مرثیه‌ای جنون آمیز برای رفتنت یا...

مرثیه‌ای جنون آمیز برای رفتنت یا...

نویسنده : m_kargadan

(چگونگی دستیابی به کنسرو لوبیای مطلوب در صبح یکی از روزهای اسفند که سعی داشت ادای بهار را در بیاورد...)

 کنسرو را جلویش گذاشتم.

گفت: خوب یه در باز کنی، چاقویی میاوردی

گفتم: فکر کن.

گفت: یعنی چی چطور بازش کنیم؟

گفتم: فکر کن.

و خندیدم از آن خنده‌های شیطنت آمیز بدجنسی!

بله این شروع مطلبی که من برای برنده شدن در یک مسابقه نویسندگی شروع به نوشتنش کردم و بعد به جایی رسیدم که با خودم گفتم: که چی؟ که چی؟ که چی؟ و من فکر کردم که باید کار را تمام کنم. یعنی دلیلی هم نداشت که ادامه دهم. آدمیزاد چقدر خوار شده است که در مقابل یک کنسرو لوبیای زپرتی نفسش به شماره می‌افتد. حالا هی فصل‌ها بخواهند رنگ عوض کنند، آخرش چه می‌خواهد بشود؟ کنسرو مهم‌تر است یا بهار؟ خوب سوال مهمی است که جوابش به میزان قند خون بدن و به عبارت دیگر آخرین وعده غذایی که خورده‌اید بستگی دارد. دیدی آخرش چه شد؟ همه عقلم از سوراخ جورابم بیرون ریخت. شاید هم به این خاطر بود که پدرم می‌گفت شب‌ها با جوراب نخواب و من می‌خوابیدم. جوراب‌ها و کنسروها بزرگ‌ترین دشمنان بشریت‌اند! آه کنسرو بیچاره من، آه مهربان من، من تغییر کرده‌ام نگاه کن. لطفا باز شو. من یکی از قحطی زدگان جنگ‌های داخلی در یک کشور آفریقایی هستم، لطفا باز شو. من یک سرباز بخت برگشته‌ام که تنهایی امانم را بریده، لطفا باز شو. من باید نوزادم را شیر بدهم، لطفا باز شو. من یک پناهنده عرب در یک کشور اروپایی‌ام، لطفا باز شو. من مرد فقیری‌ام که بچه‌هایش گرسنه به خواب رفته‌اند، لطفا باز شو. 

نه، کنسرو لوبیای مورد نظر، چیزی از گفتگوی تمدن‌ها نمی‌داند! باید تغییر کند. باید سوراخی به قطر یک اینچ در آن ایجاد شود. باید به داد آدم‌های گرسنه برسد. به داد جنگ زده‌ها و پدرانی که بچه‌های گرسنه دارند و مادرانی که کودکان شیر خوار.

عصبانی می‌شوم و کنسرو مورد نظر را توی جوراب جا می‌دهم و می‌چرخانمش و می‌چرخانمش و مثل سنگ قلابی در دست یک آزادی خواه خشمگین می‌چرخانمش و پرتابش می‌کنم به دورترین نقطه دنیا. به جایی که تو هیچ وقت مرا در آن‌جا ترک نکرده‌ای. و من هیچوقت در آنجا به تو فکر نکرده‌ام. و هیچ‌کس هیچ‌وقت ما را با هم در آنجا ندیده است.

دیدی؟ من تغییر کرده‌ام و این نوشته فقط برای بردن یک مسابقه نویسندگی در صبح یکی از روز‌های اسفند که سعی داشت ادای بهار را در بیاورد نوشته شده است!

 گفتم: فکر کردی؟

گفت: بیا املت بزنیم!

 مهدی یکتا -یکی از پاسگاه‌های مرزی درگز - 93/12/9 

=========

پ.ن: نوشته‌ای که سال قبل برای مسابقه نقطه سر خط نوشته بودم که موضوعش تغییر بود اما نتونستم بفرستم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
rahbar_f62
rahbar_f62
٩٥/٠٢/٠٥
١
٠
سلام.موضوع جالبی بود.دستتون درد نکنه.چقدر این جمله «یکی از روزهای اسفند که سعی داشت ادای بهار را در بیاورد »خوب بود.موفق باشید
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٢/٠٥
١
٠
یادش بخیر نقطه سر خط دو سال قبل. خوبه که آدم بتونه حتی به بهانه یک مسابقه تغییر کنه :))) ماجرا رو خوب توصیف کرده بودید.
فو فا نو
فو فا نو
٩٥/٠٢/٠٦
١
٠
خیلی دوس داشتم این متن رو...
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨