میز تحریر، دفتری با جلد گُل‌های قرمز و مدادی که تراشیده شده است. نگاهی به میزم می‌کنم. قرار است چه بشود؟ مثل این‌که منتظر اتفاق غیرمنتظره‌ای هستم و از آینده‌ام بعد از نوشتن، خبر ندارم. اما نه، ماجرا این نبود. من، از خودم خبری نداشتم! حیران زده و کمی متعجب از این موضوع بودم. عزمم را جزم کرده و پشت میز نشستم. تصمیم گرفتم حداقل اگر با کسی صادق نبودم، با خودم صادق باشم. صندلی چوبی را جلو کشیدم، دفتر را باز کردم و مداد را در دست گرفتم. شروع به نوشتن کردم با این موضوع: «من واقعاً کیستم؟»

هرچه به ذهنم می‌آمد می‌نوشتم. لا‌به‌لای نوشتن‌هایم، تعجب می‌کردم. «واقعاً؟»... لبخند می‌زدم.. «می‌دانستم!» و واقع بین می‌شدم... «متأسفانه من این صفت بد را دارم» می‌نوشتم و می‌نوشتم و حیران زده می‌شدم از رنگ‌هایی که به خودم زده بودم تا کسی باشم مطابق با رنگ‌هایی که روی صورتش زده است. بعضی جاها صورتم رنگی تیره، جیغ، تند (که هرکس درنگاه اول با دیدنش متوجهم می‌شود) و شاد داشت. بعضی جاها هم بی‌رنگ بود. یعنی رنگی نبود. پس خودم بودم...

وقتی نوشتنم تمام شد -مثل این‌که بخواهی از این رنگ‌ها، رنگی اصلی پیدا کنی که به خورد وجودت رود و بشود جزئی از خودت، یعنی بی رنگ-لابه‌لای واژه‌هایم در گشت و گذار بودم. چه چیزهایی که درباره خودم، به خودم دروغ می‌گفتم. درفکر فرو رفتم، صندلی را عقب کشیدم، شوک زده و سبک. انگار خودم، به خودم برگشته بود. لحظه یافتن خود ِگمشده‌ام مبارک! به خودم دست می‌زنم، خودم را نوازش می‌کنم. خوش آمدی! بیا تا انتهای این سفر با هم باشیم. دستت را محکم می‌گیرم تا دیگر گُم نشوی و هر لحظه بیشتر تعجب کنم که من، من نیستم یا نبودم. چقدر بد است که خودمان هم خودمان را نشناسیم. توهمی از بودن می‌شویم آن وقت.

============

+ پیشنهاد می‌کنم شما هم همین کار را بکنید و خودتان را تعریف. عجیب کمک کننده است... راستی، از خودتان ناامید نشوید ها!

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
z-taghipour
z-taghipour
٩٥/٠٦/٢٦
٠
٠
روش خوبیه این رنگین کمان خودی رو امتحان میکنم. ممنون:)
خاتون گیس گلابتون
خاتون گیس گلابتون
٩٥/٠٦/٢٧
٠
٠
خیلی بده که ما خیلی هامون تا مدت ها حتی خودمونم خودمونو نمیشناسیم ... ممنون بابت مطلب خوبتون :)
پربازدیدتریـــن ها
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
همین نیرومند بودن را

من زن بودنم را دوست دارم

٩٥/١٠/٣٠
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
آسمانی شدند

به مناسبت شهادت شیرمردان

٩٥/١١/٠٢
شعری سروده خودم

همچون «پلاسکو» میانِ دودها

٩٥/١١/٠٢
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
آری به روی کاغذهای سفید ذغال کاری شده.

نه به تلگرام!

٩٥/١٠/٣٠
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
فراموش شان نکنیم

سوختن یا سوزاندن!؟

٩٥/١١/٠٢
پنجره ی آسمان را می گشایم

آسمان شکستنی نیست

٩٥/١٠/٢٩
تبلیغات
تبلیغات