آبروی کوفه...
چند خطی از بُرَیر بن خَضیر همدانی / مداحی و سخنرانی برای چهارمین شب محرم

آبروی کوفه...

نویسنده : سایت جیم

جلوی لشگر ایستاد. همه می‌شناختندش. شاید حتی بعضی‌هاشان توی کلاس‌های قرآنش، شرکت کرده بودند. یا کتاب‌هایش را خوانده بودند. حتی شاید بعضی وقت‌ها هم، جلوی دیگران افتخار کرده بودند که همشهری او هستند. صدایش می‌کردند «آقای قاریان». نه که فقط آن دسته مذهبی‌های شهر بشناسندش، نه. حساب قرآن آموزی‌ها و خواندن‌هایش را هم که کنار بگذاریم، برای خودش یک پا از اشراف بود. از مال و دارایی گرفته تا موقعیت بالای اجتماعی و علمی. اصلا انگار از آن‌ها بود که خدا حساب ویژه برایشان باز کرده بود و حتما خوب هم می‌دانسته که وقت وقتش که برسد، خوب هم حق این حساب را ادا می‌کند.

صبح عاشورا بود. به فرمان امامش برای صحبت با سربازان عمر سعد آمده بود. صدایش رسا بود: «از خدا بترسید! هم اکنون فرزندان و عزیزان رسول خدا در میان شما فرود آمده‌اند. آیا نامه‌ها و عهدهایی را که با حسین بن علی(ع) داشتید و خدا را شاهد گرفتید، فراموش کرده‌اید؟ وای بر شما که اهل بیت پیغمبر خود را به اصرار به عراق دعوت کردید و گمان بردید جان نثاران آن‌ها خواهید بود. و آنگاه که روز امتحان رسید، دست از یاری او برداشتید، امروز از اهل بیت پیغمبر قبول نمی‌کنید که به مدینه برگردند. با بازماندگان پیامبرتان چه بد کردید! چه بد قومی هستید!» 

چند شب قبل به امام گفته بود: «خدا بر ما منت گذاشته که در راه شما قطعه قطعه شویم.» اما حالا می‌خواست قبل از شهادت، از آبرویش هم برای حسین(ع) خرج کند. چند بار دیگر هم اجازه گرفت و با دشمن صبحت کرد و نصیحت‌شان کرد. حتی با یکی‌شان مباهله کرد. اما دریغ که آن سنگ‌های خارا در سینه‌ها، هزار لایه غبار گرفته گرفته بود و فایده‌ای نداشت.

نه که فکر کنی خب حالا دیگر چاره‌ای ندارد. حالا که به حرف‌هایش و به حرف‌های امامش اعتنایی نمی‌کنند، مجبور است به میدان برود. نه. احوال دیشبش هم دیدنی بود. خنده از لبانش نمی‌افتاد. می‌دانست تا ساعاتی دیگر باید بار سفر ببندد. می‌دانست و شوخی می‌کرد. اصلا مگر می‌شود به دیدار خدایت بروی و شادمان نباشی؟ 

اذن گرفت. به میدان رفت. جنگید و جنگید. ناگهان به نیزه یکی از لشگریان عمر سعد بر زمین افتاد. بُریر آن‌قدر پیش مردم شناخته شده و بالا مقام بود که بعد از عاشورا وقتی قاتلش به خانه برگشت، همسر (یا خواهرش) شماتتش کرد و عهد کرد تا آخر عمر با او حرف نزند. بُریر رفت اما کوچه‌های شهر تا ابد امانت‌دار صوت قرآن بُرَیر بن خَضیر همدانی، «سیدالقراء» کوفه، ماند.

====

پ.ن: در ادامه شما را به گوش دادن دو مداحی و یک سخنرانی زیبا دعوت می‌کنم. (برای دانلود روی عکس کلیک کنید)

شبی که من جا موندم - حاج محمود کریمی

دلم آروم شده، خیالم راحته - مجید بنی فاطمه

 

شکر خدا دوباره دیدم سیاهی و پرچمت رو - محمد حسین حدادیان

 

سخنرانی با موضوع خطر عجب و ریا در عبادت- حجت الاسلام پناهیان 

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
حسین ابن غلامسخی مداحی
حسین ابن غلامسخی مداحی
٩٥/٠٧/١٤
٠
٠
سه مداحی و یک سخنرانی.
محمدصنعتیـ
محمدصنعتیـ
٩٥/٠٧/١٥
٠
٠
سه مداحی و یک سخنرانی.
حسین ابن غلامسخی مداحی
حسین ابن غلامسخی مداحی
٩٥/٠٧/١٥
٠
٠
خلاقیت دشته باش یره! خخخ
nina_aghighi
nina_aghighi
٩٥/٠٧/١٦
٠
٠
اینهمه زحمت کشیدن یک احسنت نداشت؟...فقط همون یک اشتباه بزرگ بود؟؟....(با لبخند عرض میکنم.:)
nina_aghighi
nina_aghighi
٩٥/٠٧/١٦
٠
٠
احسنتکم الله
پربازدیدتریـــن ها
پیامی از تو

چایی را می‌ریزم همسرم

٩٦/٠١/٢٨
جهان از زاویه من

نکته پردازی های نخواندنی / قسمت دوم

٩٦/٠١/٣٠
شعری سروده خودم

شهرزاد

٩٦/٠٢/٠٢
هنوز تو را به خدا نسپرده بودم

عجب غروب غریبی است!

٩٦/٠١/٢٧
شعری سروده خودم

غزلِ شیرین ترین تردید

٩٦/٠١/٢٨
داستان کوتاه

رنگ پریده تر

٩٦/٠١/٢٧
خسته شده ام

مونث بودن

٩٦/٠١/٣٠
از رویای پرواز تا ...

زمین پیما

٩٦/٠١/٢٨
ازدواج اشتباه

خط فاصله

٩٦/٠١/٢٧
دشمن خدا

دروغ ممنوع!

٩٦/٠١/٢٩
با همان سرعت و دقت

ضَرَبَ، ضَرَبا

٩٦/٠١/٢٧
چقدر نبودنت توی ذوق می زند

شاید یک شروع جدید

٩٦/٠١/٢٩
شاید بتوان شنید!

خدا را نمی‌توان دید اما...

٩٦/٠١/٢٨
احساساتی که ابراز نشدند

مادر، دوستت دارم تا آن سوی ابدیت

٩٦/٠١/٢٧
اندر حکایت انتخابات ریاست جمهوری

ناموسا می دانستید؟!

٩٦/٠١/٢٩
معرفی کتاب

چشم هایش

٩٦/٠١/٣١
کمی هم به فکر خودتان باشید!

تقدیری از دولت عزیز

٩٦/٠١/٢٨
چرا باید هزینه پرداخت؟

تابلوی خیلی تابلو

٩٦/٠١/٢٩
شعری سروده خودم

کاسب دیوانه

٩٦/٠١/٣٠
ما دو پدیده قرن هستیم!

نامه احمدی نژاد به ترامپ

٩٦/٠١/٢٨
تبلیغات
تبلیغات