اردو در نمایشگاه
تجربه اولین نمایشگاه کتاب

اردو در نمایشگاه

نویسنده : amirpour_24

آقای مدیر که قول داده بود بعد از عید که هوا گرم‌تر شد مارا اردو ببرد؛ سر صف اعلام کرد سه شنبه می‌رویم اردو که خلوت‌تر هم باشد. یکی از سوم تجربی‌ها از ته صف گفت: «مگه سینما می‌خواین ببرین که خلوت‌تر باشه؟» آقای مدیر گفت: «نه دکتر، می‌ریم یه جای فرهنگی‌تر... شهر آفتاب». کمالی گفت: «آقا اجازه! شهر آفتاب توی کدوم استانه؟!» همه خندیدند. آقای مدیر گفت که منظورش از شهر آفتاب همان نمایشگاه کتاب تهران است.

توی کلاس، کمالی خیلی ذوق داشت زودتر سه شنبه بشود تا برویم شهر آفتاب. کمالی تاحالا نمایشگاه نرفته بود برای همین شروع کرد به خیال‌بافی کردن: «آخ چون پسر، می‌ریم اونجا، مردم توی صف وایسادن تا آخرین کتاب نویسنده‌ها رو با امضای خودشون بخرن... همیشه آرزو داشتم یه جایی برم که همه کتاب می‌خونن و دارن برای کتاب خریدن پول خرج می‌کنن... وای! نمایشگاه کتاب چقدر هیجان داره.»

شهرام گفت: «برو بابا دلت خوشه! ما که هر سال میریم، از این خبرا نیست» کمالی که حسابی توی ذوقش خورده بود پرسید: «یعنی چی که خبری نیست؟ من خودم توی تلوزیون دیدم مردم تند تند کتاب می‌خرن و می‌خونن». شهرام گفت: «تلوزیونو ولش کن بابا! حالا خودت میری از نزدیک می‌بینی. بیشتر آدما فقط میان یه دوری می‌زنن ببینن چه خبره». یزدان‌پور گفت: «موبایلاتونم بیارین سلفی بگیریم برای اینستا!» بهنود یکی زد پس کله یزدان‌پور و گفت: «ای ندید بدید! آخه نمایشگاه کتاب هم سلفی انداختن داره؟!» کمالی گفت: «آره که داره، می‌دونی چه اتفاق مهمیه؟» یزدان‌پور با طعنه به بهنود گفت: «می‌دونی چه اتفاق مهمیه؟!» بعد دوتایی خندیدند.

کمالی از شهرام پرسید: «نویسنده‌ها چی؟ اونا هم میان نمایشگاه؟» شهرام درحالی که داشت پشت گوشش را می‌خاراند گفت: «اومدن که میان... ولی آخه کسی نمی‌شناستشون. تازه اونایی هم که معروفن همچین خودشونو می‌گیرن که جواب سلام آدمم نمی‌دن. مخصوصاً دبیرستانیا رو». بهنود گفت: «نمایشگاه فقط واسه این خوبه که تا یک سال خودکار داری برای نوشتن و خط خطی کردن» یزدان‌پور گفت: «فقط که خودکار نیست، همه چی میدن» بعد جاکلیدی‌اش را از جیبش در آورد و ادامه داد: «نیگا، همینو پارسال گرفتم». 

شهرام نگاهی به کمالی انداخت که کشتی‌هایش غرق شده بود و گفت: «اشکالی نداره بابا، هم فاله هم تماشا. میریم اونجا یه فلافل اصل آبادان می خوری، غم و غصه کتاب و نمایشگاه از سرت می‌پره!» کمالی لبخند تلخی زد و سرش را انداخت پایین.

سه شنبه، کمالی اولین نفری بود که زیر باران جلوی درب مدرسه ایستاده بود. آقای مدیر سر صف از بچه ها عذرخواهی کرد و گفت به خاطر بارش باران نمی‌شود بریم شهر آفتاب، عوضش با یک سینما هماهنگ ‌می‌کند تا آخر هفته آنجا برویم.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
MajHooL_R
MajHooL_R
٩٦/٠٣/٠٤
١
٠
:) اخی... چ بد خورد تو ذوقش :))) راس میگن خب...
پربازدیدتریـــن ها
آیا مشکی نماد افسردگی است؟

روانشناسی رنگ چادر

٩٦/٠٧/٢٧
عاشقش بودم اما...

بازگشت

٩٦/٠٧/٢٥
در برابرت سکوت کنم!

خیالت دیوانه ام می کند

٩٦/٠٧/٢٤
تو را پای رفتن نیست

كاش معشوقه ات برگردد

٩٦/٠٧/٢٦
پشت حصار غم هایم

غول اندوه

٩٦/٠٧/٢٤
نه می زنند، نه می روند!

کارِ بیخ‌دار

٩٦/٠٧/٢٧
سرانه مطالعه خیلی هم بالاست

تهران خیلی هم خوب است / قسمت دوم

٩٦/٠٧/٢٣
پریشان حال

آفرین عشق

٩٦/٠٧/٢٥
به سردی خاک و باران

مثل همه

٩٦/٠٧/٢٥
وقتی فقر در کشورمان بی داد می کند

کدام اولویت است؟

٩٦/٠٧/٢٩
سکه های بی ارزش

يا رفيق من لا رفيق له

٩٦/٠٧/٢٣
شعری سروده خودم

برای ترامپ

٩٦/٠٧/٢٤
فصل تاریکی

بی نقطه بی پایان

٩٦/٠٧/٢٩
داستان کوتاه

زمانی برای مرگ

٩٦/٠٧/٢٣
به یادت لبخند می زنم

غروب پاییز

٩٦/٠٧/٢٧
شعری سروده خودم

آرام میان دشت شب

٩٦/٠٧/٢٦
یک مسیر تکراری

قدم زدن / قسمت دوم

٩٦/٠٧/٢٦
دلم همان را می خواهد

انگشتر دوست داشتنی

٩٦/٠٧/٢٩
و مهرم تا ابد کاش با من باشد

دختر پاییز

٩٦/٠٧/٣٠
یارا بگو تو با مایی

خرابات عشق

٩٦/٠٧/٣٠
تبلیغات