هنجار پنهان
#دروغ #آدم_باشیم

هنجار پنهان

نویسنده : هادی حسن زاده

دیگر نگاهم غالبا به غالب انسان‌ها فقط می‌تواند ترحم توام با تاسف باشد. انسان‌هایی که صداقتی ندارند. انسان‌هایی که خودشان نیستند و همیشه سعی کردند شبیه یکی بهتر از خودشان باشند. انسان‌هایی که دروغ را کردند یک هنجار و ارزش پنهان جامعه.

 ما، همان‌ها که حتی نمی‌توانیم بهم معدل ترم و حقوق ماهیانه‌مان را بگوییم.

ما، همان‌ها که نمی‌توانیم به جک بی‌مزه رئیس‌مان نخندیم.

ما، همان‌ها که دروغ و دو رویی را می‌بینیم و سکوت می‌کنیم.

ما، همان‌ها که  شب را می‌خوابیم بی‌آن‌که بدانیم چرا هستیم.

ما، همان‌ها که در احساسات‌مان هم سیاست به خرج می‌دهیم و حتی  نمی‌توانیم به کسی که دوستش داریم آن را ابراز کنیم.

ما، همان‌ها که وقتی توانستیم خود را از باقی موجودات برتر بدانیم، شروع به برتر دانستن خود نسبت به هم می‌کنیم.

 این‌جا دیگر نمی‌توانی همچون دیگر حیوانات پا برهنه بر روی چمن قدم بگذاری و باید کلی کفش و کتونی تنگ و پاشنه‌های بلند پا کنی که مبادا همان چیزهایی که خودمان در چمن ریخته‌ایم در پایمان برود. این‌جا صدای گنجشک یا قناری و انواع پرندگان، جای‌شان را به صدای انواع بوق‌های ممتد و آژیری و کلفت و نازک داده‌اند. درخت‌ها، برج شده‌اند. دیگر آبی آسمانی معنا ندارد، قهوه‌ای آسمانی، زرد آسمانی، سیاه آسمانی، رنگ‌های جدیدمان شده‌اند. بوی گل، بوی دود اگزوز و عطر وادکلن‌های شیمیایی و پر الکل شده است. مزه‌ها همه شبیه آب شده است، به اضافه اسانس اسم آن چیزی که قرار است بخوریم و در عوض آب‌های‌مان طعم کلر گرفته است.

خوش به حال گاو که حداقل همان چیزی رو می‌خورد که قبلا خورده است، البته اگر از بد ماجرا، صاحبش برای افزایش شیر و گوشت و بچه زاییش، انواع اقسام هورمون‌ها را با غذا به خوردش نداده باشد.

اینجا دیگر نمی‌توانی تشخیص بدهی آن‌که دستش را در دست‌هایت گذاشته، پسر است یا دختر

و جالب‌تر از همه این‌که، همه، همه این‌ها را می‌دانیم و باز همه را ادامه می‌دهیم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٢/١٩
٠
٠
چندتا نکته به نظرم امد در رابطه به این مطلبتون. بهتر بود «همان ها» رو مینوشتید «همان هایی هستیم» چون داره به خودمون برمیگرده و خب به زیبایی جمله کمک میکنه. | مسئله بعدی «بهم» هستش که اول فکر کردم "مهم"ِ بعد دیدم جور در نمیاد و فهمیدم "به هم" بوده که اینطور که شما نوشتید اشتباه. | «بوق‌های ممتد و آژیری و کلفت و نازک» درستش به این صورتِ: "بوق‌های ممتد، آژیری، کلفت و نازک" | این درسته: "قهوه‌ای آسمانی، زرد آسمانی و سیاه آسمانی رنگ‌های جدیدمان شده‌اند." | | اینجایی که گفتید «درخت‌ها، برج شده‌اند.» بین درخت و برج نیاز به ویرگول نداره. | در کل مطلبتون از نظر ویرایشی نیاز به اصلاح های زیادی داره. باید بیشتر به این موارد دقت کنید :) موفق باشید
لیلی رضایی
لیلی رضایی
٩٥/٠٢/٢٠
٠
٠
خلاصه اینکه موضوع /ایده و سوژه درستی انتخاب کردید اما حیف از جمله بندی و نگارش ناقص،امیدوارم در پستهای بعدی این نکات را رعایت کنید
لیلی رضایی
لیلی رضایی
٩٥/٠٢/٢٠
٠
٠
ادمی که از طبیعت جدا شود به مصنوعات دست ساز بشری میرسد که جز تنوعی مضر حاصلی نخواهد داشت
لیلی رضایی
لیلی رضایی
٩٥/٠٢/٢٠
٠
٠
هرچند این تفاوت به سود تفریح گران و اسایش راحت طلبان باشد
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
خاطرات باهم بودن

ساعت یازده

٩٥/١١/٣٠
تبلیغات
تبلیغات