و بر هر نعمتی شکری واجب

و بر هر نعمتی شکری واجب

نویسنده : سارا یوسفی

چند وقت پیش کانال جدیدی در تلگرام پیدا کردم. از این کانال‌های پر از تبلیغ، وقتی با اعصاب خراب تبلیغ‌ها را رد می‌کردم که اگر به درد نمی‌خورد سریعا حذفش کنم، به تبلیغ کانال تلگرام سازمان محک برخوردم. بازش کردم. تقاضای حمایت داشت، حتی اگر شده فقط با دنبال کردن کانال تلگرام. عکس‌های تکی و دسته جمعی، از کودکان بامزه و دوست داشتنی. جشن تولدهای کوچک‌شان، و لبخندهای فوق العاده روی لب‌های‌شان.

همه ما احساس گناه و عذاب وجدان را تجربه کرده‌ایم. کوچک و بزرگ. حداقلش، وقتی ظرف مورد علاقه مادر را شکاندیم، وقتی اسباب بازی خواهر و برادر بزرگتر را خراب کردیم. وقتی عریزی را از خودمان رنجاندیم. و برای برخی بزرگتر از آن، وقتی از دروغگویی خودمان شرمسار شده‌ایم یا وقتی با اتومبیل باعث و بانی یک تصادف شدیم. یا وقتی خواسته و ناخواسته به کسی آسیب رساندیم.

اما می‌دانید سخت‌ترین احساس گناه چیست؟ احساس گناهی که بدانی درست نیست داشتنش. سلامتی بزرگترین موهبت است، که وقتی سالم نباشی می‌فهمی چقدر بعضی چیزهایی که به‌شان بها می‌دادی بی‌اهمیت به نظر می‌رسند، که به محض دیدن یک بیمار می‌گویی وای خدایا شکر. و من گاهی، به جای شکر، از سلامتی‌ام احساس گناه می‌کنم.

وقتی بیماری اعضای خانواده و دوستانم را می‌بینم، یا وقتی عکس‌های کودکان بیمار یا ناتوان را. می‌ترسم. می‌ترسم و حس می‌کنم که این کودکان، دوستانم، مادرم، بسیار لایق‌ترند برای سالم بودن. حس می‌کنم که لیاقت سلامتی‌ام را ندارم، که بی‌عدالتی است که من سالم باشم و این پسرک بامزه روی ویلچر، که من در حال آواز خواندن باشم و فلان آشنا دچار سرطان حنجره. احساس گناه می‌کنم، می‌خواهم سلامتی‌ام را بدهم برای آن‌ها، ولی نمی‌توانم.

فقط می‌توانم باشم برای‌شان، برای همه‌شان. هوای‌شان را داشته باشم و این شاید بهترین فایده من «سالم» باشد.

بیایید هوایشان را داشته باشیم، کودکان بیمار را، کودکان سرطانی را، فامیل‌ها و دوستان بیمار را...

که این، بهترین راه شکر به جا آوردن سلامتی‌مان است...

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
مجتبی خطیب آستانه
مجتبی خطیب آستانه
٩٥/٠٢/٢١
١
٠
هواشونو داشته باشیم در عین حفظ غرورشون. که احساس ترحم نکنن
Sara_syfi
Sara_syfi
٩٥/٠٢/٢٢
٠
٠
واقعا... ترحم دیگران واقعا عذاب آوره... ممنونم از خوندنتون و نظرتون :)
مهدی خسروی
مهدی خسروی
٩٥/٠٢/٢٣
٠
٠
منم همین حرف مجتبی
Sara_syfi
Sara_syfi
٩٥/٠٢/٢٣
٠
٠
:)
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات