یا آ؟
وقتی دوست دارم با کسی دوست باشم و رویش کلیک می کنم

یا آ؟

نویسنده : وبگردی

یک چیز خیلی مسخره درباره کل جریان کلیک کردن من وجود دارد. کلیک کردن زیاد برایم اتفاق نمی افتد. زیاد پیش نمی افتد که روی آدمی کلیک کنم و دلم بخواهد او را بیشتر بشناسم، با او آشنا شوم، دلم بخواهد دوستش بشوم یا یک برنامه بگذارم و نسبت به او احساس پیدا کنم و کل این جریان گاهی به نظرم خوب است و بیشتر بد. اما مشکل از آن جایی شروع می شود که یکبار، حتی یکبار هم نشده که کلیک های من به نتیجه ای برسد یا برآورده بشود.

می‌دانید؟ همه دوست صمیمی خودشان را دارند، همه چند نفری را دارند که گلویشان پیششان گیر کرده، همه آدم هایی دارند که باهم می روند کافه، یا با هم کاسه و کوزه و چاه بازکن توالت برای خانه جدیدشان می‌خرند و یا درباره چیزهایی که بقیه نمی دانند یعنی چی حرف می زنند، یا در پست های اینستاگرام هم تگ شده اند، یا پنج شنبه شب ها خانه هم می روند و فیلم می بینند و بعد کالباس و تست با زیتون و گوجه می‌خورند و آدم ها در این حالت، در حالت "دستبند بافته شده‌ای که نمی شود به آن مهره ی جدید اضافه کرد" قرار دارند و معمولا قصد بافتن دستبند جدیدی هم ندارند که شما بتوانید جز مهره های آن باشید.

البته این یک قانون است، دوست که داشته باشی، دنبال یکی جدیدش نمی گردی و این یکی از آن قانون هایی است که آدم می تواند قبولش داشته باشد. قانونی که آدم نمی تواند قبولش داشته باشد این است که هیچ وقت نتواند با آن هایی که دوست دارد دوست باشد، که نتواند نسبت به آنهایی که خودش انتخاب کرده احساس داشته باشد چون آنها این احساس را ندارند و هر وقت کلیک می کند «نه»های کشدار بشنود و مطلع شود که این هم یکی از همان آش های کشک خاله است که در مورد آن "متاسفم کاری از دست من برنمیاد." 

و حتما چهار کلیک در طول شش سال خیلی زیاد است، خیلی خیلی زیاد.

می تونم دوست صمیمی شماره یک باشم؟ نا آ.

می تونم یار غار شماره دو باشم؟ نا آآ.

می تونم شماره سه رو بیشتر و بشناسم و باهاش رفت و آمد کنم؟ نا آآآ.

می تونم به شماره چهار احساس داشته باشم؟ نا آآآآ.

هرجا که دوست دارم باشم همه‌ی جاها از قبل گرفته شده و مهم نیست چقدر زودتر من با زنبیلم جا گرفته باشم یا اینترنتی رزرو کرده باشم، یا از ازل همانجا پا روی پا انداخته باشم. حتما خیلی خواسته‌ی بزرگی است که یک چهار پایه بگذارند تا من هم دور میز بشینم. باید بروم از خجالت آب شوم با این خواسته های بزرگ کیهانی‌ام که اصلا داد می زنند "نه نمی شود ما برآورده شویم از بس که بزرگیم." زیاده خواهی تا به کجا؟

مبنع:

http://lasolitude.blogfa.com/post-308.aspx

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
k_koolak
k_koolak
٩٥/٠٤/٢٢
٠
٠
من که اخرش رو نفهمیدم ولی قسمت اول قابل تامل بود
مرتضی
مرتضی
٩٥/٠٤/٢٢
٠
٠
دلیل ایجاد اکانت وبگردی رو میشه بدونم؟ چون کارهاش دقیقا مغایر با قوانین سایته ، به کاربر میگین مطالب کپی پیستی نزارین ولی خودتون با ایجاد ابن اکانت اینجور مطالب رو میزارین. تو قسمت گالری هم که مهلت به کاربر میرسه که تایید بشه کلیپهاش و خودتون رگباری کلیپ میزارین، مثلا الان من سه تا کلیپ ارسال کردم ولی هنوز نمی دونم کدومشون حذف شده یا کدومشون تو صف تایید شدنه. به قول مستر cold حرفهای من رو با لبخند بخونین:-)
f_maveddat
f_maveddat
٩٥/٠٤/٢٣
٠
٠
سلآم؛ آخرش نفهمیدم چی شد.... ولی درکل منم نه کلیک میکنم نه کیلید :/ اصلا تو دوستیابی استعداد ندارم (-_-)
پربازدیدتریـــن ها
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
از زجر بیشتر نجاتش داده بود

دست های مهربان؟!

٩٥/١٠/٢٥
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
تا رسیدن پول بروز ندهید!

دندان های نا اهل

٩٥/١٠/٢٥
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
هوا خیلی خیلی پس است!

هوای این روزها

٩٥/١٠/٢٥
چتر صورتی و قدم های دو تایی

سه حرفی جمع و جور

٩٥/١٠/٢٥
همین نیرومند بودن را

من زن بودنم را دوست دارم

٩٥/١٠/٣٠
آری به روی کاغذهای سفید ذغال کاری شده.

نه به تلگرام!

٩٥/١٠/٣٠
تبلیغات
تبلیغات