مرثیه‌ای جنون آمیز برای رفتنت یا...

مرثیه‌ای جنون آمیز برای رفتنت یا...

نویسنده : m_kargadan

(چگونگی دستیابی به کنسرو لوبیای مطلوب در صبح یکی از روزهای اسفند که سعی داشت ادای بهار را در بیاورد...)

 کنسرو را جلویش گذاشتم.

گفت: خوب یه در باز کنی، چاقویی میاوردی

گفتم: فکر کن.

گفت: یعنی چی چطور بازش کنیم؟

گفتم: فکر کن.

و خندیدم از آن خنده‌های شیطنت آمیز بدجنسی!

بله این شروع مطلبی که من برای برنده شدن در یک مسابقه نویسندگی شروع به نوشتنش کردم و بعد به جایی رسیدم که با خودم گفتم: که چی؟ که چی؟ که چی؟ و من فکر کردم که باید کار را تمام کنم. یعنی دلیلی هم نداشت که ادامه دهم. آدمیزاد چقدر خوار شده است که در مقابل یک کنسرو لوبیای زپرتی نفسش به شماره می‌افتد. حالا هی فصل‌ها بخواهند رنگ عوض کنند، آخرش چه می‌خواهد بشود؟ کنسرو مهم‌تر است یا بهار؟ خوب سوال مهمی است که جوابش به میزان قند خون بدن و به عبارت دیگر آخرین وعده غذایی که خورده‌اید بستگی دارد. دیدی آخرش چه شد؟ همه عقلم از سوراخ جورابم بیرون ریخت. شاید هم به این خاطر بود که پدرم می‌گفت شب‌ها با جوراب نخواب و من می‌خوابیدم. جوراب‌ها و کنسروها بزرگ‌ترین دشمنان بشریت‌اند! آه کنسرو بیچاره من، آه مهربان من، من تغییر کرده‌ام نگاه کن. لطفا باز شو. من یکی از قحطی زدگان جنگ‌های داخلی در یک کشور آفریقایی هستم، لطفا باز شو. من یک سرباز بخت برگشته‌ام که تنهایی امانم را بریده، لطفا باز شو. من باید نوزادم را شیر بدهم، لطفا باز شو. من یک پناهنده عرب در یک کشور اروپایی‌ام، لطفا باز شو. من مرد فقیری‌ام که بچه‌هایش گرسنه به خواب رفته‌اند، لطفا باز شو. 

نه، کنسرو لوبیای مورد نظر، چیزی از گفتگوی تمدن‌ها نمی‌داند! باید تغییر کند. باید سوراخی به قطر یک اینچ در آن ایجاد شود. باید به داد آدم‌های گرسنه برسد. به داد جنگ زده‌ها و پدرانی که بچه‌های گرسنه دارند و مادرانی که کودکان شیر خوار.

عصبانی می‌شوم و کنسرو مورد نظر را توی جوراب جا می‌دهم و می‌چرخانمش و می‌چرخانمش و مثل سنگ قلابی در دست یک آزادی خواه خشمگین می‌چرخانمش و پرتابش می‌کنم به دورترین نقطه دنیا. به جایی که تو هیچ وقت مرا در آن‌جا ترک نکرده‌ای. و من هیچوقت در آنجا به تو فکر نکرده‌ام. و هیچ‌کس هیچ‌وقت ما را با هم در آنجا ندیده است.

دیدی؟ من تغییر کرده‌ام و این نوشته فقط برای بردن یک مسابقه نویسندگی در صبح یکی از روز‌های اسفند که سعی داشت ادای بهار را در بیاورد نوشته شده است!

 گفتم: فکر کردی؟

گفت: بیا املت بزنیم!

 مهدی یکتا -یکی از پاسگاه‌های مرزی درگز - 93/12/9 

=========

پ.ن: نوشته‌ای که سال قبل برای مسابقه نقطه سر خط نوشته بودم که موضوعش تغییر بود اما نتونستم بفرستم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
rahbar_f62
rahbar_f62
٩٥/٠٢/٠٥
١
٠
سلام.موضوع جالبی بود.دستتون درد نکنه.چقدر این جمله «یکی از روزهای اسفند که سعی داشت ادای بهار را در بیاورد »خوب بود.موفق باشید
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٢/٠٥
١
٠
یادش بخیر نقطه سر خط دو سال قبل. خوبه که آدم بتونه حتی به بهانه یک مسابقه تغییر کنه :))) ماجرا رو خوب توصیف کرده بودید.
فو فا نو
فو فا نو
٩٥/٠٢/٠٦
١
٠
خیلی دوس داشتم این متن رو...
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

جنگ غرور

٩٥/١١/٢٦
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
تبلیغات
تبلیغات