گفته‌اند در تمدن مدرن، دو چیز است که باید از شهر دور ریخته شود: زباله و جنازه. زباله‌ها را جایی می‌ریزند و زمین را ـ صراحتم را ببخشید ـ به گند می‌کشند. جنازه‌ها را هم آن قدر دور می‌برند که چشم اهالی محترم شهر، به راحتی به آن‌ها نیافتد. اصلا شهر مدرن، باید از مرگ و یاد مرگ دور باشد؛ چون مرگ، قدرت دارد کمی آدمی را از یاد دنیا غافل کند؛ و این یاد دنیا و عشق دنیا ـ و به قول استاد میرباقری ـ تکالب بر سر دنیاست که موتور متحرکه‌ی تمدن مدرن است.

پس ما که قرار است به سمت مدرن شدن برویم، باید قبرستان‌ها را از شهرها دور کنیم. به جای این‌که هر محله ـ که معمولا پارک و پاساژ و... را حتما دارد ـ قبرستانی برای خود داشته باشد، مرده‌ها را از همه جای شهر می‌بریم و دور می‌ریزیم! (و اصلا مگر در شهرهای جدید، محله باقی می‌ماند؟) چه بهتر که این دور، بعد از چند کیلومتر بیابان باشد! و نتیجه‌اش می‌شود این که بسیاری از مردم شهرهای بزرگ ما، شاید چند سالی یک بار هم چشم‌شان به قبرستان نیافتد. و به جایش هر روز در خیابان‌های شهر و کانال‌های تلوزیون و... هزار چیز می‌بینند که حرص‌شان به دنیا را زیاد کند تا چرخ سرمایه‌داری بچرخد. و ما هم روزی هفده رکعت نماز بخوانیم و ـ و با خیال مسلمانی ـ از خدا بخواهیم ما را در تاسیس مدرنیته‌ی اسلامی یاری کند! تا هم خدا را داشته باشیم و هم خرما را. (و این جا یک نفر را می‌خواهد که وقتی ما می‌گوییم مدرنیته اسلامی، بگوید مگه می‌شه؟ مگه داریم؟!)

مرگ و یاد مرگ، آن‌قدر قدرت دارد که شاید حرف اشتباهی نباشد که بگوییم می‌تواند سرنوشت یک تمدن را عوض کند. تمدنی را نابود کند و تمدنی نو بسازد.

و حالا که ما در بند تمدن غربی هستیم ـ اصلا حرف سیاسی نمی‌زنم، اشتباه نشود ـ ، شاید یکی از چیزهایی که می‌تواند ما را به اسیر بودن‌مان آگاه کند تا فکری به حال خلاصی از آن کنیم، مرگ است.

نمی‌دانم به خاطر این حرف‌ها بوده یا چیز دیگر، مدتی است تصمیم گرفته‌ام فاصله‌ی قبرستان رفتن‌هایم را، کم‌تر کنم. دوست دارم ماهی یک بار سری به یک قبرستان بزنم و چند دقیقه‌ای بین قبرها ـ که معمولا مرده‌های‌شان را هم نمی‌شناسم ـ بچرخم. و در این میان، گاه چیزهایی جدیدی به ذهنم می‌رسد؛ یا چیزهایی که در ذهنم بوده ولی زیر گرد و غبار شهر خاک می‌خورده‌اند، خودی نشان می‌دهند. اگر عمری و توفیقی بود، شاید گاهی از این‌ها بنویسم. این نوشته مقدمه‌ای باشد برای قبرستان نوشت‌های آسیاب!

منبع:

http://asiab.blog.ir/1394/09/23

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
ساده
ساده
٩٥/٠٧/٢٤
٠
٠
چه عجب از این وبلاگ یه مطلب اومد رو سایت
محمدصنعتیـ
محمدصنعتیـ
٩٥/٠٧/٢٦
٠
٠
:)
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

جنگ غرور

٩٥/١١/٢٦
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات