پنج سالگی

امروز تلویزیون یک آقای بی‌تربیت معتاد را نشان داد. مادرم گفت ببین این آقا اول از سیگار شروع کرده و الان کارش به این‌جا کشیده. من می‌خواهم وقتی بزرگ شدم اصلا سیگار نکشم تا کارم به آن جا نکشد. 

 

نه سالگی

امروز آقا معلم‌مان خیلی عصبانی بود. چند بار وسط کلاس موبایلش زنگ خورد و هر بار با کسی که پشت خط بود داد و بیداد می‌کرد. آخرین بار هم بعد از کلی فحش گفت من همینم که هستم. اگر ناراحتی برو خانه پدرت. 

بعد هم یک پاکت سیگار از جیب کتش که روی دسته صندلی بود در آورد و رفت بیرون تا سیگار بکشد. فکر می‌کنم در مواقعی که خیلی عصبانی هستیم عیبی ندارد که یک دانه سیگار بکشیم. 

 

دوازده سالگی

چند روزی است که پدر مرخصی استعلاجی گرفته و روزها در خانه می‌ماند. می‌گوید مریض است و دکتر گفته که یک هفته‌ای نباید برود سر کار. از وقتی پدر روزها در خانه می‌ماند متوجه شدم که گاهی وقت‌ها سیگار هم می‌کشد. وقتی از وی پرسیدم که اگر مریضی پس چرا سیگار می‌کشی، یک پس گردنی محکم به من زد و گفت خفه شو بزمجه، اصلا سیگار برای درمانم خوب است، به تو چه؟

به نظرم اصلا سیگار باعث معتاد شدن انسان نمی‌شود بلکه انسان باید خودش جنبه داشته باشد. 

 

هفده سالگی

امروز پدرام به من سیگار تعارف کرد و من قبول نکردم. اولش خیلی کیف کردم که قبول نکردم ولی بعد از این‌که پدرام به من خندید و گفت بچه ننه قبول کردم که فقط یک نخ بکشم. پای حیثیت درمیان بود. حالا با یک نخ که کسی سیگاری نشده. 

 

بیست سالگی

امروز چند نمره باقی مانده هم اعلام شد. باورم نمی‌شود، مشروط شده‌ام. دلم می‌خواهد گریه کنم اما نه زشت است. اگر سمانه گریه‌ام را ببیند با خودش چه می‌گوید؟ اصلا چه کسی زن یک مرد سوسول گریه کن می‌شود؟ من که اگر جای سمانه بودم زن همچین آدمی نمی‌شدم. پدرام گفت بیا برویم کافه. دو پک قلیان که بزنی همه چیز یادت می‌رود. من که سیگار می‌کشم حالا دو پک قلیان هم رویش. ضررش از سیگار که بیشتر نیست. پدرام راست می‌گفت همه چیز یادم رفت. فقط دلم می‌خواهد بخوابم. 

 

بیست و هفت سالگی

امروز وقتی در پارک می‌خواستم آن بسته را از کامی وحشی بگیرم پلیس سر رسید. درست سر بزنگاه. تف به این شانس. قرار است فردا از بازداشتگاه بفرستن‌مان دادسرا. نمی‌دانم حکم خرید مواد چیست ولی قول می‌دهم اگر آزادم کنند ترک کنم. ای کاش آن روز آن آقای بی‌تربیت معتاد را از تلویزیون نشان نمی‌دادند. همه‌اش تقصیر اوست که از سیگار شروع کرده بود.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
فرانک باباپور
فرانک باباپور
٩٥/٠٧/١٤
٠
٠
:)) از اول تا آخر لحنش یکسان بود. یعنی وقتی 27 ساله شد همونطوری صحبت میکرد که وقتی 5 ساله بود. فکراش هم رشد نکرده بود حتی!
n_rezaei
n_rezaei
٩٥/٠٧/١٤
٠
٠
خب اگه فکرش رشد داشت که سیگاری نمی شد. ممنون بابت نظر
فرانک باباپور
فرانک باباپور
٩٥/٠٧/١٥
٠
٠
یعنی اینهمه آدم که سیگاری شدن قد 5 ساله ها می فهمن؟ :)) به نظرم دلایلش هم باید پیشرفت میکرد و بزرگ میشد! :) خواهش میکنم :)
h.naderi
h.naderi
٩٥/٠٧/٢٦
٠
٠
نقد واردی هست
محمدصنعتیـ
محمدصنعتیـ
٩٥/٠٧/١٥
٠
٠
کامی وحشی :|||
لیلی
لیلی
٩٥/٠٧/١٥
٠
٠
اعتیاد از خانواده بد شروع میشه و به جامعه سرایت میکنهم
لیلی
لیلی
٩٥/٠٧/١٥
٠
٠
مفهومی تلخ و واقعی داشت؛سپاس
پربازدیدتریـــن ها
حرمت را ندیده ام...

من به تو وابسته ام، آقا تو راهم می دهی؟

٩٦/٠٧/١٨
همان دختر دوباره به رستوران آمد

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت یازدهم

٩٦/٠٧/١٨
انتظار پیشرفت نداشته باشید

عدالت یا صرفه جویی آموزشی؟

٩٦/٠٧/١٩
شعری سروده خودم

می نویسم تهدید تو بخوان التماس

٩٦/٠٧/٢٠
حرف های تمام نشدنی

دوست های رادیویی

٩٦/٠٧/١٨
تا یادم نرود که...

پرواز بر فراز آشیانه فاخته

٩٦/٠٧/٢٠
آقا بیا...

قرن تنهایی

٩٦/٠٧/١٩
برای رفتن آماده می شوم

تهران-رشت

٩٦/٠٧/٢٢
شعری سروده خودم

امید دارم

٩٦/٠٧/١٩
از ظلمی که می شود...

جهان امروز و امید به آینده

٩٦/٠٧/٢٠
در برابرت سکوت کنم!

خیالت دیوانه ام می کند

٩٦/٠٧/٢٤
سرانه مطالعه خیلی هم بالاست

تهران خیلی هم خوب است / قسمت دوم

٩٦/٠٧/٢٣
داستان کوتاه

زمانی برای مرگ

٩٦/٠٧/٢٣
شعری سروده خودم

راه گمشده

٩٦/٠٧/٢٢
سکه های بی ارزش

يا رفيق من لا رفيق له

٩٦/٠٧/٢٣
می خواستم مهم ترین تصمیم زندگی ام را بگیرم

حامی نبودی

٩٦/٠٧/٢٢
پشت حصار غم هایم

غول اندوه

٩٦/٠٧/٢٤
شعری سروده خودم

برای ترامپ

٩٦/٠٧/٢٤
تبلیغات