نگاه
داستان کوتاه

نگاه

نویسنده : نسرین رنجبر

صدای اذان از مسجد بغل پارک به گوش می‌رسید. سوز سردی که در هوا بود؛ داشت تا مغز استخوانم را می‌سوزاند. باز هم مثل همیشه خودم را پیچیده بودم توی شال و کلاه و پالتو، ولی آشکارا در حال لرزیدن بودم.

مجبور بودم تا رسیدن ساره قدم بزنم؛ شرط می‌بندم اگر یک‌جا می‌نشستم یخ می‌بستم! سطح زمین پارک را که نگاه می‌کردم. می‌ترسیدم، همه‌جا یخ بسته بود و مطمئن بودم با این کفش‌ها اگه قدم از قدم بردارم سر خوردنم حتمی است. پارک چندان بزرگی نبود، نیمکت‌ها ردیف به ردیف بین درخت‌ها سبز شده بودند و مسیر باریک بین درخت‌ها یخ بسته بود. درخت‌های سرو و تبریزی و تک و توک بید مجنون هنوز سرسبزی خودشان را داشتند، انگار هنوز تسلیم سرما نشده بودند. برف از سرو کول‌شان بالا رفته بود. شبیه یک کت سفید رنگ که تن یک جوان قد بلند کرده باشی؛ اما کت به تنش کوچیک باشد. برف‌ها هم نتوانسته بودند درخت‌ها را خوب بپوشانند. گاهی شره کرده بودند و گاهی قندیل بسته بودند و از شاخه‌های نازک و باریک درخت‌ها خودشان را حق آویز کرده بودند.

یک یاکریم سرمازده توی پارک مدام چرخ می‌زند. بال‌هایش را باز و بسته می‌کند، چشم‌هایش را به هر سو می‌گرداند و گمشده‌اش را نمی‌یابد. شاید برای همین است که سرما تنش را کرخت کرده است. هوای تنهایی سرد تر از هوای دو نفره است.

ساعت را به هر جان کندنی بود از زیر آستین پالتو بیرون می‌کشم و باز هم چند تا فحش نثار ساره می‌کنم. مثل همیشه دیر کرده بود. مثل همیشه خوش قول و آن تایم. مطمئن بودم کلاس تا حالا تمام شده و هیچ بهانه‌ای برای دیر کردن ندارد. مگر اینکه باز هم بهنام سر راهش سبز شده باشد و ساره با چشم‌های مشتاق و دهان تا بناگوش باز شده‌اش، دل به دلش داده باشد و  یادش نیاید که من بیچاره را در این سرما بین درخت‌‌های تبریزی کاشته است. اگر تا یک ربع دیگر نمی‌رسید حتما این سانس را از دست می‌دادیم.

قید راه رفتن را زدم و نشستم روی نزدیک‌ترین نیمکت به در ورودی. روی این چمن‌ها و سنگ‌فرش‌های یخ بسته، گربه های چاق و خپله دنبال هم کرده‌اند. گاه به گاه مرنو می‌کشند و در حال پنجول کشیدن بر سر و صورت هم مرا از جام می‌پرانند. نیمکتی که روش نشسته‌ام سردترین نقطه‌ی زمین است  و  سردی‌اش تا عمق وجودم را می‌لرزاند. یاد آبا می‌افتم که همیشه تشکچه‌ی سبز گل‌گلی‌اش را همراهش داشت. روزهایی که قصد می‌کرد بیاید خانه‌ی ما، دائی حسین هنوز خواب بود که از خانه بیرون می‌زد. می‌گفت خودم نرم نرم می‌روم، عجله ای که ندارم.  تشکچه را می‌زد زیر بغلش با آن قامت خمیده و  قدم‌های سنگین دلی دلی راه می‌افتاد. بعد نماز صبح از خانه بیرون می‌زد و هر جا خسته می‌شد تشکچه را روی درگاه خانه‌ای یا پله ی مغازه‌ای می‌انداخت و نفسی می‌گرفت و دوباره ادامه می‌داد.

انگار اینجا سرماست که تصمیم می‌گیرد به چه طریقی انتظار لعنتی را تحمل کنم. بلند می‌شوم یک بار دیگر مسیرم را از لا‌به‌لای درخت‌ها، تا انتهای پارک طی می‌کنم. مسیری که برف‌هایش هنوز کمی نرمی و انعطاف دارند و می‌توانم با آرامش رویشان قدم بزنم. اطرافم را نگاه می‌کنم، از ورودی پارک کمی دور شده‌ام، هر لحظه ممکن است ساره سر برسد و دنبالم بگردد.

توی پارک به آن بزرگی تنهایم. به جز پیرمرد چروکیده‌ای که جلوی پارک بساط چای علم کرده، پرنده هم در پارک پر نمی‌زند. حس می‌کنم پاهایم دو گلوله‌ی یخی است که کم‌کم سنگین و سنگین‌تر می‌شوند و هر آن ممکن است از شدت سنگینی‌شان زمین بخورم. دست‌هایم را از جیب پالتو در می‌آوردم. دست‌کش دستم را در آورده‌ام و برای بار هزارم شماره‌ی ساره را می‌گیرم و بوق ممتد آن طرف خط می‌گوید که انتظارم طولانی‌تر از آنی است که فکرش را می‌کردم. ساعت نزدیک 12 و نیم است. می‌دانم که سانس را از دست داده‌ایم و سعی می‌کنم خودم را متقاعد کنم به جای تحمل این انتظار سوار اولین تاکسی شوم و به خانه‌ی گرمم پناه ببرم. عصبانی‌ام، سعی می‌کنم قدم‌هایم را محکم‌تر بردارم و حرصم را سر برف‌ها خالی کنم، گربه‌ها دوره افتاده‌اند توی پارک، امروز زمین و زمان دست به دست هم داده‌اند که کفری‌ام کنند. قدم بعدی را محکم‌تر برمی‌دارم و همین که از جا کنده می‌شوم، گربه‌ی سیاه پشمالویی از بالای درخت خودش را پرت می‌کند روی زمین. جیغ بلندی می‌کشم و پایم کشیده می‌شود روی یخ‌ها و سقوط می‌کنم میان برف‌ها. سرد است، برف تمام تنم را گرفته است. خودم را می‌تکانم و دوباره بلند می‌شوم. دست‌کش از دستم میان گل و برف افتاده و خیسِ خیس است.

هوا آنقدر سرد است که فکرم خوب کار نمی‌کند. نمی‌دانم باید از دست ساره عصبانی باشم یا از دست خودم که دوباره‌ی روی قولش حساب کرده‌ام. شاید هم نگران کلاس صبحم که پیچانده‌ام و خطر حذف شدن را به جان خریده‌ام تا فیلم  محبوبم را در حضور بازیگر نقش اولش تماشا کنم. به هر چیز بدی که ممکن است اتفاق بیوفتد فکر می‌کنم. حس می‌کنم فکر کردن در این سرما سخت‌ترین کار دنیاست. نورون های مغزم در حال رسیدن به نقطه‌ی انجماد اند. مدام توی سرم به ساره و بهنام جانش فحش می‌دهم.

دارم تصورش می‌کنم که بعد از کلاس با یک لبخند کش‌دار مسخره راه افتاده است دنبال بهنام. حتما قبلش رژ صورتی‌اش را پررنگ‌تر کرده، مقنعه‌اش را کمی عقب‌تر داده، پوتین‌هایش را حسابی برق انداخته و دوباره کل ساعت کلاس را  آینه به دست و خیره به ساعت، سپری کرده است. حس اینکه با شال و کلاه جیغش دلبر‌تر شده، تمام وجودش را احاطه کرده و سعی دارد قدم‌هایش را با قدم‌های بهنام هماهنگ کند. بی‌شک به پیشنهاد نسکافه و کیک شکلاتی‌اش نه نگفته و در حال دلبری کردن به آن بوفه‌ی گرد و غبار گرفته‌ی طبقه‌ی اول رفته است.

دارم به این فکر می‌کنم که حالا ساره چه حالی دارد؟ حتما مثل من سردش نیست. مثل من دل آشوبه ندارد. نگرانی‌های تمام عالم و آدم توی دلش هوار نشده است. همیشه منم که از کوچک‌ترین چیزها دنیایی نگرانی می‌سازم و همه چیز را به کام هر دوی‌مان تلخ می‌کنم.

هنوز دارم به یاکریم تنهای گرسنه‌ای نگاه می‌کنم که توی برف‌ها دنبال یک لقمه نان می‌گردد. حالا در اینکه او هم مثل من تنهاست. شک ندارم. تا به حال ندیده بودم یا کریم‌ها تنهایی دنبال دانه بگردند. حتما این یکی هم از آن خوش شانس‌های روزگار است مثل من. فحش‌های ساره را حالا نثار خودم می‌کنم.

چند بار قدم زدن تا نزدیک مقبره‌ی ته پارک، قدرت تجزیه تحلیل را از من سلب کرده است. ایستاده‌ام زیر یک درخت تبریزی و به چند ساعت بعد فکر می‌کنم. مشتی برف روی سرم هوار می‌شود. سرم را بلند می‌کنم و یاکریم را میبینم که جفتش را پیدا کرده و دارد به ریش من می‌خندد. خودم را می‌تکانم و برف از سر و کولم می‌لغزد و زیر پایم می‌نشیند. رشته‌های عصبی مغزم به تفاهم رسیده‌اند، قدم تند می‌کنم به طرف در ورودی، به خانه نمی‌روم. دربستی می‌گیرم و به سینما می‌روم. تنهایی فیلم را تماشا می‌کنم و تنهایی با بازیگر محبوبم عکس می‌گیرم و قید ساره را برای همیشه می‌زنم. نزدیک در ورودی‌ام که با  دو طلبه‌ی جوان سینه به سینه می‌شوم.

تقصیر خودم است آنقدر لباس تنم کرده ام که شبیه پنگوئن‌ها دارم قل می‌خوردم به جای راه رفتن. سرم را بلند می‌کنم و نگاهشان می‌کنم. یکی از طلبه‌ها لاغر و قد بلند است، با ریشی تنک که شال پشمی دست‌باف مادرش را تا بالای دماغ بالا کشیده است. دیگری کمی چاق و هیکلی است. گویا سرما چندان به او اثر نکرده است. اثری از لباس گرم در او نمی‌بینم. طلبه ی چهارشانه کنار می‌رود و لبخندی نثارم می‌کند و اجازه می‌دهد رد شوم.

هر کدام یک بغل کتاب به همراه دارند، نه از آن کتاب‌هایی که انتظار دارم دست طلبه جماعت ببینم. بی‌شک از این کتاب‌فروشی نبش پارک آمده‌اند. دست‌شان پر است از رمان‌های خارجی! از همینگوی بگیر تا پل استر.  آن‌ها می‌روند داخل پارک و من همچنان ایستاده‌ام و به راه رفتن آن‌ها نگاه می‌کنم. به آنها که نه، فقط به یکی‌شان نگاه می‌کنم. به همان طلبه‌ی چهار شانه‌ی جذابی که حالا نشسته است روی نیمکت تازه رنگ شده‌ی مقابل در ورودی که آفتاب گیرترین نیمکت پارک است. می‌نشیند و چایی را که در دست دارد روی نیمکت می‌گذارد. هنوز ننشسته، می‌بینم که اوهام استر را مقابلش گرفته است.

مرددم بین رفتن و نرفتن. پاک ساره را از یاد برده ام. دیگر از دستش عصبانی نیستم. سر که بلند می کنند با من چشم تو چشم شده اند و توقع دارم زود چشم بدزدند و و سرشان را بیندازند پایین. اما طلبه‌ی جوان هیکلی هنوز خیره در چشم‌هایم نگاه می‌کند. کم‌کم لبخندی را هم چاشنی نگاهش کرده و آشکارا دلبری می‌کند. نمی‌دانم چه سری در چشم‌هایش است که مرا از رفتن باز می‌دارد. عقب گرد می‌کنم به داخل پارک. درست رو به‌رویشان یک نیمکت خالی هست. خود مچاله شد‌ه‌ام را رها می‌کنم روی نیمکت. عجیب است اما دیگر سردم نیست. طلبه‌ی چهارشانه  چشم‌های زیبایی دارد با ابروهای کشیده و کمانی. صورتی مهربان و نجیب. همه‌ی این‌ها را در همان چند ثانیه‌ی اتصال نگاهم کشف میکنم. برای طلبه بودن زیادی زیباست. توی ذهنم او را با لباس اسپورت تصور می‌کنم و از تصور خودم خنده‌ام می‌گیرد. من و او هر دو نگاه‌مان را دوخته‌ایم به صورت همدیگر. نه او چشم از من بر می‌دارد نه من از او.

طلبه‌ی لاغر و ریشو سقلمه‌ای به بازوی دوستش می‌زند سعی دارد او را متوجه موقعیتی که در آن گیر کرده بکند. طلبه‌ی جوان مجذوب نگاهم می‌کند و بخار چایی که در دست دارد کم‌کم در هوا محو می‌شود. عجیب است که هر چه نگاهش می‌کنم، بیشتر دلم غنج می‌رود. دلم نمی‌آید رویم را برگردانم. دست می‌برم و شال را از روی صورتم کنار می‌کشم. لبخندش عمیق‌تر و پهن‌تر می‌شود. حالا او هم صورتم را می‌بیند. او که تا چند دقیقه‌ی پیش فقط چشم‌هایم را نگاه می‌کرد حالا صورت سرما زده‌ام را در مقابل چشم‌هایش می‌بیند.

از بازی نگاه‌مان خوشم می‌آید. فکر می‌کردم طلبه باید خود دارتر از این ها باشد اما انگار این یکی فرق دارد مثل من که همیشه با همه ی عالم و آدم فرق داشتم و نمی فهمیدم. بیشتر شبیه مهندس‌های جوان و خوش تیپ شرکت پرهام است. اما زیبا و با شکوه و دست نیافتنی.

نشسته ام و سعی می‌کنم دست‌هایم را با نفسم گرم کنم. دست کش‌های خیس برفی‌ام را انداخته‌ام توی کوله‌ام و هر چه می‌گردم پیدایشان نمی‌کنم. دارم فکر می کنم که چه قیافه‌ی مضحکی باید پیدا کرده باشم. با هیکلی خیس از برف، صورتی قرمز شده از سرما، آبی که از چشم و بینی‌ام هم زمان راه افتاده. سرم توی کوله‌ام هست که صدایی مرا به خودم می‌آورد. لیوان چای را مقابلم گرفته است. بخار چای گرمم می‌کند. لبخند می‌زند و دور می‌شود. حتی نمی‌توانم تشکر کنم. چای جرعه جرعه توی رگ و پی‌ام می‌دود و گرمم می‌کند. خوش طعم‌ترین چایی است که در تمام عمر نوشیده‌ام. به حرف خودم می‌خندم. دیگر به ساره فکر نمی‌کنم. دیگر به بهنام فحش نمی‌دهم. لیوان چای کاغذی را مثل یک گنج بزرگ در دست گرفته‌ام. شالم را مرتب می‌کنم. آینه‌ی جیبی‌ام را از سوراخ سمبه‌های کوله‌ام بیرون می‌کشم. ظاهرم بدک نیست. موهایم را فرو می‌کنم توی شال و دوباره توی آینه به خودم لبخند می‌زنم.

ایستاده‌ام در چند قدمی نیمکت‌شان. دهانم خشک است. زبان در دهانم نمی‌چرخد. دست‌هایم بی‌حس شده‌اند. پاهایم شبیه دو وزنه‌ی سنگین کشیده می شوند. قلبم جوری در سینه‌ام می‌تپد که حس می‌کنم الان است که صدای قلبم را بشنوند.

این چشم‌های نافذ مردانه چیز عجیبی دارند. خیره نگاه کردنش باید حکایت شنیدنی داشته باشد. طلبه‌ی لاغر، با نزدیک شدن من صورتش را بیشتر در شال گردنش فرو می‌کند. گویی با هر قدمی که به سوی‌شان بر‌می‌دارم ذره‌ای از ایمانش را نشانه گرفته‌ام. او با فرو رفتن در شال بافتنی‌اش می‌خواهد تیرهای شیطان را مهار کند. حالا درست مقابل نیمکت ایستاده‌ام. باید حرفی بزنم چیزی بگویم. باید بهانه‌ای برای این همه  نزدیکی پیدا کنم. دعا دعا می‌کنم ساره پیدایش نشود. مهربان‌تر نگاهم می‌کند. چای در دستش یخ کرده است. تمام شجاعتم را در چهار کلمه می‌ریزم و کلماتم را مثل گلوله‌های آتشین به سمتش شلیک می کنم: «می‌تونم با موبایل‌تون یه زنگ بزنم؟». حرف احمقانه‌ای زده ام. اما کار از کار گذشته است. در آن عصر پاییزی سرد، در حضور دوست نامهربانِ متعبدش بیش از این نمی‌شد جلو رفت.

او بر عکس من دستپاچه نیست، آرام است، آرامشش دیوانه‌ام می‌کند. گوشی را سمت من گرفته است. از گوشی مدل بالایش تعجب می‌کنم، لبخند می‌زنم و شماره می‌گیرم. از ترس اینکه گوشی‌ام در جیب پالتو صدا بدهد کمی دور‌تر می‌روم، حالا شماره‌ام را دارد و شماره‌اش را دارم. بعد از چند ثانیه، برمی‌گردم سمتش، گوشی را می‌گیرد. لبخند می‌زنم و دور می‌شوم. انگشتر عقیق سرخی در دست دارد. دست‌هایش مردانه‌اند، زبر و خشک و سیاه. حالا یک تصویر درخشان از او در ذهنم جا مانده، یک طلبه‌ی چهار شانه ی مهربان، با چشم‌های تیله‌ای.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
سمانه صالحی
سمانه صالحی
٩٦/١٢/٣٠
٠
٠
مرنو یعنی چی؟؟ همون صدای گربه س؟؟ / " پنجول کشیدن بر سر و صورت هم مرا از جام می پراند" . "جایم" به جای " جام" بهتر نیست؟؟ :)) نظر منه البته:)) عجب طلبه ی باحالی ^___^ تا انتهای داستان دوس داشتم ببینم چی میشه ..توصیفات خیلی خوبی داشت :)) تمام صحنه ها رو خیلی خوب تونستم مجسم کنم مخصوصا پارک رو :)) دست ساره هم درد نکنه که نیومد :| بهتر شد اصلا :))) مرسی نسرین جان :)
Nasrin-A
Nasrin-A
٩٧/٠١/٠٥
٠
٠
سلام عزیزم مرنو صدای گربه در لحظات حساس زندگیشه :)) دیگه خطوط قرمز بیشتر از این اجازه نمیده توضیح بدم:) مرسی که خوندی عزیزم :)
سمانه صالحی
سمانه صالحی
٩٧/٠١/٠٥
٠
٠
:)))) متوجه شدم😉 مرسی
پربازدیدتریـــن ها
در مدار تو هستم اما...

هم حصار

٩٧/٠٦/٢٠
چند کلمه با جیمی‌ها

روزگار ما و جیم

٩٧/٠٦/٢٥
با ایشون چه نسبتی دارید؟

آقازادگی

٩٧/٠٦/٢١
شعری سروده خودم

به نام خدا

٩٧/٠٦/٢٦
می‌خوام برم آسمون

سقوط رو به بالآ

٩٧/٠٦/٢١
او سیب باغ دیگری‌ست

دل بکن

٩٧/٠٦/٢١
دو روایت از محرم امسال

هر روز محرم است

٩٧/٠٦/٢٤
شهری که می‌رویم، چه جور شهری‌ست؟

شصت کیلومتر دلتنگی

٩٧/٠٦/٢٤
چه شد که این‌‍طوری شد؟

محافل سرد شده فامیلی

٩٧/٠٦/٢٠
شعری سروده خودم

دوستت دارم

٩٧/٠٦/٢٤
بد دردی‌ست

وابستگی

٩٧/٠٦/٢٢
خدایا یعنی می‌شود؟

پاییز در راه است...

٩٧/٠٦/٢٤
شعری سروده خودم

فرزندت کجاست؟ شعر طنز

٩٧/٠٦/٢٢
بازیگوشِ کی بودیم ما؟!

سفرنامه آذربایجان - قسمت پنجم

٩٧/٠٦/٢٠
سرمان را گول مالیده‌اند

پاییز فصل مزخرفیست؟

٩٧/٠٦/٢١

پدر، پسر و بستنی‌ای که آب نشد

٩٧/٠٦/٢٢
دل نوشته های یک معلم

عذاب معلمی - قسمت چهارم

٩٧/٠٦/٢٣
شعری سروده خودم

آدمک فانی

٩٧/٠٦/٢٦
آزادشهر سقوط کرد!

سفرنامه آذربایجان - قسمت ششم

٩٧/٠٦/٢٦
خانۀ شب

سر سوزن ذوقی

٩٧/٠٦/٢٦