مثل فنجانی که می‌ترسی بنوشی‌اش، مبادا که تمام شود
دلنوشت

مثل فنجانی که می‌ترسی بنوشی‌اش، مبادا که تمام شود

نویسنده : سارا یوسفی

تا به حال صحنه بی‌نظیر کوتاه کردن ناخن‌های بچه‌های کوچک توسط پدر و مادر را دیده‌اید؟ آن نگاه با دقت یک پسرک دو ساله، آن با ترس دست عقب کشیدن یه دختر بانمک و خردسال؟ آن‌ها پر از شوق‌اند. پر از وجود، پر از لذت، پر از زمان حال، پر از احساسات مثبت، پر از زندگی. آن‌ها عاشق زندگی‌اند. عاشق زندگی کردن‌اند.

و عشق یعنی ترس. می‌ترسند وقتی غریبه می‌بینند، می‌ترسند وقتی صدای بلندی بیاید، می‌ترسند وقتی در اتاق تنها از خواب بیدار شوند. می‌ترسند از آسیب، از این‌که آن ناخن‌گیر یا قیچی کوچک، پوست لطیف‌شان را خراش دهد. آن‌ها از دست رفتن را دوست ندارند.

می‌ترسند. و این آغاز ماجراست. در تمام زندگی می‌ترسیم از این از دست رفتن. تقلا می‌کنیم برای زندگی. مواقع خطرناک، برای نجات زندگی قدرت‌هایی در خودمان پیدا می‌کنیم که تعجب آورند. حتی در پیری. در دردیم، در عذاب، خجالت از اطرافیان، ناتوانی.

چنگ زده‌ایم به زندگی. چون دوستش داریم. چون حق‌مان است، چون ما، از دست رفتن را بلد نیستیم.

این ذات بشر است. شاید بعضی افراد، چنان روح بزرگی داشته باشند، چنان پاک باز باشند که اهداف بزرگتر را ارجح بدانند بر از دست نرفتن. ولی آیا این میل به زندگی را در آن‌ها خاموش کرده است؟ نه. آن‌ها، فقط از خود گذشته‌ترند. ولی در هر حال، همه انسان‌ها در اعماق وجودشان بالاخره زندگی را دوست دارند.

و ترسناک‌تر از این می‌دانید چیست؟ اینکه انسان‌ها همانقدر از دست رفتن را دوست ندارند که از دست دادن را. که زجر می‌کشیم وقتی هدیه‌ای که برای‌مان با ارزش است آسیب بییند. که درد دارد وقتی دوستان‌مان از ما رنجیده خاطر باشند. که با در خاک سرد گذاشتن پیکر عزیزان‌مان، بخشی از قلبمان برای همیشه کمتر می‌تپد. که اسباب کشی از خانه‌های پرخاطره‌مان دردناک است. که آه می‌کشیم وقتی که با وجود «به زودی میبینمت»ها، ته دل بدانیم شاید هم نه. که اشک می‌ریزیم وقتی عزیزی با چمدانی در فرودگاه، می‌رود که برود تا سال‌ها، تا زمانی که حتی اگر برگردد دیگر هیچ چیز مثل سابق نخواهد شد.  

ما انسان‌ها، از دست دادن را هم بلد نیستیم. از تغییرات مخالف میل‌مان در زندگی متنفریم. و می‌خواهیم برای همیشه بتوانیم افراد با ارزش، ویژگی‌های با ارزش و اشیا با ارزش در زندگی‌مان را لمس کنیم، حس کنیم... زندگی کنیم.

و این ترسناک است.

از دست دادن ترسناک است.

ترسناک است.

شاید خیلی ترسناک‌تر از از دست رفتن.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
b_noori
b_noori
٩٥/٠٢/١٤
٠
٠
عالــــــــــــــــــــــــــــــــــــی بود... فقط همین.
Sara_syfi
Sara_syfi
٩٥/٠٢/١٤
٠
٠
خیلی ممنونم، مرسی که خوندید :)
لیلی رضایی
لیلی رضایی
٩٥/٠٢/١٥
٠
٠
خوبه،ولی انتظار پست بهتری داشتم
Sara_syfi
Sara_syfi
٩٥/٠٢/١٥
٠
٠
مرسی که خوندید، امیدوارم بهتر شه :)
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

نام تو

٩٦/٠٥/١٩
دیوان خنده های تو

بفهم

٩٦/٠٥/٢١
کاش کسی شاملو و فروغ را صدا بزند

در نبودنت

٩٦/٠٥/٢٢
آن‌ها از تپش هماهنگ قلب‌هایمان چه خبر دارند؟

نامه هایی به همسرم / نامه سوم

٩٦/٠٥/١٩
شعری سروده خودم

یک مرد به جا مانده ای از عاشورا

٩٦/٠٥/٢٢
شعری سروده خودم

می نویسم از تو

٩٦/٠٥/٢٢
شیرینی اش را نفهمیدم

اولین حقوق کاری

٩٦/٠٥/٢٢
این روزها همه چیز به تو مربوط است

نامه هایی به همسرم / نامه چهارم

٩٦/٠٥/٢٣
تو مکمل منی

بوسه های نگفته

٩٦/٠٥/٢٣
مردم این چیزها را باور نمی کنند!

موی سفید

٩٦/٠٥/٢١
تا دل به بودنش خوش باشد

کاش دل هم خانه داشت

٩٦/٠٥/١٩
ماجرای اولین باری که به استخر رفتم

توافق ذهنی مشترک بچه های جنوب شهر / قسمت اول

٩٦/٠٥/٢٥
عمریست برایت می نویسم

گمنام خاص

٩٦/٠٥/٢٣
شعری سروده خودم

عشق و تبسم

٩٦/٠٥/١٩
یکی باید بیاید

ویرانه دل ماست

٩٦/٠٥/٢٤
از آرزوهای خوب

کمی وقت شناسی

٩٦/٠٥/٢١
شعری سروده خودم

معنی فاصله این نیست که از آنِ همیم

٩٦/٠٥/٢٤
شعری سروده خودم

موج خروشان قلم

٩٦/٠٥/٢١
تو دلت چه می خواهد؟

تاوان دلتنگی

٩٦/٠٥/٢٤
ذهن من پر شده است از دیگران

خودم چی پس؟

٩٦/٠٥/٢٣
تبلیغات