خشونت پر مهر
پاسخ به سوال رئیس جمهور

خشونت پر مهر

نویسنده : ...♥...سمانه صالحی...♥...

داشتم فکر می‌کردم پرسش مهر را چگونه پاسخ دهم... خشونت یعنی چه؟ از کجا می‌آید؟ چگونه عده‌ای آن را می‌آموزند؟

تلویزیون داشت تصویر کودکی را نشان می‌داد که فارغ از دنیای کودکانه‌اش، فارغ از دغدغه درس خواندنش، شغل آینده‌اش و درآمدش و حتی بدون آن که بداند دانشگاه چیست و چگونه به آن می‌رسند و بعید است بداند میلیون چیست چه برسد به هزاران میلیارد، با در دست داشتن چندین بطری از پس کوه‌ها می‌گذشت تا به آب برسد...

به آشپزخانه نگاه می‌کنم فاصله‌ی من تا خوردن آب فقط پنج قدم است اما خشونتم برای آن که لیوان آب در کنارم آماده نیست هزاران کیلومتر... پسرک با صبر سلانه سلانه می‌گذرد؛ می‌رود تا بالاخره بعد از 30 دقیقه به آب می‌رسد، نفسی تازه می‌کند؛ خسته شده است به آفتاب نگاه می‌کند از او می‌خواهد کمتر بتابد هنوز راه بازگشتش باقی مانده است...

به آشپزخانه می‌روم در یخچال را باز می‌کنم و برای خودم درون لیوان آب می‌ریزم (20 ثانیه طول می‌کشد)

پسر بطری‌ها را از رود نامهربان که در نزدیکی خانه‌ی آن‌ها نیست پر می‌کند، کمی آن جا می‌نشیند... آری درست است! جواب کل مقاله‌ی من تصویر صورت پسرک است، من خشونت را در نگاه مظلومانه‌ی او می‌بینم. تصویر پر مهر او به سمت آسمان که برای دستیابی به آب شکر خدا را می‌کند خالصانه‌ترین و بی‌ریاترین سپاسگزاری دنیاست...

آقای رئیس جمهور خشونت یعنی او... خشونت یعنی آب بخواهی ولی 30 دقیقه دیگر پس از کلی خستگی به آن برسی... خشونت یعنی گاهی بگذری از آبی که جور رسیدن به آن تشنگی را از یادت می‌برد!

آقای رئیس جمهور خشونت یعنی مادری که نمی‌تواند پسرش را به مدرسه بفرستد‌، نمی‌تواند به چشم‌های پسرش نگاه کند. آقای رئیس جمهور پاسخ این سؤال نوشتنی نیست، گفتنی نیست، دیدنی است. 

فقط باید ببینی، ببینی خشونت گاهی پشت کوه‌هایی نهفته است که ما حتی پایمان را آن‌جا نگذاشته‌ایم ، مردمانش را از نزدیک ندیده‌ایم ، خشونت آن‌جا زیاد است... البته خشونت زندگی بر آن‌ها وگرنه این فرشته‌های سپاسگزار که جز مهربانی و محبت چیز دیگری از آن‌ها پیدا نیست.

لیوان آب را بر می‌دارم جرعه‌ای از آن را می‌نوشم... نه آب کمی گرم شده است...

خشونت من از اینکه آب درون لیوان سه درجه گرم‌تر شده است بیهوده است، خشونت من از این که چرا باید صبح زود از خواب بیدار شوم و 100 متری را برای رسیدن به اتوبوس پیاده بروم غلط است، خشونت من به خاطر سنگینی کیفم از کتاب‌های مختلف اشتباه است، کفر است!

و عجب لذت و ارزشی دارد آن جرعه‌ی آبی که پسرک بعد از آن همه تلاش می‌نوشد.

آقای رئیس جمهور پشت این شهر عده‌ای تمام خشونتشان لگد زدن به سنگ کوچکی است که در مسیرشان می‌بینند، آن‌ها خشونت را بلد نیستند‌، بلد نیستند دیگران را گول بزنند و فریب بدهند و اگر برایشان از وام‌های میلیاردی صحبت کنی آخرش لبخندی است که تحویلت می‌دهند چون نمی‌دانند چند صفر دارد و اصلأ چیست و چگونه تلفظ می‌شود... و نمی‌خواهند بدانند... اینان خشونت به یک ملت و به یک کشور را که هیچ خشونت به یک مورچه را هم نیاموخته‌اند و هیچ‌وقت هم نمی‌آموزند.

برای این مردمان زندگی جای دیگری‌ست، اینان کسانی هستند که حق دیگران را نمی‌خورند کسانی هسند که اگر به حق خودشان برسند سجده‌ی شکر به‌جا می‌آورند .

آری آقای روحانی اینان... اینند! 

این بود پاسخ آذر من.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
m.shiezadeh
m.shiezadeh
٩٥/٠٩/٠٢
١
٠
نگاه متفاوت مطلبتونو دوست داشتم :) خیلی خوب بود :)
s_samane
s_samane
٩٥/٠٩/٠٨
٠
٠
ممنون از شما :)
sajjad_mohammadi
sajjad_mohammadi
٩٥/٠٩/٠٣
٢
٠
اولین مطلب تون توی جیم مبارک :)
s_samane
s_samane
٩٥/٠٩/٠٨
٠
٠
مرسی :)
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
می روم شهر را بی خاطره قدم بزنم

دختری قید موهای خود را زد

٩٥/١٢/٠٧
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
حس تلخ تنهایی

گاه می توان خوب نبود

٩٥/١٢/٠٦
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
بخشندگی و دل بزرگی

عارضه های میانسالگی

٩٥/١٢/٠٧
تبلیغات
تبلیغات