بی خوابی ها نباید تا همیشه میهمان آدم ها باشند
بی خوابی تو چه شکلی است؟!

بی خوابی ها نباید تا همیشه میهمان آدم ها باشند

نویسنده : یاسمن_مجیدی

آن شب، بی‌خوابی شبیه به فردی با شکل و شمایلی از تو، به پشت در اتاقم رسیده بود. بی خوابی اجازه‌ی ورود می‌خواست. خب می‌توانستم که ملحفه را تا روی سر بالا کشم. می توانستم که از روی تخت برنخیزم. می‌توانستم که به اجبارِ خوابیدن تن داده و در نهایت پس از گذشت یک یا دو ساعت تقلای مداوم در رخت خواب، آرام آرام دالان ذهنم را رو به رویاهای دلپذیرتری از دیشب باز کنم. اما او همچنان پشت در ایستاده بود و مودبانه اجازه‌ی ورود می‌خواست! این شد که چراغ‌های اتاق در بامداد آن روز روشن شد و او با فنجانی از شکلات داغی غلیظ به میهمانی‌ام آمد!

گفتم: الان که زمستان نیست. نوشیدنی داغ نمی‌چسبد!

گفت: بی‌خوابی‌ها نسبت نزدیکی با سردی شبانگاهان دارند. این را نمی‌دانستی؟

راست هم می‌گفت. دستهاش سرد سرد بود وقتی که فنجان داغ را تحویل من می‌داد.

گفتم: چشم‌هایت مرا یاد او می‌اندازد.

گفت: بی‌خوابی ها در ذات خود، بی شکل و بی قواره‌اند. اما هر شب، پشت دالان ذهن آدم‌ها چیزهایی پیدا می‌شود که می‌تواند قالب خوبی برای تجلی بی‌خوابی‌ها باشد. امشب، پشت دالان ذهن تو، او بود که شاعرانه ایستاده بود.

از جا بلند شد و به سمت کتابخانه رفت. کتابی برداشت. صفحه‌ای باز کرد و شروعِ به خواندن کرد:

«گریز اصل زندگی‌ست.گریز از هر آنچه که اجبار را توجیه می‌کند. بیا بگریزیم...» و بعد سرش را بالا آورد و لحظاتی در سکوت نگاه‌هایمان گذشت.

سپس گفت: تو امشب از اجبارِ خوابیدن گریختی

گفتم: وگرنه تو داخل این اتاق نمی‌بودی!

با چشم‌هاش انگار در جستجوی چیزی برآمد و وقتی جستجویش نتیجه ای نداد گفت: این اتاق رادیو ندارد؟ ... دارد، صدای مرد گوینده اما خسته است و خواب آور! لبخندی زد و گفت: بی خوابی‌ها نباید تا همیشه میهمان آدم‌ها باشند!

و دوباره سکوت. بیشتر سکوت بود که میانمان رد و بدل میشد. و این سکوت یک سکوت دوست داشتنی نبود. خواب می‌آورد تا بی خوابی. پشت پنجره ایستادم و به خاموش و روشن پنجره‌های شهر چشم دوختم. دیدم که کنارم ایستاده است. با انگشت پنجره‌ای را نشان داد و گفت: آنجا را ببین. رد انگشت او مرا می‌رساند به یک پنجره‌ی روشن در طبقه سوم خانه‌ای در ابتدای کوچه‌ای.

گفت: بی‌خوابی او امشب شبیه به دختر دست فروشی‌ست که امروز او را در میدان شهر دیده بود. و انگشتش را به سمت پنجره‌ای دیگر نشانه گرفت و گفت: و آن خانه! بی خوابی او شبیه به مرد آدم کشی‌ست که او هر روز و هر روز از پشت کامپیوتر در یک بازی با او درگیر می‌شود.

- چه وحشتناک!

- بی خوابی او نزدیک به چند ماه است که تغییر شکل نداده است.

- کاش تو هم تغییر شکل نمی دادی برای من

- لبخندی زد و گفت:بی خوابی ها نباید تا همیشه میهمان آدم ها باشند.

***

حالا چند شب است که از آن شب دلپذیر گذشته است و شب‌هایی هست که دلم می خواهد تمام چراغ های این خانه روشن باشد. خواب نباشد. صدای آرام و خسته ی مرد گوینده، مسیر رادیو تا خانه را در شبی مهتابی و ستاره باران بپیماید و در حجم خالی اطراف، سکوت این خانه را بر هم زند. یک فنجان شکلات داغ غلیظ کنار دستم باشد. و اویی که در اوج بی‌خوابی شبانگاه من، با شکل و شمایلی از تو، پشت در ایستاده است و مودبانه برای ساعاتی از بی خوابی، اجازه ی ورود می‌طلبد. هر چند که بی‌خوابی‌ها نباید تا همیشه میهمان آدم‌ها باشند.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h_sokoot
h_sokoot
٩٦/٠٤/٢٧
٠
٠
خیلی زیبا بود... و البته خلاقانه☺
یاسمن_مجیدی
یاسمن_مجیدی
٩٦/٠٤/٢٨
٠
٠
وقتی که برای خوندنش گذاشتید برام ارزشمنده.ممنونم
پربازدیدتریـــن ها
تبلیغات