همه حرفا که آخه گفتنی نیست...

همه حرفا که آخه گفتنی نیست...

نویسنده : وبگردی

قرص نمی‎خوردم. می‌ترسیدم تهِ گلویم گیر کند و با چند لیوان پر از آب هم پایین نرود. بچه بودم. منطقِ بزرگترها که می‌گفتند راهِ گلویت آنقدرها هم که فکر می‌کنی تنگ نیست، برایم قابلِ قبول نبود. مریض که می‌شدم، سرما که می‌خوردم، مامان مجبور بود قرص را با آب حل کند و به خوردم بدهد. دهانم تلخ می‌شد. زهرمار می‌شد. تحملِ مزه‌ی قرصِ حل شده از تحملِ بوی پمادِ ویکسِ مادربزرگ هم سخت‌تر بود. هرچقدر زبانم را با آب می‌شستم، مزه‌اش از یادم نمی‌رفت؛ ولی ترسم اجازه نمی‌داد قرصِ درسته را ببلعم.

بزرگتر شدم. باز مریض شده بودم و دیگر دلم نمی‌خواست مامان قرصِ حل شده را با یک قاشق بریزد توی حلقم. دلم را به دریا زدم. یک قلپ آب خوردم، قرص را دُرُسته انداختم توی دهانم و باقیِ آبِ لیوان را یک نفس سر کشیدم. با کمال تعجب، خفه نشدم. قرص راهِ گلویم را نبست. کامم تلخ نشد. نمُردم. دهانم را جلوی آینه باز کردم تا مطمئن شوم قرص پایین رفته باشد. آآآآ... قرص توی دهانم نبود.

چندین سال گذشت تا بفهمم حرف‌ها هم مثل قرص‌ها هستند. بعضی حرف‌ها هستند که نباید هیچوقت با لب‌هایت کلمه بشوند! مزمزه کردنشان فقط کامت را تلخ می کند. مزه‌ی تلخش میانِ پُرزهای زبانت گیر می کند و با هیچ اسکاچی پاک نمی‌شود. بعضی حرف‌ها هستند که باید دُرُسته و کامل قورت‌شان بدهی و پُشت بَندش یک لیوان آب سرد بنوشی. بعضی حرف ها باید توی دلت بماند.

با این اوصاف دلِ آدم ها باید جای بزرگی باشد؛ وقتی کلمات به تعدادِ ماهی‌های اقیانوسِ آرام، از سر و کولش بالا می‌روند و صدایش درنمی‌آید. شما تا به حال دیده‌اید دلِ کسی که همه‌ی حرف‌هایش را درسته قورت می‌دهد، زبان باز کند و از کمبودِ جا شکایت کند؟ صبورتر، عمیق‌تر، جادارتر، امن‌تر از دلِ آدم سراغ دارید؟ دمِ خدا گرم با این شیوه ی دل خَلق کردنش.

 ===========

پ.ن: چقدر راست می گفت آنکه می گفت: "در نهایت آدم نمی نویسد که چیزی بگوید، بلکه می نویسد تا چیزی را نگوید"

منبع:

http://writer-bashi.blog.ir/1395/01/24

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
maeadeh_sh72
maeadeh_sh72
٩٥/٠٧/٢٢
٠
٠
عالی بود. ممنون:))
mobina
mobina
٩٥/٠٧/٢٣
٠
٠
زیبا بود،ممنون ازنوشتتون.
پربازدیدتریـــن ها
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
به امید روزهای بهتر

پایان تلخ استقلال علی منصور

٩٦/٠٦/٣٠
شعر واگیردار است!

شاعران در قرنطینه

٩٦/٠٦/٢٩
تا عاشق بمانیم

شاعر جماعت را دریابید!

٩٦/٠٧/٠١
درد ندیدن نوه دختری عمه بزرگ لیلا خانم

درمان درد دل

٩٦/٠٧/٠٢
ترانه ای سروده خودم

شاه قلبم

٩٦/٠٦/٢٨
به سختی خودم را از خاطرات بیرون کشیدم

پانسمان

٩٦/٠٦/٢٩
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
شعری سروده خودم

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

٩٦/٠٦/٣٠
باورم نیست هنوز

کو شقایق؟ کو؟ کجاست؟

٩٦/٠٧/٠٣
گند همه چیز را در می آوریم

آموزنده های دوست داشتنی

٩٦/٠٧/٠١
از ایده هایی که باید ادامه دهیم

مقاله نویسی چطور است؟

٩٦/٠٦/٣٠
شعری سروده خودم

كرم ابريشم من وقت تماشا نرسيد

٩٦/٠٧/٠٢
غار رنگی رنگی

دوست داشتن و دوست داشته شدن...

٩٦/٠٦/٢٨
می خواهم از زندگی ام بنویسم

پاییز توی راه با کلی بارون

٩٦/٠٦/٣٠
خسته شدم از کاغذ سیاه کردن

بی حوصله

٩٦/٠٧/٠١
زندگی ات را مدیریت کن

از رابطه ها

٩٦/٠٦/٢٩
درد و دل با خدا

بغضت رو بشکن

٩٦/٠٧/٠٢
اشک های بی ثمر

از نیامدن ها

٩٦/٠٦/٢٧
تبلیغات