قصه‌ی گُلبهار / داستان کوتاه
داستان کوتاه

قصه‌ی گُلبهار / داستان کوتاه

نویسنده : Shadi_kh

هوا سرد شده، خودم را مچاله کرده‌ام زیر پتو، فکر می‌کنم مغزم هم از سرما مچاله شده! پاییز سال گذشته، حوالی این روزها در ایران بودم و هنوز راهی سرزمین غربت نشده نبودم؛ سرمای سوزان برلین به هیچ وجه با سرمای هوای زنجان قابل مقایسه نیست.

بچه که بودم این وقت‌ها بخاری خانه‌‌مان روشن بود، همان بخاری سپهرالکتریک که توی تبلیغات تلویزیونی‌اش می‌گفتند: «گرما در سرما، سرما در گرما با سپهرالکتریک!» باز هم خودم را زیر پتو مچاله‌تر می‌کنم...

آن وقت‌ها، بیشتر شب‌ها برقِ خانه‌ها قطع می‌شد. مامان لامپ‌های نفتی را روشن می‌کرد و می‌گذاشت گوشه‌ی تاقچه. من و خواهرم می‌دویدیم جلوی لامپ‌ها و سایه‌بازی می‌کردیم و غش‌غش می‌خندیدیم. آن قدر می‌خندیدیم و شلوغ می‌کردیم که صدای مامان درمی‌آمد: «با سایه‌تون بازی نکنید! هر کی با سایه‌ش بازی کنه شب جیش می‌کنه سر جاش!» ما هم از ترسِ آبروریزی ناشی از جیش کردن توی جایمان، می‌دویدیم و می‌پریدیم توی رختخواب‌های خنک‌مان و شروع می‌کردیم به غلت زدن و شلوغ‌کاری. مامان که می‌دید دعوا کردن فایده‌ای ندارد، سعی می‌کرد تا مشغول‌مان کند. مامان برایمان «قصه‌ی گُلبهار» را می‌گفت.

گلبهار دختر شاد و زیبایی بود که در روستای دِگَرماندَرَسی (به فارسی: درّه‌ی درمان) زندگی می‌کرد. اواخر بهار‌ که می‌شد گردوها و زردآلوها می‌رسیدند و گلبهار همراه بقیه‌ی اعضای خانواده برای چیدن میوه‌های درختان راهی می‌شد. گلبهار از درختان اجازه می‌گرفت تا میوه‌های‌شان را بچیند و آن‌ها هم همیشه سخاوتمندانه میوه‌های‌شان را می‌بخشیدند.

عصرها که می‌شد زمانِ پخت نان عصرگاهی بود، گلبهار یک فتیر داغ برمی‌داشت، کمی کره روی آن می‌‌گذاشت و می‌رفت روی پشت‌بام خانه‌، روبروی کوه‌های بلند و راش‌های سربه‌فلک‌کشیده می‌نشست، با آن‌ها حرف می‌زد، می‌خندید و فتیرش را می‌خورد.

گلبهار یک درخت گردو داشت که محرم رازهایش بود. همیشه وقتی دلش می‌گرفت، سرش را روی سینه‌اش می‌گذاشت و آرام می‌شد. گنجشک‌های روی شاخه‌های درخت گردو هم برای گلبهار زیباترین و شادترین آوازهای‌شان را می‌خواندند.

در انتهای دره‌، رودخانه‌ی بزرگی قرار داشت که همیشه پرجوش و خروش بود. رودخانه، هر روز برای گلبهار حرف‌های تازه‌ای داشت و همیشه زیباترین ترانه‌هایش را برای او زمزمه می‌کرد. می‌گفتند آب رودخانه درمان تمام دردهاست.

گلبهار که 17 ساله می‌شد، قصه‌ی مامان غمگین می‌شد. گلب‌هار را می‌نشاندند پای سفره‌ی عقدی که داماد آن پسرعمویش بود و عقدشان را پیش از آن در آسمان‌ها خوانده بودند. در آن زمان، تنها چیزی که گلبهار به آن فکر می‌کرد این بود که باید روستای زیبایش را ترک کند.

قصه که به این‌جا می‌رسید، مامان با صدایی غمگین بخش‌هایی از اشعارِ داستان «اصلی و کرم» را می‌خواند:

بیزه قیسمت غریب ائللر یازیلدی (سرنوشت ما سال‌های دوری و غربت نوشته شده)

آغلا آنا، آیریلیغین گونودو (گریه کن مادر، روز جدایی‌ست)

آن‌وقت‌ها آن‌قدر کوچک بودم که نمی‌دانستم «قصه‌ی گُلبهار» قصه‌ی زندگی مامان است.

توی رختخواب غلت می‌خورم و پتو را روی سرم می‌کشم. یاد آن شب می‌افتم که برای مامان سی‌دی صوتیِ داستان اصلی و کرم را خریده بودم، نشسته بودیم و با هم گوش می‌دادیم. مامان رفته بود آن سال‌های دور... مامان ده ساله شده بود و گوشه‌ی خانه کاهگلی‌شان نشسته بود و با پدر و مادرش چایِ داغِ قندپهلو می‌خورد و داستان اصلی و کرم را از رادیو گوش می‌کرد. مامان می‌شنید و لبخند ‌می‌زد، مامان حتی برای انتخاب بین لبخند و اشک هم حق انتخابی نداشت.

سرم را از زیر پتو بیرون می‌آورم و از پنجره نگاهی به بیرون می‌اندازم؛ برف به شدت می‌بارد و هوا هر لحظه سردتر و سردتر می‌شود، چقدر خوابیدن کنار بخاری می‌چسبد.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
افشین یدالهی هم رفت

این سال کبیسه همچنان مسافر می گیرد

٩٥/١٢/٢٦
دردی که بزرگ تر می شود

هیس! اینجا گوش شنوایی... هست

٩٥/١٢/٢٦
این آخرین یادداشت زندگیم است

ذوب شدگی

٩٥/١٢/٢٥
دیگران را فراموش نکنیم

آن طرف چهره نوروز

٩٥/١٢/٢٦
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

همواره شک مهمان من است

٩٦/٠١/٠٢
کار بزرگ پرسپولیس

نگاهی متفاوت به لیگ برتر ۹۵_۹۶

٩٥/١٢/٢٨
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

نمی دانستم!

٩٦/٠١/٠٢
احساس ناب یکی شدن

اگر روزی ازدواج کردم

٩٥/١٢/٢٦
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

گوجه سبز

٩٦/٠١/٠٢
ممنون از عشق...

انگار عاشقي

٩٥/١٢/٢٦
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

تردید، تصمیم و تغییر

٩٦/٠١/٠٢
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

حجم نبودنت

٩٦/٠١/٠٢
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

یک جهان مقابل من

٩٦/٠١/٠٢
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

شاه بی سپاه

٩٦/٠١/٠٢
تو رفتی

کاش می شد...

٩٥/١٢/٢٥
دلم به حالش می سوزد

اسفند سوخته!

٩٥/١٢/٢٨
مرا تا خورشید بالا ببر

احساس ترس می کنم

٩٥/١٢/٢٨
امان از حافظه های جانبی

حافظه مرا چه شده است؟

٩٥/١٢/٢٨
گمان کردم تویی

خیال

٩٥/١٢/٢٥
حواسمان باشد ظرف هایمان را چطور پر می کنیم

ظرف سال 96

٩٥/١٢/٢٩
تبلیغات
تبلیغات