بعد از المپیک و هر چی هست!
المپیک که تمام شد و رفت، با بعد المپیک چه کنیم؟!

بعد از المپیک و هر چی هست!

نویسنده : محمد ناصر حق خواه

بعد از هر اتفاقی که رسانه‌ها خوب رصدش می‌کنند و آدم‌هایش خیلی توی چشم می‌آیند -مثل همین المپیک بیست شانزده خودمان- معمولا هر کسی از ظن خودش یار اتفاقاتی که افتاده می‌شود. از خود افراد توی چشم آمده بگیرید تا چشم‌هایی که جوگیرانه به آن افراد خیره شده‌اند و حتی چشم‌هایی که کلا همیشه بسته بوده‌اند.

بگذارید از جماعت جوگیر شروع کنم تا بعد به آن دو تای دیگر برسیم. دسته جوگیرها معمولا محاسبات‌شان را این گونه انجام می‌دهند که: «آخر مگر گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد؟ استخوان‌بندی بدنم که ماشاالله هزار ماشالله 3 برابر از این مدال‌گیرها بزرگتر است؛ استعدادم هم که ماورای فوق‌العادست؛ حالا این 30، 40 کیلو اضافه وزن هم که چیزی نیست، با ورزش درستش می‌کنم. اصلا اگر هم نشد می‌روم وزنه برداری سنگین وزن به جدال پولاد سخت و رکورد یک ضرب و دو ضرب و هر چند تا ضرب و مجموع را می‌زنم. ولی این وزنه برداری هیات جولی؟ جونی؟ ژوری؟ خلاصه یک هیات بدجوری دارد و حقم را می‌خورند؛ من هم که با اشک و آه و الهی به زمین گرم بخورید کارم راه نمی‌افتد؛ یک راست برادر و پدر قاضی میدان را نشانه می‌گیرم و کلا آبرو ریزی می‌شود. ورزش مناسب برای من کشتی است که اگر هم حقم را خوردند خودم را روی همان تشک سبک کنم و از خجالت المپیک و ژوری و خلاصه هرچی هست در بیایم؛ ولی این هم نه! کشتی اشباع شده، به نظرم شمشیربازی خوب است، هم بزن بزن دارد، هم مردم کلا نمی‌فهمند دقیقا چه خبر است و امتیازها چه جوری است، اصلا خود ژوری هم نمی‌داند چه جوری است، تازه کلاه هم روی سرمان هست هر چه قدر دلم بخواهد می‌توانم بد و بیراه بگویم. اصولا این بد و بیراه بعد باخت در ورزش خیلی مهم است.»  بعد هم میکسِ پاستیل‌ پفک ‌دَبِل ‌چیپس‌اش را تمام می‌کند و بلند می‌شود که استارت بزند برای قهرمانی المپیک و هرچی هست.

دسته دوم قهرمانان تاثیرپذیر از المپیک هستند که زمانی که می‌رفتند فقط خودشان بودند و خانواده‌شان که به بدرقه رفته بودند؛ ولی حالا در دوره بعد از قهرمانی برایشان BMW آورده‌اند و از فرودگاه تا خانه با خودروی سان روف دار آن‌ها را استقبال می‌کنند؛ دقیقش را نمی‌دانم اما به نظرم وقتی قهرمان روی BMW  ایستاده و برای مردم دست تکان می‌دهد با خودش فکر می‌کند: «عه! این همان آقایی است که توی تلویزیون نشانش می‌دهند که دارد جهت عمران و آبادی شهرمان و اعتلای آن صحبت می‌کند؛ یادم است بابا می‌گفت عضو شورای شهر است، کلی هم اعتبار و کبکبه و دبدبه دارد، کار بدی هم نباید باشد، کلا ما که از نزدیک ندیدیمش قبل از امروز، تمرین سخت هم که به نظر نمی‌رسد بکنند، بعد از تمرین به‌شان پوره سیب زمینی نمی‌دهند، بعد ازشان انتظار هیچ قهرمانی هم ندارند. باید با بابا صحبت کنم ببینم عضو شورای شهر شدن چه‌طوری است، لیساس تربیت بدنی که الان دیگر توی جیبم است، از همین مردم هم که آمده‌اند برای استقبال، یک سوم به من رای بدهند قهرمان... چیزه یعنی انتخاب می‌شوم، فکرش را بکن، زیر کولر، بدون تمرین، بدون سیب زمینی، هی!»

اما دسته سوم که عزیزان مسئول و مدیر و تاثیرگذار ماجرا هستند هم ... اصلا بگذارید فقط تصور کنیم وقتی به استقبال قهرمانان از المپیک برگشته می‌روند چه فکرهایی توی سرشان هست، البته فقط داریم تصور می‌کنیم‌ها، فقط تصور: «بابا عجب کاری کردیم‌ها! آخر نانت کم بود، آبت کم بود، استقبال قهرمان المپیک آمدنت چه بود؟ آن هم توی این هوا، با این فشار جمعیت، کاش حداقل این کت و شلوار مارکم را نمی‌پوشیدم؛ اصلا مردمی‌تر هم بود؛ حالا این قهرمان کدام‌شان هست؟ هی گفتم این قدر روی این BMW بیچاره را سنگین نکنید، با این شلوغ بازی‌ها آدم نمی‌فهمد کدام یکی قهرمان شده، حالا باز خوب است توی متن سخنرانی‌ام، بچه‌ها اسمش را نوشته‌اند، بگذار ببینم. عه! کجاست این برگه‌ها؟ آخ آخ توی دفتر جا گذاشتم. حالا چه‌کار کنم؟ اسم طرف را هم بلد نیستم چطور در گرامیداشتش سخن برانم؟ نمی‌شود که اصلا حرف نزنم، از مردمی بودنم کم می‌شود. این المپیک را هم بد وقتی می‌گذارندها. درست چند ماه قبل از زمانی که ما به نشان دادن خدمت‌گزاری و مردمی بودن‌مان احتیاج داریم. ای بابا...»

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
خاتون گیس گلابتون
خاتون گیس گلابتون
٩٥/٠٦/٠٦
٠
٠
خییییلی خوب بود واقعا و البته به موقع دست مریزاد :)
m_haghkhah
m_haghkhah
٩٥/٠٦/٠٧
٠
٠
خيلي ممنونم از اظهار لطفتون :)
مرتضی
مرتضی
٩٥/٠٦/٠٧
٠
٠
ازین که ساعت یک نصفه شب موجبات خنده و شادی و ما رو فراهم می کنید ممنونم.
m_haghkhah
m_haghkhah
٩٥/٠٦/٠٧
٠
٠
خيلي ممنونم كه ساعت يك نصفه شب مطلبم رو ميخونيد :))
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
شعری سروده خودم

چشم هایم باز شد٬ دیدم کنارم نیستی

٩٥/٠٩/١٨
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

دل بهونه گیر

٩٥/٠٩/١٥
عمق فاجعه

آرایشگاه

٩٥/٠٩/١٥
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
معرفی فیم دریا سالار

لطف خدا بود

٩٥/٠٩/١٤
نامه ی کشف شده ی قدیمی ترین دانشجوی دانشگاه بیرجند

مجمع الأدبا

٩٥/٠٩/١٥
اندر حکایت آموزش مسائل جنسی به کودکان

بچه از کجا میاد؟

٩٥/٠٩/١٦
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
چرا همیشه همه چیز را آماده می خواهیم؟

دوستت دارم های ناگفته

٩٥/٠٩/١٥
باید بشوی همان آدم سابق

آفرینش برای خوب بودن

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

تو خیالی...

٩٥/٠٩/١٦
شعری سروده خودم

ناز نگاه

٩٥/٠٩/١٤
اندر مصائب شغل من

پرنیا؟ پریا؟ پریان؟ پرنیان؟

٩٥/٠٩/١٣