من یک تسترم! ببخشید من یک پسترم

من یک تسترم! ببخشید من یک پسترم

نویسنده : H_steven

من یک تستر ام! ببخشید پستر.

این لاین و وایبرو اینستاگرام و تلگرام و تانگو و ایمو و اووووه خلاصه اینا حواس واسه آدم نمیزارن دیگه. 

خب اول خودمو کامل معرفی می‌کنم، منم مثل خیلی از جوون‌ها و نوجوون‌های جهان به شغل شریف پستری مشغول‌ام. نه این‌که از بچگی به این کار علاقه داشته باشم، نه اون زمان آرزوم این بود که بتونم قهرمان هفت سنگ بشم ولی الان آرزوی میکنم پست‌هام  بازدید و لایک زیادی داشته باشه. 

بگذریم پستر بودن مزیت‌های خاص خودشو داره. براتون یکی یکی می‌شمرم تا با خوبی‌هاش آشنا بشید.

1. مهم‌ترین مزیتش اینه که شما به قول امروزی‌ها 24 ساعته چشمت توو گوشیه، باعث ضعیف شدن چشم میشه که مجبوری عینک بزنی و مثل آدمای روشن فکر بشی.

2. از بس تو پست‌هاتون غرق می‌شین نمیفهمین کی زمان گذشته

3. اطلاعاتتون دقیق و دقیق‌تر میشه راجع به خیلی از مسائل که مثلا همسر فلان بازیکن تیم شالکه اسمش چیه یا مثلا خونشون چطوریه

4. حساب کتاب خاصی نداره پستر بودن، صبح پست میزاری، شب پست میزاری، بعد از شکست قلنج پست میزاری. تازه یه سری پست هم داریم تحت عنوان: «منو میمی جون قبل اینکه بریم اون مغازهه اون کفشه رو ببینیم که اگه خوب بود بخریم» و باز پستی تحت عنوان: «من و میمی جون بعد از اینکه بریم اون مغازهه اون کفشه رو ببینیم که اگه خوب بود بخریم»

5. خودکفا میشید از نظر ادبی . حالا این یعنی چی؟! یعنی اینکه شما خواب‌های درهم و برهم خودتونو پست می‌کنید و بجای خیلی از مشاهیر ادبی فعالیت می‌کنید تحت عنوان «شعر نشنیده از سهراب سپهری» حالا محتواش چیه؟! اینه «عده ای سوار میبینم / عده ای خسته و پیاده رو/ آسمان شبیه آسمان و / دریا به شکل آبِ هویج»

6. به حاشیه ساز خبره‌ای بدل میشین. یعنی چی حالا؟! یعنی این‌که قدرت اینو دارید که هر جور دلتون میخواد به هر شخصی حمله می‌کنید با خبر دروغ نشر کردن از اون فرد حالا از شانس بد این بنده خدا بزنه و ایشون هنرمند باشن دیگه بدتر.

فعلا همینا به ذهنم رسید. می‌گم‌ اگه کاری ندارید من برم که تا اینجای کار کلی لایک از دست دادم من برم به لایک هام برسم .

کج فهمیه ذهنیه «ح.کله پز»

===================

پی نوشت : اگه قول بدید بچه‌های خوبی باشید دفعه بعدی مبحث پستر بودن رو براتون بیشتر باز میکنم. کمی تامل واقعا

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
مرتضی
مرتضی
٩٥/٠٦/٠٤
١
٠
خدایا تلگرام و اینستاگرام را فیلتر بگردان
لیلی
لیلی
٩٥/٠٦/٠٤
٠
٢
من که 16 تا پست دارم، چون عدد16رو دوست دارم و نمیخوام با پست زیاد گذاشتن وقت و حوصله خودم و بقیه سرر بره
فائزه
فائزه
٩٥/٠٦/٠٤
٠
٠
=))
maede_sadati
maede_sadati
٩٥/٠٦/٠٤
٠
٠
5 عالی بود...موفق باشین..:)
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٦/٠٥
٠
٠
مطلب خوبی بود منتها به نظرم تیترتون جای کوتاه شدن داره و اگر مینوشتید «من یک پسترم» کافی بود و به اندازه کافی واسه کسی که تیتر رو میبینه ایجاد چالش میکرد. الان تیتر خیلی طولانی و یک جوری شده
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٥/٠٦/٠٦
٠
٠
چقدر فواید داشته و من بی خبر بودم :)
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
می روم شهر را بی خاطره قدم بزنم

دختری قید موهای خود را زد

٩٥/١٢/٠٧
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
کاش به خودمان بیاییم

پیش به سوی نابودی

٩٥/١٢/٠٨
حس تلخ تنهایی

گاه می توان خوب نبود

٩٥/١٢/٠٦
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
زندگی کردن با نقاشی ات را دوست دارم

بابا لنگ دراز عزیزم

٩٥/١٢/٠٨
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
بخشندگی و دل بزرگی

عارضه های میانسالگی

٩٥/١٢/٠٧
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
من هم یکی از آن 99 نفر هستم!

مجلس تحریم یا مجلس ترحیم؟

٩٥/١٢/٠٧
شعری سروده خودم

تهدید نکن

٩٥/١٢/٠٤
دست های من چقدر کوتاه است

ستاره سهیل

٩٥/١٢/٠٨
یک وقت هایی برای رهایی باید گفت

بله بله, حق با شماست

٩٥/١٢/٠٩
خوشبختی ورای حرف های مردم است

برای دخترکم

٩٥/١٢/٠٧
تبلیغات
تبلیغات