مسافری از سرزمین گم شدگان
پس از یک سال دوری از جیم عزیز...

مسافری از سرزمین گم شدگان

نویسنده : b_noori

گم شدن را حدی است، حواست را که به کارگیری، «پیدا» می‌شوی، پیدا شدن دوباره با تلنگری، شده با وزوز مگسی اتفاق می‌افتد و تو دوباره بر می‌گردی.

در سرزمین گم شدگان مقیاسی برای اندازه‌گیری نیست. آنجا نمی‌دانی دوری یا نزدیک، کمی یا زیاد، بالایی یا پایین، کوچکی یا بزرگ؟ حتی واژه‌ی سرزمین را جدی نگیر، چون تو را به یاد مرز می‌اندازد و آنجا مرزی ندارد. واژه‌ها اینجا معنی دارند و آنجا فقط هستند. آنجا  بی‌جاست. کجا می‌خواهی بروی؟ پرسشی بی‌معنی است. با چه کسی ملاقات می‌کنی هم همین‌طور. چون بیرونی نیست، غریبه‌ای نیست که بخواهی او را ببینی. چه چیزی را می‌خواهی ببینی؟ و چقدر می‌مانی؟ سوال‌های بی‌جوابی هستند. اصلا آنجا منتظر نباش تو کاری بکنی، نشانت می‌دهند. یعنی فقط «دیدنی» هست، «شنیدنی» هست، «حس کردنی» هست، «بوییدنی» هست، «چشیدنی» هست، بی‌هیچ کسی که این‌ها را انجام دهد. و این‌ها همه از دل یک «هیچ» بزرگِ بی‌انتها بیرون می‌آیند.

باغ گم شدن برای ورود دری دارد، اما خروجش نه. در ورودی را یکی نیّت می‌نامد، یکی خیال و یکی سکوت. فرقی نمی‌کند. هرکس برای وارد شدن، راه مخصوص خود را دارد.درِ این باغ کجاست و کی باز می‌شود و چطورش را هیچ‌کس نمی‌داند.یعنی همه می‌دانند، اما فراموشش کرده‌اند. اصلا همه در باغ‌اند، فقط متوجه نیستند!

«بی‌جا» یا سرزمین گم به «اینجا» و به پیدا وصل است. وقتی محض خودت یا دیگری کاری نمی‌کنی در سرزمین گم شدگانی. مرده‌های اینجا، آنجا زنده‌اند. چشم‌های نابینای اینجا، آنجا می‌بینند. کرها، می‌شنوند. همه آنجا سالم‌اند. بی‌گذشته واردش می‌شوی. فردایی هم نمی‌آید. اینجا اسمش گم شدم است، آنجا پیدا می‌شوی. رویاهای آنجا، اینجا محقق شده‌اند. خواب‌های آنجا اینجا تعبیر شده‌اند. آرزوهای آنجا، اینجا شکل پیدا کرده اند.

یک تن است که شکل همه‌ی ماهاست، اما هیچ کدام‌مان نیست. یک اتفاق است که شکل همه‌ی اتفاق‌هاست، اما مثل هیچ یک از اتفاق‌ها به تنهایی نیست. هرکجایش اول و آخر است. جورواجور است و هیچ‌جور نیست. بی‌رنگی است که هرجا و هرزمان به رنگی است. اینجا دنبال دلیلی برای خندیدنی، آنجا مادرِ خنده، آبستنی است که همیشه دوقلو می‌زاید. باورت میشود قلِ خنده، گریه باشد؟ اینجا دنبال گناهی، آنجا مادرِ گناه، باردار بخشش است. همزاد درد، درمان است. دوری، برادر نزدیکی است. کوچک، خواهر بزرگ است.

اتفاق‌های نوشته‌ی آنجا، اینجا می‌افتند! نقش‌های پذیرفته‌ی آنجا، اینجا باز می‌شوند، به شرط یاد زدودگی. اما فراموشیِ هرکس اندازه‌ای دارد. آنکه بیشتر از همه به یادش مانده به سرزمین «پیداها» نزدیک‌تر است. همه‌ی قصه زندگی همین است.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
لیلی
لیلی
٩٦/٠٥/٢١
٠
٠
موضوع جدید و مناسبی برای توصیف واژه(زندگی) انتخاب کردی اما لذت فهمیدن این محتوا، بازیچه زیاده گویی بیهوده شده.عدالت اما ایجاب میکند اندکی تامل را، تا درورای این بحبوحه شلوغ بازی کلمات،دلخوشی عجیبی را تقدیم دل کند
b_noori
b_noori
٩٦/٠٥/٢٣
٠
٠
ممنون به خاطر وقتی که گذاشتی و مطلبمو خوندی.. این بحبوحه انتقال حس درونی منه تو این روزها... ذهنم حسابی درگیر مسائل متفاوتیه.. ولی امیدوارم در انتها به آرامش و دلخوشی برسم.انشاالله
پربازدیدتریـــن ها
به دور از هرگونه طنزیجات

در توصیف دوستان جیمی

٩٧/٠٤/٢٨
آزاد باش

آهای دیوانه

٩٧/٠٤/٢٦
شعری سروده خودم

آشفته دنیا

٩٧/٠٤/٢٥
قدرتی بزرگ تر

چهارده ساله ی خداناباور

٩٧/٠٤/٢٥
از آینده این نامه اطلاعی ندارم

خانه‌ای که پدر ندارد

٩٧/٠٤/٢٣
اینجا نزدیک اسمان است

زندگی واقعی

٩٧/٠٤/٢٥
شعری سروده خودم

جوانی و خامی

٩٧/٠٤/٢٧
قلبم به درد آمد

خط مستقیمی به بهشت لطفا

٩٧/٠٤/٢٤
دلم گرفته است

زنان همگام زنان

٩٧/٠٤/٢٧
صدا و سیمای بی کفایت

نمایش بدبختی با بیت المال

٩٧/٠٤/٢٣
دانشمندها چه غلطی می کنند؟

چقدر رابطه ی نیمه کاره در من مرد

٩٧/٠٤/٢٧
توجه به توانمندی بازیگران

مواد لازم جهت یک فیلم کمدی ایرانی

٩٧/٠٤/٢٦
ناراحتم که در حال تمام شدن است

یک روز فوق العاده

٩٧/٠٤/٢٨
فمینیست وارداتی!

نامه‌ای برای دختران سرزمینم

٩٧/٠٤/٢٥
این روایت هر صبح من است

فرشته ای در حیاط

٩٧/٠٤/٢٧
خاطرات زمستانی

مردی با شال گردن آبی

٩٧/٠٤/٢٤
متاسفم...

ایست قلبی

٩٧/٠٤/٢٥
چشم بر ناز لبت

سوگند

٩٧/٠٤/٢٦
دیوانه شدم

در جستجوی روی ماه تو

٩٧/٠٤/٢٣
طنز

ایده‌هایت را برای سوژه کردن دوست دارم

٩٧/٠٤/٢٦