مرگی برای نترسیدن

مرگی برای نترسیدن

نویسنده : وبگردی

یکی از دلایلی که همیشه دلم خواسته خانواده‌ای از خودم داشته باشم، جوان مرگ نشدن است.

من از بچگی از مرگ می‌ترسیدم. یادم هست که یک نهال نازک خرمالو داشتیم که حتی با نسیم کم جان بهاری هم جا به جا می‌شد، من از اتاق‌مان می‌توانستم آن یک ساقه خرمالو را ببینم و هر شب به این فکر می‌کردم که امروز یا فردا من می‌میرم و این ساقه خرمالو همچنان جابه‌جا می‌شود اما من نمی‌بینمش.

شب‌ها به مردن فکر می‌کردم. به این‌که اگر بمیرم همکلاسی‌هایم تا چه وقت جایم را خالی می‌گذراند. دوستان و دشمنانم چطور به رابطه‌مان فکر می‌کنند و مادر و پدرم چقدر احساس پشیمانی می‌کنند. در سن هفت، هشت سالگی آدم خیال می‌کند مادر و پدرش ظالم‌ترین والدین دنیا هستند. من آن موقع می‌خواستم بمیرم، قبل از نه سالگی در اوج از دنیا خداحافظی کنم و بعد که به دنیا نگاه می‌کردم، پوف! دیگر آن میوه گندیده را نمی‌خواستم. از همان وقت‌ها شب بیداری سراغم می‌آمد اما اجازه نداشتم شب‌ها بیدار بمانم. توی تشک به تاریکی خیره می‌شدم و به مردن فکر می‌کردم.

اما دبیرستان که رفتم بابت حجم درس‌هایی که مدام دوره می‌کردم اجازه داشتم بیدار بمانم، اوایل تا ساعت دوازده، بعد که عشق نویسندگی به جانم افتاد تا ساعت 2 بعد نصفه شب، بعد که فهمیدم شبکه یک سریال‌های مورد علاقه‌ام را بازپخش می‌کند تا ساعت 4. بعد که با امین و آرشیو فیلم‌هایش آشنا شدیم تا ساعت 6. بعد که دانشجو شدم شب‌های زیادی بود که نمی‌خوابیدم. تا از پا درنمی‌آمدم چشم روی هم نمی‌گذاشتم. فکر می‌کردم با ندیدن رویا از دست مرگ فرار می‌کنم.

اما الان که مجبورم دوباره بخوابم، آرام و آسوده بخوابم مثل آدمیزاد هشت ساعت بدون استرس. به این فکر می‌کنم که مرگ مثل امتحان آنلاین است. گهگاهی که می‌خواهم از شر استرس آن راحت شوم زودتر از موعد به سایت می‌روم و آمادگی خودم را برای امتحان اعلام می‌کنم. بعد مرگ هم برایم همینطور است، از ترسش... زودتر به سراغش می‌روم. درست مثل سرخپوستی که برای غلبه بر ترسش به آغوش خرسی وحشی پناه می‌برد.

=============

منبع:

وبلاگ موردات یک ملامتی

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
لیلی
لیلی
٩٥/٠٧/١٩
٠
٣
قبلا ها عزاراعیل شنل میپوشید نه چادر!!:-|
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات