انسان‌ها به توانایی‌هایشان شناخته می‌شوند؛ نه ناتوانی‌ها
به مناسبت قهرمانی تیم والیبال نشسته در پارالمپیک

انسان‌ها به توانایی‌هایشان شناخته می‌شوند؛ نه ناتوانی‌ها

نویسنده : s_aghagol

در شمال، در شهر رودسر پا به این دنیا گذاشت. وقتی وارد مدرسه شد به خاطر قد و قامتش مورد تمسخر دیگر دانش آموزها قرار می‌گرفت. والدین دیگر بچه‌ها آن‌ها را از دوستی با وی بر حذر می‌داشتند و خواستار اخراج او از مدرسه بودند. کلاس دوم راهنمایی بود که رفته رفته بر اثر همین بی مهری‌ها علاقه‌اش به مدرسه را از دست داد و درس و مدرسه را رها کرد. و به کارگری و شاگردی در مغازه‌ها پرداخت. در سن 16 سالگی بر اثر سقوط از روی دوچرخه آسیب دید. و خانه نشین شد. درآن سال‌ها 190 سانتیمتر قد داشت. روز به روز از زندگی ناامیدتر شد. از حرف هایی که مردم کوچه و بازار به او می‌زدند، تا طعنه و کنایه هم سن و سال‌هایش.

هفت سال خانه نشینی! هفت سال گوشه نشین شد. هفت سال تمام زندگی برای مرتضی مفهومی نداشت. تا روزی که در برنامه ماه عسل حضور پیدا کرد. از آرزوهایش گفت. از آرزوی دیدار با ورزشکار مورد علاقه‌اش علی کریمی، و این‌که بتواند روزی به بازی بسکتبال بپردازد. آرزویی که خیلی زود برآورده شد. همان روز علی آقای کریمی به دیدار مرتضی رفت. 

مرتضی به ورزش هم روی آورد. ولی نه بسکتبال. والیبال نشسته شد منشأ درخشش مرتضی. سال 94 به تیم والیبال نشسته ثامن الحجج سبزوار پیوست و یک سال بعد همراه با تیم ملی راهی رقابت‌های پار المپیک شد. مرتضی مهرزاد مرد دو متر و نیمی ایران، حالا قهرمان ماست. و دارنده مدال طلای پار المپیک ریو و ارزشمندترین بازیکن این رقابت‌ها. حالا همه رسانه‌های جهان از مرتضی مهرزاد ما نوشته‌اند و می‌نویسند. و کمتر کسی است که اسم او را نشنیده باشد. 

اما...

راستش چه خوب که نمی‌دانند ما در این سال‌ها چه به سرش آوردیم. مجبور به ترک تحصیلش کردیم. باعث خانه نشینی‌اش شدیم. منزویش کردیم و برایش القاب زشت و زننده برگزیدیم. چه خوب که نمی دانند! کاش از این پس حواسمان باشد.

پار المپیک با همه قشنگی‌هایش، با همه حوادث شاد و ناراحت کننده‌اش تمام شد ولی ای کاش از این پارالمپیک درس بگیریم. درس بگیریم تا از این پس نگاه‌مان به مرتضی مهرزادهای وطن‌مان را اصلاح کنیم و باور داشته باشیم که «انسان‌ها به توانایی‌هایشان شناخته می‌شوند؛ نه ناتوانی‌ها»

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
خاتون گیس گلابتون
خاتون گیس گلابتون
٩٥/٠٦/٢٩
٠
٠
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید ... صد درصد همینطور که شما گفتید به امید تحقق عملی این جمله توی همه بخش های زندگی هامون :)
ساده
ساده
٩٥/٠٦/٣٠
٠
٠
من اگه جای مرتضی مهرزاد باشم دورِ تمام افرادی که تا دیروز باهام بدرفتاری می کردن رو یه خطِِ قرمز پر رنگ می کشیدم.
لیلی
لیلی
٩٥/٠٦/٣٠
٠
٠
خیلی خوبه که از ناتوانی ، قدمی برای موفقیت ساخت،
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
حرف‌هایم را برای شما بگویم

روزمرگی های گارسون جوان

٩٦/٠٣/٢٧
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
در دنج ترین گوشه دل

شمعدانی کوچک من

٩٦/٠٣/٢٧
شهادت مبارکش باشد

چند می گیری عاشق بشی؟

٩٦/٠٣/٢٧
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
تبلیغات
تبلیغات