دیدن ندارید

منزلگه عشاق دل آگاه حسین است

٩٧/٠٦/٢٨
شعری سروده خودم

پهلوان بنی هاشم

٩٧/٠٦/٢٨
شعری سروده خودم

آدمک فانی

٩٧/٠٦/٢٦
خانۀ شب

سر سوزن ذوقی

٩٧/٠٦/٢٦
چرا چایی می‌خوریم؟

روز جهانی چایی مبارک

٩٧/٠٦/٣١
شعری سروده خودم

مادرم، مام وطن، نامم ولی ایران شده...

٩٧/٠٦/٣١
شعری سروده خودم

بود و نبود

٩٧/٠٦/٣٠
آزادشهر سقوط کرد!

سفرنامه آذربایجان - قسمت ششم

٩٧/٠٦/٢٦
دل نوشته های یک معلم

عذاب معلمی - قسمت پنجم

٩٧/٠٦/٣١
جنگل پندارها

در جستجوری الی - قسمت هشتم

٩٧/٠٧/٠١
شعری سروده خودم

اما اگر سالی چشمت به من افتاد

٩٧/٠٦/٢٩
هوا، کولر، سطل آشغال و دیگر هیچ...

سفرنامه آذربایجان - قسمت هفتم

٩٧/٠٧/٠١
شعری سروده خودم

کیش و مات

٩٧/٠٧/٠١
روضۀ یک نفره و اشک یک نفره

حسینیه‌ دل

٩٧/٠٧/٠١
مثلا فکرش را بکن...

صبح‌ات به خیر تر از این مگر می‌شد؟

٩٧/٠٧/٠٢