فراسیرشدگی جهانی!
تا به حال فکر کرده‌اید در طول روز غذا چند گرسنه را به سطل زباله می‌ریزید؟!

فراسیرشدگی جهانی!

نویسنده : حکیمه بالال

مسئله اسراف مواد غذایی، مسئله تازه‌ای نیست. کافی ست سری به رستوران‌ها بزنید و حجم زیادی از غذاهایی را که در پایان هر روز دور ریخته می‌شود ببینید. یا حتی در مهمانی‌های خودمانی و خانوادگی هم این موضوع دیده می‌شود. شاید در نگاه اول قضیه مهمی به نظر نرسد. با خودمان می‌گوییم خب آن‌قدری را که می‌خواسته خورده و باقی را هم دیگر کسی نمی‌خورد. پس راحت‌ترین کار همان دور ریختن مقدار اضافی است. اما یک لحظه بیشتر فکر کنیم. اگر هر روز در خانه یکی از ما مثلا به اندازه یک چهارم بشقاب یا حتی کمتر غذا دور ریخته شود، در طول یک هفته چقدر می‌شود؟ چند نفر را می‌شود با آن غذا سیر کرد؟ حالا همین را در مقیاس جهانی در نظر بگیرید. البته نیازی به محاسبه نیست. سازمان‌های رسمی این کار را انجام داده‌اند. فقط چند دقیقه به این آمار توجه کنید.

طبق گزارشی از تازه‌ترین آمار سازمان خواروبار جهانی (فائو)، هر سال یک میلیارد و 300 میلیون تن مواد غذایی در دنیا هدر می‌رود. رقمی که معادل یک سوم مواد غذایی تولیدی در سراسر جهان است. از این مقدار، حدود 450 میلیون تن غلات، 300 میلیون تن میوه، 50 میلیون تن گوشت و 20 میلیون تن ماهی است.

جدای از تبدیل چنین حجم عظیمی از غذا به زباله که شاید بتواند گرسنگی و مرگ و میر ناشی از آن را در جهان ریشه کن کند، این مسئله ضررهای بعضا جبران ناپذیری هم به خود کشورهای اسراف کننده وارد می‌کند. از ضررهای اقتصادی به خاطر هزینه‌های بالای تولید مواد غذایی گرفته تا ایجاد گازهای گلخانه‌ای از پسماندهای غذایی که نه تنها زندگی خود انسان‌ها که دیگر موجودات را هم به خطر می‌اندازد.

ضایع شدن 173میلیارد متر مکعب آب شیرین و 28 میلیون تن کود شیمیایی و تولید 3300 تا 5600 میلیون متر مکعب گازهای گلخانه‌ای تنها بخشی از خسارت‌های سالانه ناشی از هدر رفت مواد غذایی در جهان است. 

 

ما در کجای آمار قرار داریم؟

اسراف مواد غذایی در ایران هم مسئله پررنگی است. البته نه به لحاظ توجه به آن‌، بلکه بخاطر میزان بالای غذاهایی که روزانه به زباله و پسماند تبدیل می‌شود. احتمالا خودتان هم حدس می‌زنید که کشورمان در یکی از رتبه‌های بالای آمار قرار دارد. اما احتمالا تعجب خواهید کرد و بیشتر تاسف می‌خورید اگر بفهمید ایران با سالانه 35 میلیون تن هدر رفت مواد غذایی، یکی از سه کشور اصلی در اسراف مواد غذایی و در رتبه نخست آمار قرار دارد. مقداری که حتی از غذای مصرفی برخی کشورهای اروپایی هم بیشتر است و با آن می‌توان 15 میلیون نفر را سیر کرد و تقریبا معادل 60 درصد درآمد پیش بینی شده از صادرات نفت در سال 95 است.

هرچند این آمار به خودی خود نیز نگران کننده است، اما زمانی چهره وحشتناک‌تری به خود می‌گیرد بفهمیم حدود یک میلیارد و 400 میلیون نفر در جهان اضافه وزن دارند. این در حالی است که همزمان چیزی نزدیک به 760 میلیون نفر دچار سوء تغذیه مزمن هستند. سالانه 2 میلیون و 600 هزار کودک زیر پنج سال در اثر فقر تغذیه‌ای می‌میرند که معادل یک سوم کودکان جهان است. تأسف بارتر این‌که با آن یک میلیارد و 300 میلیون تن غذایی که سالانه هدر می‌رود، می‌توان حداقل 800 میلیون نفر از تعداد 900 میلیون گرسنه جهان را سیر کرد و چه بسا از هدر رفت کشورهای ثروتمند بتوان گرسنگی را ریشه کن کرد.

 

چه کردند؟ چه باید بکنیم؟

در چین به دستور وزیر آموزش و پرورش، میزان نهار خوردن دانش آموزان مورد توجه قرار می‌گیرد. دانش آموزان موظف به رعایت حجم غذای مصرفی هستند و اسراف در غذا موجب کسره نمره و سیاه شدن کارنامه می‌شود. در رستوران‌های کره جنوبی سه نوع ظرف در اندازه‌های مختلف در اختیار مشتری قرار می‌دهند و مشتریان براساس میزان نیاز خود غذا سفارش می‌دهند. آلمان قوانین سختگیرانه‌تری دارد و اگر کسی به اسراف غذا بر بخورد می‌تواند به نهادهای مربوطه گزارش دهد و در این صورت ماموران فرد اسرافکار را جریمه می‌کنند. فرانسه نیز در این زمینه، فروشگاه‌ها را تشویق می‌کند تا مواد غذایی که تاریخ انقضای آن‌ها نزدیک می‌شود به خیریه‌ها ببخشند.

بخشیدن مواد غذایی قابل فساد به همسایه‌ها در هنگام مسافرت هم از اقدامات دانشجویی جوان در دانمارک بود که به سهم خود سعی در کاهش اسراف داشت.

اما در کنار این آمار و ارقام و فعالیت‌ها یک نکته مهم وجود دارد. این‌که خیلی وقت‌ها اسراف غذایی از سر خجالت اتفاق می‌افتد. چیزی که احتمالا بارها در رستوران‌ها هم دیده‌ایم. کسی باقیمانده غذایش را بر نمی‌دارد چون فکر می‌کند زشت است یا مثلا دیگران چه فکر می‌کنند. خیلی وقت‌ها هم در مهمانی‌ها غذای بیشتر برای‌مان حکم اعتبار بیشتر دارد، غذا هم می‌شود مایه فخر فروشی. یا مثلا وقتی می‌بینیم ماده‌ای غذایی را ارزان‌تر می‌دهند بیشتر از نیاز مصرفی و گاهی حتی بدون نیاز داشتن می‌خریم و هیچ به فکر خراب شدن آن هم نیستیم. شاید بهتر باشد گاهی نگاهی به آمار مرگ و میرهای ناشی از گرسنگی و تعداد افراد گرسنه در جهان بیندازیم. خجالت را کنار بگذاریم، اعتبارمان را با چیزهای دیگر بسنجیم و فکر نکنیم همیشه هرچه ارزان بود را باید خرید. همیشه هم نباید از دولت و مسئولین انتظار عمل داشت. هرکسی در جایگاه خودش مسئول است.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٥/٠٦/٣٠
٠
٠
35 میلیون تن هدر رفت !!! اسراف از سر خجالت !!واقعا من متوجه نمیشم از کی دور ریختن غذای اضافه یا برنداشتنش به بی کلاسی تعبیر شد و چرا به بی فرهنگی و خدانشناسی تعبیر نشد ؟! امیدوارم مردم یاد بگیرن برداتشن اضافه ی غذا یا دور نریختن غذای تازه ای که زیادی هست نشانه ی رشد عقلانی یک ادم هست . فکر میکنم اگر خود ما این کار رو جلوی چشم دیگران انجام بدیم بقیه هم به اینکار ترغیب میشن. مثلا توی مهمانی ها بدون خجالت بریم برای خودمون ظرف یک بار مصرف بگیریم و برای کسانی که توی میز ما هستن هم بگیریم . اینطوری هم باعث میشیم حس خجالت اون ها از بین بره و هم تشویقشون میکنیم به اینکه این کار یک کار صحیح هست نه بی کلاسی! و خیلی از کارهای دیگه که ما می تونیم شروع کنندش باشیم :) تا راحت تر یک عمل زیبا ترویج پیدا کنه :) ممنون از مطلب خوبت عزیزم :)
Vania
Vania
٩٥/٠٦/٣١
٠
٠
اگه جا بیفته این چیزا عالی میشه. مولفقم ما هم میتونیم شروع کننده باشیم خیلی کاراو..ممنون از حضورت الهام جان:)
sajjad_mohammadi
sajjad_mohammadi
٩٥/٠٦/٣١
٠
٠
مرسی از مطلب خوبتون. اطلاعاتش واقعنی جالب بودش
Vania
Vania
٩٥/٠٦/٣١
٠
٠
ممنون از حضور شما..وحشتناک بود حتی!
مهسا فنایی
مهسا فنایی
٩٥/٠٦/٣١
٠
٠
وای چقدر وحشتناک!!! ممنون باید فرهنگ سازی کنیم و تو خانواده ها این قضیه رو جا بندازیم، یادمه حدپد ده سال پیش یه خبری خوندم تو روزنامه که هنوز یادم نرفته، یه پسر بچه از مادرش در قبال نمره بیست کارنامش یه بشقاب برنج به عنوان جایزه خپاسته بود، مادرش هم به هر زحمتی که بوده یه بشقاب برنج رو تهیه میکنه، پدر خانواده وقتی میاد حونه و بوی برنج رو میشنوه قضیه رو جویا میشه و از این کار مادر و بچه و اینکه خودشون رو کوچیک کردن بخاطر یه بشقاب برنج، بشقاب رو تو سر پسر میزنه و متاسفانه پسرش فوت میشه، این چیزا برای ما قابل تصور نیست حتی، خیلی وحشتناکه
Vania
Vania
٩٥/٠٦/٣١
٠
٠
خیلی خیلی وحشتناک! حتی تصور اینکه یکی آرزو به دل ه وعده غذای حتی سرد باشه و ما بشقاب بشقاب غذاهامونو بریزیم تو سطل زباله وحشتناکه! از روزی که نوشتم مطلبو هی عذاب وجدان دارم . دارم سعی می کنم غذامو تا ته بخورم و اضافه نریزم
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
شعری سروده خودم

چشم هایم باز شد٬ دیدم کنارم نیستی

٩٥/٠٩/١٨
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

دل بهونه گیر

٩٥/٠٩/١٥
عمق فاجعه

آرایشگاه

٩٥/٠٩/١٥
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
معرفی فیم دریا سالار

لطف خدا بود

٩٥/٠٩/١٤
نامه ی کشف شده ی قدیمی ترین دانشجوی دانشگاه بیرجند

مجمع الأدبا

٩٥/٠٩/١٥
اندر حکایت آموزش مسائل جنسی به کودکان

بچه از کجا میاد؟

٩٥/٠٩/١٦
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
چرا همیشه همه چیز را آماده می خواهیم؟

دوستت دارم های ناگفته

٩٥/٠٩/١٥
باید بشوی همان آدم سابق

آفرینش برای خوب بودن

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

تو خیالی...

٩٥/٠٩/١٦
شعری سروده خودم

ناز نگاه

٩٥/٠٩/١٤
اندر مصائب شغل من

پرنیا؟ پریا؟ پریان؟ پرنیان؟

٩٥/٠٩/١٣