مراحل عشق نافرجام
دو کلام حرف حساب

مراحل عشق نافرجام

نویسنده : milad.piri

اگر فکرش را نمی کردید... بخوانید!

بدون مقدمه بگویم از رابطه رمانتیک تو و او بگویم، هیچ‌ یک از شما دو تا انتطار ندارید که آن تصور زیبا که ازش ساخته‌اید خراب شود اما همیشه هوا آفتابی نیست. می‌بینید که یک روز، یک روز خیلی عادی قلبت را برای اولین بار خدشه‌دار می‌کند. آن آینه و‌ تصور زیبا شکسته می‌شود و تو برای اولین بار می‌فهمی که آدم‌های خوب هم گاهی بد می‌شوند و می‌فهمی قرار نیست کسی را که دوستش داری همیشه خوب باشد. اما نمی‌دانی چرا دیگر از ته قلبت، کمتر شاد می‌شوی، آرام آرام با غم آشنا می‌شوی. با هر حواس پرتی‌اش تو غمگین می‌شوی. همه چیز سقوط خواهد کرد. چیزی نمی‌تواند برای مدت طولانی در اوج باشد. زمان همه چیز را نرم می‌کند، عادی می‌کند.

تو اما در خیالت هنوز به او طراوت می بخشی، او را بزرگ میکنی، با خیالت خوشی تا بتوانی بی تفاوتی، بی رحمی و حواس پرتی‌هایش را هضم کنی.

قضیه ساده است. تو وارد میدان جنگ شدی و منِ واقعی بیرونی با منِ خیالیِ ذهنی‌ات شروع به جنگیدن می‌کنند و این جنگ آنقدر ادامه پیدا می‌کند که یکی از من‌ها بالأخره تسلیم می‌شود. مهم نیست که کدام برنده شده‌اند، مهم این است تو خسته شدی، بی حوصله شدی، با خودت جنگیدی و در نهایت تو تقسیم می‌شوی بین واقعیت و خیالت. این تناقض و دگرگونی و دو‌گانگی اذیتت می‌کند.

غم اصلی ماجرا از آنجا شروع می‌شود که این دوگانگی زیاد طولش نمی‌دهد و غلظت احساست را کمرنگ و کمرنگ‌تر می‌کند.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
b_noori
b_noori
٩٥/٠٥/٢٥
٠
٠
توصیف جالبی بود،ممنون.
bano_iranzamin
bano_iranzamin
٩٥/٠٥/٢٥
٠
٠
اگر از شخصی در ذهنمان بتی بسازیم ب بزرگی خدا، بازنده ایم... چون اگر او برود دل و دینمان را یکجا باخته ایم... متن قشنگی بود..
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٥/٢٥
٠
٠
کاملا همین که گفتید به نظر منم.
n_dahji
n_dahji
٩٥/٠٥/٢٦
٠
٠
به خاطر ابراز نظرتان بسیار سپاسگزاریم اگر کسی برای ما بسیار ارزشمند باشد ، باید این راز را از او پنهان کنیم ! چنان که گویی جنایتی را پنهان می کنیم ! این واقعیت خوشایند نیست ... اما ... حقیقت دارد ! آدم ها ... طاقت مهربانی بسیار را ندارند . - آرتور شوپنهاو
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
خاطرات باهم بودن

ساعت یازده

٩٥/١١/٣٠
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
تبلیغات
تبلیغات