تنهاترین قاصدک
دلنوشت

تنهاترین قاصدک

نویسنده : h_sh

از یه عکس متولد شد. شیشه‌ای که تابلویی آبی رنگ نوشته داشت. باران و نوشته‌ای بنام مقدس صاحب الزمان (عج). عکس می‌گرفت با تمام وجودش و اشک مثل باران. یه قبر و دلتنگی و اشک و گل‌های باغچه مادر بزرگ. از تمام دلتنگی‌هایش عکس می‌گرفت.

از یه قصه خدایی متولد شده بود برای من، نمی‌شد فراموشش کرد. نمی‌شد ترکش کرد. نمی‌شد تنهاش گذاشت. پشت تموم ندیدن‌هایش بغضی خیس بود. پشت تمام بی‌توجهی‌هایش عشق بود. جاده‌ای بود رو به سمت بهشت که باید از سختی‌های راه جهنمی، انتظار و دسیسه‌ها و مهرهای باطل می‌گذشتی. فرشته نگهبانش دلنگران خستگی‌هایش همراه همسفرش جایی میان دوپل رسیدن و نرسیدن همیشه بود. نمی‌شد، نه می‌شد رفت و نه می‌شد ماند. یه قصه بلاتکلیف. همیشه ماه را در دستانش می‌گرفت، پشت شیشه‌ای از غم.

همیشه دلم می‌خواست بهش بگم که هستم و ترکش نمی‌کنم، آخه قاصدکی بودم از راه دور، از یه صوت نور، از یه اتفاق خوب.

زخم یه قاصدک کنده شدن پره‌ای از احساسش، بال پریدنش رو ازش گرفته بودن. و شاید منم بلاتکلیف خودم بودم، خود گیر کرده در تارهای عنکبوتی دنیا.یه قاصدک که تارهایش بال پرواز نداشتن. جاده‌ای پر از پلیدی‌ها که تهش می‌رسید به خود قاصدک. به خود دلتنگی. باز هم چترش را برداشت و زد بیرون، بارون بود، دلتنگی بود و عشق. دوید و دوید و بلند فریاد می‌زد، اسم تنهایی‌هایمان را. این‌قدر دوید تا خسته شد. رو به یه شهر شلوغ. صدای اون گم شده بود در هیاهوی نشنیدن‌ها. قاصدک چترش رو باز کرد و پرواز کرد. همه جا رو می‌دید. از آسمون تا بهشت و دلش پر کشید و پرهاش تو صحن با صفا و گنبد طلائی‌اش آرام گرفتن. یه زیارت نامه، یه اشک، یه دل سیر دلتنگی. جلوی باب الجواد علیه السلام. قاصدک بود من بودم و یه حرم در یه رویای واقعی و بغض دلتنگی.

آره از یه عکس متولد شد، از یه عکس انتظار تا خودِ خود نور باب الجواد (ع)، تا مقصد بهشت هشت در هشت، از یه انتظار، از یه دلتنگی. من بودم و قاصدک و یه عکس ،پازل انتظار، پازل دلتنگی، پازل عشق و تنهاترین قاصدک‌ها برای هم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
خاتون گیس گلابتون
خاتون گیس گلابتون
٩٥/٠٥/٢٢
٠
٠
لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ عق بازان چنین مستحق هجرانند ...
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٥/٢٢
٠
٠
متاسفانه من حرف دل این دلنشوتتون رو نتونستم خوب متوجه بشم. به نظرم یکمی سنگین نوشته شده بود. مثلا همون خط اول 2-3 دقیقه گیر بودم سر تجزیه این یک جمله «شیشه‌ای که تابلویی آبی رنگ نوشته داشت.» به نظرم روان تر هم میتونستید بنویسید. یکم بعضی جاها زیادی بی دلیل گنگ شده.
پربازدیدتریـــن ها
چند خطی برای فرزندم

من به تو خواهم آموخت که...

٩٦/٠٦/٢٣
از پدیده خوابگاه تا غذای محبوب سلف!

دانشگاه رفتن ؛ چالش یا فرصت؟

٩٦/٠٦/٢٣
شعری سروده خودم

عاشقی پیشه خوبیست

٩٦/٠٦/٢٦
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
در سکوت مطلق

یک روز از همین امروز و فرداها

٩٦/٠٦/٢٦
اصلا بهتر باش جانم!

الفبا را نادیده نگیریم

٩٦/٠٦/٢٣
ترانه ای سروده خودم

شاه قلبم

٩٦/٠٦/٢٨
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
تو چه می دانی؟

دل عاشق

٩٦/٠٦/٢٥
در راستای اظهارات وزیر بهداشت

روحانی؛ ضمانت خرید شماست

٩٦/٠٦/٢٦
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
مگر شعر چیست؟

دل خوش به شاعر بودن

٩٦/٠٦/٢٥
ترانه ای سروده خودم

ناقوس تنهایی

٩٦/٠٦/٢٦
شعر واگیردار است!

شاعران در قرنطینه

٩٦/٠٦/٢٩
غار رنگی رنگی

دوست داشتن و دوست داشته شدن...

٩٦/٠٦/٢٨
به سختی خودم را از خاطرات بیرون کشیدم

پانسمان

٩٦/٠٦/٢٩
اشک های بی ثمر

از نیامدن ها

٩٦/٠٦/٢٧
شعری سروده خودم

دلم پرواز می خواهد

٩٦/٠٦/٢٣
من این گونه آرامم

سر مستی

٩٦/٠٦/٢٨
با اینکه می دانی

پایه و اساس زندگی

٩٦/٠٦/٢٥
تبلیغات