همه حرفا که آخه گفتنی نیست...

همه حرفا که آخه گفتنی نیست...

نویسنده : وبگردی

قرص نمی‎خوردم. می‌ترسیدم تهِ گلویم گیر کند و با چند لیوان پر از آب هم پایین نرود. بچه بودم. منطقِ بزرگترها که می‌گفتند راهِ گلویت آنقدرها هم که فکر می‌کنی تنگ نیست، برایم قابلِ قبول نبود. مریض که می‌شدم، سرما که می‌خوردم، مامان مجبور بود قرص را با آب حل کند و به خوردم بدهد. دهانم تلخ می‌شد. زهرمار می‌شد. تحملِ مزه‌ی قرصِ حل شده از تحملِ بوی پمادِ ویکسِ مادربزرگ هم سخت‌تر بود. هرچقدر زبانم را با آب می‌شستم، مزه‌اش از یادم نمی‌رفت؛ ولی ترسم اجازه نمی‌داد قرصِ درسته را ببلعم.

بزرگتر شدم. باز مریض شده بودم و دیگر دلم نمی‌خواست مامان قرصِ حل شده را با یک قاشق بریزد توی حلقم. دلم را به دریا زدم. یک قلپ آب خوردم، قرص را دُرُسته انداختم توی دهانم و باقیِ آبِ لیوان را یک نفس سر کشیدم. با کمال تعجب، خفه نشدم. قرص راهِ گلویم را نبست. کامم تلخ نشد. نمُردم. دهانم را جلوی آینه باز کردم تا مطمئن شوم قرص پایین رفته باشد. آآآآ... قرص توی دهانم نبود.

چندین سال گذشت تا بفهمم حرف‌ها هم مثل قرص‌ها هستند. بعضی حرف‌ها هستند که نباید هیچوقت با لب‌هایت کلمه بشوند! مزمزه کردنشان فقط کامت را تلخ می کند. مزه‌ی تلخش میانِ پُرزهای زبانت گیر می کند و با هیچ اسکاچی پاک نمی‌شود. بعضی حرف‌ها هستند که باید دُرُسته و کامل قورت‌شان بدهی و پُشت بَندش یک لیوان آب سرد بنوشی. بعضی حرف ها باید توی دلت بماند.

با این اوصاف دلِ آدم ها باید جای بزرگی باشد؛ وقتی کلمات به تعدادِ ماهی‌های اقیانوسِ آرام، از سر و کولش بالا می‌روند و صدایش درنمی‌آید. شما تا به حال دیده‌اید دلِ کسی که همه‌ی حرف‌هایش را درسته قورت می‌دهد، زبان باز کند و از کمبودِ جا شکایت کند؟ صبورتر، عمیق‌تر، جادارتر، امن‌تر از دلِ آدم سراغ دارید؟ دمِ خدا گرم با این شیوه ی دل خَلق کردنش.

 ===========

پ.ن: چقدر راست می گفت آنکه می گفت: "در نهایت آدم نمی نویسد که چیزی بگوید، بلکه می نویسد تا چیزی را نگوید"

منبع:

http://writer-bashi.blog.ir/1395/01/24

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
maeadeh_sh72
maeadeh_sh72
٩٥/٠٧/٢٢
٠
٠
عالی بود. ممنون:))
mobina
mobina
٩٥/٠٧/٢٣
٠
٠
زیبا بود،ممنون ازنوشتتون.
پربازدیدتریـــن ها
شعری برای آتنا اصلانی، دختر مظلوم اردبیلی

دختر من بخواب لالایی

٩٦/٠٤/٢٤
خوشبحال شما

من همیشه چاق بودم

٩٦/٠٤/٢٥
إِنَّا للّه وإِنّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ

ای مهربان‌تر از تمام مردم این شهر

٩٦/٠٤/٢٧
ماجرای بعد از ظهر

من متفاوت ترین 18 ساله جیمی هستم!

٩٦/٠٤/٢٦
برسد به دست مریم میرزاخانی

قرار بود من هم «مریم» شوم!

٩٦/٠٤/٢٦
اجباری ترین روز کاری من

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت ششم

٩٦/٠٤/٢٥
شعری سروده خودم

چشمان کلاغ

٩٦/٠٤/٢٧
ما همه زندانی شدیم

لبخندهای پنج اینچی

٩٦/٠٤/٢٤
مات چشمانی که سیاه است

دختره ی چشم سفيد

٩٦/٠٤/٢٤
داستان تلخ میرزاخانی ها...

چگونه کشور خود را از پیشرفت عقب نگه داریم؟

٩٦/٠٤/٢٨
در مورد افسردگی بعد از عروسی چه می دانید؟!

نو عروس افسرده

٩٦/٠٤/٢٧

سلبریتی نبود دماغ عمل کردن!

٩٦/٠٤/٢٧
این سفر کاملا با سفرهای دیگر فرق داشت

دوست داشتنی ترین ها

٩٦/٠٤/٢٦
دردنامه

آیا آینده ای متصور هستیم؟!

٩٦/٠٤/٢٦
هنوز بوی عطر پسرش می آید

همان دیوار قدیمی

٩٦/٠٤/٢٦
بی خوابی تو چه شکلی است؟!

بی خوابی ها نباید تا همیشه میهمان آدم ها باشند

٩٦/٠٤/٢٦
کنکاشی در بیوگرافی جیم

رابطه جیم و ترامپ چگونه شکل گرفت؟!

٩٦/٠٤/٢٨
داستان کوتاه

من یک دختر رنگی رنگی هستم!

٩٦/٠٤/٢٩
حرفم را قبول دارید؟

چاقی چه طور اتفاق می افتد؟

٩٦/٠٤/٢٧
تسلیم نشو

عاشق حرفه ای!

٩٦/٠٤/٢٥
تبلیغات