چيزي به نام وجدان!
#جامعه_پزشکی#درد_مردم#انتقاد

چيزي به نام وجدان!

نویسنده : Mehran

يك

«قبلا نیز گفته‌ام که تصویر کلی حاصل از برنامه‌های صدا وسیما متاسفانه نمایی غیرقابل اعتماد، ناامیدکننده و آکنده با انواع ناهنجاری‌ها و فسادها را در ذهن مخاطب از نظام سلامت به یادگار می‌گذارد و این درحالی است که بدون شک جامعه پزشکی ایران یکی از موفق‌ترین و سالم‌ترین نظام‌های سلامت در منطقه و حتی جهان است...»

اين بخشي از نامه‌ي رييس سازمان نظام پزشكي به رييس وقت سازمان صدا و سيماست كه از او خواسته بود تا مانع از پخش سريال «در حاشيه» بشوند كه متاسفانه موفق هم شدند.

دو

شوهر خاله‌ام روز دوم تير در حالي كه با موتور سيكلت به سمت خانه مي رفت با يك ماشين تصادف  مي‌كند و متاسفانه به دليل استفاده نكردن از كلاه كاسكت ضربه‌ي سختي به سرش مي‌خورد و از اين ناحيه دچار خونريزي شديد مي شود.

سه

آمبولانس در حالي كه با محل حادثه ده دقيقه فاصله داشت چهل دقيقه بعد در محل حاضر مي‌شود و مصدومان را به بيمارستان منتقل مي‌كند. پزشك مغز و اعصاب در بيمارستان نيست. از اورژانس با او تماس مي‌گيرند و مي خواهند كه به سرعت خود را به آنجا برساند. جناب پزشك اما در شهري كه از دورترين نقطه‌ي آن تا بيمارستان بيشتر از نيم ساعت هم فاصله نيست سه ساعت و نيم! بعد مي‌آيد و در كمال خونسردي بعد از معاينه اعلام مي‌كند كه براي هر كاري دير است و مصدوم دچار مرگ مغزي شده و از پرستاران مي‌خواهد كه برگه‌ي رضايت اهداي عضو را به خانواده‌ي او بدهند!

دو

من پزشك نيستم و چيزي زيادي هم از پزشكي نمي‌دانم ولي آنقدر مي دانم كه براي بيماران قلبي و كساني كه از ناحيه‌ي سر آسيب ديده‌اند ثانيه ها هم اهميت دارد و چه بسا اگر آقاي دكتر خودش رو به موقع مي رساند الان خانواده‌ي چهار نفره‌ي خاله ام سه نفره نشده بود. نكته‌ي عجيب اينجاست كه در فاصله ي رسيدن آمبولانس به بيمارستان و آمدن دكتر، به خاطر كم بودن پرستار، وظيفه‌ي اكسيژن دادن به بيمار به همراه‌هاي بيمار محول ميشود!

يك

«قبلا نیز گفته‌ام که تصویر کلی حاصل از برنامه‌های صدا وسیما متاسفانه نمایی غیرقابل اعتماد، ناامیدکننده و آکنده با انواع ناهنجاری‌ها و فسادها را در ذهن مخاطب از نظام سلامت به یادگار می‌گذارد و این درحالی است که بدون شک جامعه پزشکی ایران یکی از موفق‌ترین و سالم‌ترین نظام‌های سلامت در منطقه و حتی جهان است...»

آينه چون عيب تو بنمود راست / خود شكن آيينه شكستن خطاست...

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h.naderi
h.naderi
٩٥/٠٤/٢٧
١
٠
یک نوشته عالی و بی نقص و صد البته حرف دل... کسانی که یکبار کارشون به بیمارستان های دولتی برای مریضی های کمی دشوارتر رسیده باشه با عمق وجود این مطلب رو درک می کنند.
Mehran
Mehran
٩٥/٠٤/٢٧
٠
٠
متاسفانه همينطوره... خود من هم تا قبل از اين اتفاق خيلي از شنيده هارو اغراق مي دونستم ولي حالا مي دونم كه درسته
h.naderi
h.naderi
٩٥/٠٤/٢٧
٠
٠
البته کمبود تجهیزات و صد البته پرسنل رو نباید نادیده گرفت. ایران در مقایسه با بسیاری از کشورهای توسعه یافته نسبت جمعیت اش به تخت بیمارستانی اش به شدت کمه به خصوص در کلان شهرها
Mehran
Mehran
٩٥/٠٤/٢٧
١
٠
كمبودها قبول ولي چيزي كه بيشتر آزاردهنده ست نوع برخورد بدِ پرسنل با خانواده هاست
sajjad_mohammadi
sajjad_mohammadi
٩٥/٠٤/٢٧
٠
٠
چقدر مطلب دردناکی بودش این... خدا رحمتشون کنه
Mehran
Mehran
٩٥/٠٤/٢٨
٠
٠
خدا رفتگان شمارو هم بيامرزه
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
وقتی یکی یکی می روند

پیر شده ام

٩٦/٠٤/٠٦
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
فاصله طبقاتی

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت سوم

٩٦/٠٤/٠٦
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
مرکز مشاوره دکتر گل آبی

فعلاً خیالتان راحت باشد

٩٦/٠٣/٣١
تبلیغات
تبلیغات