گفته‌اند در تمدن مدرن، دو چیز است که باید از شهر دور ریخته شود: زباله و جنازه. زباله‌ها را جایی می‌ریزند و زمین را ـ صراحتم را ببخشید ـ به گند می‌کشند. جنازه‌ها را هم آن قدر دور می‌برند که چشم اهالی محترم شهر، به راحتی به آن‌ها نیافتد. اصلا شهر مدرن، باید از مرگ و یاد مرگ دور باشد؛ چون مرگ، قدرت دارد کمی آدمی را از یاد دنیا غافل کند؛ و این یاد دنیا و عشق دنیا ـ و به قول استاد میرباقری ـ تکالب بر سر دنیاست که موتور متحرکه‌ی تمدن مدرن است.

پس ما که قرار است به سمت مدرن شدن برویم، باید قبرستان‌ها را از شهرها دور کنیم. به جای این‌که هر محله ـ که معمولا پارک و پاساژ و... را حتما دارد ـ قبرستانی برای خود داشته باشد، مرده‌ها را از همه جای شهر می‌بریم و دور می‌ریزیم! (و اصلا مگر در شهرهای جدید، محله باقی می‌ماند؟) چه بهتر که این دور، بعد از چند کیلومتر بیابان باشد! و نتیجه‌اش می‌شود این که بسیاری از مردم شهرهای بزرگ ما، شاید چند سالی یک بار هم چشم‌شان به قبرستان نیافتد. و به جایش هر روز در خیابان‌های شهر و کانال‌های تلوزیون و... هزار چیز می‌بینند که حرص‌شان به دنیا را زیاد کند تا چرخ سرمایه‌داری بچرخد. و ما هم روزی هفده رکعت نماز بخوانیم و ـ و با خیال مسلمانی ـ از خدا بخواهیم ما را در تاسیس مدرنیته‌ی اسلامی یاری کند! تا هم خدا را داشته باشیم و هم خرما را. (و این جا یک نفر را می‌خواهد که وقتی ما می‌گوییم مدرنیته اسلامی، بگوید مگه می‌شه؟ مگه داریم؟!)

مرگ و یاد مرگ، آن‌قدر قدرت دارد که شاید حرف اشتباهی نباشد که بگوییم می‌تواند سرنوشت یک تمدن را عوض کند. تمدنی را نابود کند و تمدنی نو بسازد.

و حالا که ما در بند تمدن غربی هستیم ـ اصلا حرف سیاسی نمی‌زنم، اشتباه نشود ـ ، شاید یکی از چیزهایی که می‌تواند ما را به اسیر بودن‌مان آگاه کند تا فکری به حال خلاصی از آن کنیم، مرگ است.

نمی‌دانم به خاطر این حرف‌ها بوده یا چیز دیگر، مدتی است تصمیم گرفته‌ام فاصله‌ی قبرستان رفتن‌هایم را، کم‌تر کنم. دوست دارم ماهی یک بار سری به یک قبرستان بزنم و چند دقیقه‌ای بین قبرها ـ که معمولا مرده‌های‌شان را هم نمی‌شناسم ـ بچرخم. و در این میان، گاه چیزهایی جدیدی به ذهنم می‌رسد؛ یا چیزهایی که در ذهنم بوده ولی زیر گرد و غبار شهر خاک می‌خورده‌اند، خودی نشان می‌دهند. اگر عمری و توفیقی بود، شاید گاهی از این‌ها بنویسم. این نوشته مقدمه‌ای باشد برای قبرستان نوشت‌های آسیاب!

منبع:

http://asiab.blog.ir/1394/09/23

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
ساده
ساده
٩٥/٠٧/٢٤
٠
٠
چه عجب از این وبلاگ یه مطلب اومد رو سایت
محمدصنعتیـ
محمدصنعتیـ
٩٥/٠٧/٢٦
٠
٠
:)
پربازدیدتریـــن ها
عاشقش بودم اما...

بازگشت

٩٦/٠٧/٢٥
آیا مشکی نماد افسردگی است؟

روانشناسی رنگ چادر

٩٦/٠٧/٢٧
در برابرت سکوت کنم!

خیالت دیوانه ام می کند

٩٦/٠٧/٢٤
نه می زنند، نه می روند!

کارِ بیخ‌دار

٩٦/٠٧/٢٧
پشت حصار غم هایم

غول اندوه

٩٦/٠٧/٢٤
تو را پای رفتن نیست

كاش معشوقه ات برگردد

٩٦/٠٧/٢٦
وقتی فقر در کشورمان بی داد می کند

کدام اولویت است؟

٩٦/٠٧/٢٩
پریشان حال

آفرین عشق

٩٦/٠٧/٢٥
فصل تاریکی

بی نقطه بی پایان

٩٦/٠٧/٢٩
به سردی خاک و باران

مثل همه

٩٦/٠٧/٢٥
دلم همان را می خواهد

انگشتر دوست داشتنی

٩٦/٠٧/٢٩
به یادت لبخند می زنم

غروب پاییز

٩٦/٠٧/٢٧
شعری سروده خودم

برای ترامپ

٩٦/٠٧/٢٤
شعری سروده خودم

آرام میان دشت شب

٩٦/٠٧/٢٦
یک مسیر تکراری

قدم زدن / قسمت دوم

٩٦/٠٧/٢٦
و مهرم تا ابد کاش با من باشد

دختر پاییز

٩٦/٠٧/٣٠
می خواهم برایتان از شیرقهوه بگویم

یک تجربه فوق العاده

٩٦/٠٧/٣٠
یارا بگو تو با مایی

خرابات عشق

٩٦/٠٧/٣٠
می ترسم از سکوتت

پیچیده ی خاص

٩٦/٠٨/٠١
عشق در یک نگاه

قلب من چشم تو

٩٦/٠٨/٠١
تبلیغات