من اشتباه کرده‌ام اما نمی‌گویم ببخشید. نه برای این‌که مغرورم و دلم نمی‌خواهد این کلمه را به زبان بیاورم و این اداها. نه! فقط برای این‌که فکر می‌کنم این کلمه در برابر اشتباهی که کرده‌ام زیادی کوچک است. که فکر می‌کنم ببخشیدها نباید یک کلمه‌ای باشند که باید یک داستان درباره‌اش بنویسم و بدهم دست تک تک آن‌هایی که باید ازشان عذرخواهی کنم. که شاید من فقط می‌توانم با کلمه‌های نوشتاری به آن‌ها نشان بدهم چقدر متاسفم و چقدر غم توی دلم رخنه کرده و چقدر ناراحتم از این اتفاق کوچک اما عمیق. هرچند نوشتن هم بی‌فایده است!

عذرخواهی نمی‌کنم و سعی می‌کنم عادی باشم حتی چیزی نمی‌نویسم چون فکر می‌کنم نوشتن دنیای من است و آن‌ها جزء این دنیا نیستند و مثل این می‌ماند که من در ایران یک اشتباه بزرگی کرده باشم و به جایش بروم از مردم آلمان عذرخواهی کنم آن هم با زبان چینی! می‌دانید؟! ماجرا همین قدر پیچیده و غم انگیز و حل نشدنی ست. بستگی دارد که شما چقدر با روابط انسانی آشنا باشید؟! و حتی بستگی به نگاه شما به مفهوم «بخشش» دارد! به گذشته‌تان فکر می‌کنید و به یاد می‌آورید که بیشتر وقت‌ها آدم‌ها در رابطه با شما همه چیز را با یک ببخشید ساده تمام کرده‌اند. به یاد می‌آورید که حال‌تان از این کلمه به هم خورده اما باز هم بخشیده‌اید. به یاد آورده‌اید که از جایی به بعد در نظر خودتان خیلی بخشنده بوده‌اید اما دیگران شما را احمق فرض کرده‌اند و این جمله که «حالا آخرش یک ببخشید می‌گویم و تمام» در ارتباط با شما صدق می‌کند و همه با همین یک جمله جرات پیدا کرده‌اند که شما را تا سر حد مرگ ناراحت کنند.

این‌ها را به یاد می‌آورید و می‌بینید که چقدر آدم‌ها قبل از شما این کلمه را به گند کشیده‌اند و چقدر حالا وقتی به این کلمه نگاه می‌کنید لاغر مردنی و کوچک است، جوری که نمی‌تواند ذره‌ای حس بخشایندگی طرف مقابل‌تان را تحریک کند. این است که او می‌آید و روی صندلی مقابل‌تان می‌نشیند و شما با این‌که می‌دانید باید عذرخواهی کنید از پنجره به بیرون نگاه می‌کنید و می‌خواهید یک جوری سر حرف را باز کنید، اما نمی‌توانید. لبخند می‌زنید و می‌گویید که چقدر هوا گرم شده... او به شما چشم غره می‌رود و ببخشیدهای کوچک و تحقیر شده در ذهنتان صف می‌کشد و جلوی‌شان را می‌گیرید که مبادا بیرون بریزند و وضع را از اینی که هست بدتر کنند.

دلتان می‌خواهد یک کلمه جدید برای عذرخواهی اختراع کنید اما هر چه به فکرتان می‌رسد در پس پشتش یک ببخشید زشت و ناامید کننده نشسته است. همین می‌شود که دیگر هیچ چیز نمی‌گویید. نگاه نمی‌کنید. حرف نمی‌زنید و روز به روز در مواجهه با آن‌ها ساکت و ساکت‌تر می‌شوید و بعد چشم باز می‌کنید و می‌بینید آن‌قدر در تاریکی خود فرو رفته‌اید که از زندگی همه‌شان حذف شده‌اید و حالا دیگر کسی شما را به یاد نمی‌آورد .

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
مجتبی خطیب آستانه
مجتبی خطیب آستانه
٩٥/٠٥/١٦
٠
٠
یه جاهایی واقعا(ببخشید) کافیه! اما یه جاهایی هم دقیقا کلمه ای خرد و ناچیزه! کلمات جایگزینی مانند غلط کردم و اینا شاید کاربردی تر و با معنای عمیق تری از عذرخواهی باشن
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
شعری سروده خودم

چشم هایم باز شد٬ دیدم کنارم نیستی

٩٥/٠٩/١٨
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

دل بهونه گیر

٩٥/٠٩/١٥
عمق فاجعه

آرایشگاه

٩٥/٠٩/١٥
معرفی فیم دریا سالار

لطف خدا بود

٩٥/٠٩/١٤
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
نامه ی کشف شده ی قدیمی ترین دانشجوی دانشگاه بیرجند

مجمع الأدبا

٩٥/٠٩/١٥
اندر حکایت آموزش مسائل جنسی به کودکان

بچه از کجا میاد؟

٩٥/٠٩/١٦
شعری سروده خودم

چشم هایت شبیه پاییزند...

٩٥/٠٩/١٨
چرا همیشه همه چیز را آماده می خواهیم؟

دوستت دارم های ناگفته

٩٥/٠٩/١٥
باید بشوی همان آدم سابق

آفرینش برای خوب بودن

٩٥/٠٩/١٤
دیکتاتوری دوست داشتنی

از دلخوشی تا دلبستگی

٩٥/٠٩/١٨
ترانه ای سروده خودم

تو خیالی...

٩٥/٠٩/١٦
شعری سروده خودم

ناز نگاه

٩٥/٠٩/١٤
ترانه ای سروده خودم

وقتی ستاره توی آسمونه

٩٥/٠٩/١٥
چند کلمه با عادل فردوسی پور که دیگر عادل نیست

ناعادل!

٩٥/٠٩/١٦
به دنبال یک مامن

اعتراف

٩٥/٠٩/١٨
خواب عجیبی بود...

تجربه مرگ در خواب

٩٥/٠٩/٢٠