یکه‌تاز صحنه زندگی من / داستان کوتاه
داستان کوتاه

یکه‌تاز صحنه زندگی من / داستان کوتاه

نویسنده : سایت جیم

مهرنوش گرجی 

من دختر خوشبختی بودم که در یک خانواده شلوغ بدنیا آمده بودم. تنها یک خواهر بزرگتر داشتم و همیشه هر چه می‌خواستم در دسترسم بود. من و خواهرم تنها دختران خانواده‌ای بزرگ بودیم که از عمه و خاله تا عمو و دایی همه صاحب پسر بودند و دلشان برای دختر داشتن قنج می‌رفت. اما این دختردار بودن از نظر مادرم نه تنها امتیاز و برگ برنده نبود که باعث دردسر و هزار یک مشکل بزرگ و کوچک بود. از دهان باز مردم که نه با کاهگل و نه با نقل و نبات و مدرک و... پر می‌شد و نه با زیبایی و جمال و...

خلاصه تنها آدم ناراضی زندگی ما مادرم بود که از این‌که تنها عروس دخترزای خانواده بود همیشه ناراحت و نگران بود. هر چند که در عوض این اتفاق، خانواده ما کلاً مادرسالاری بود. در خانه مادرم حکم اول و آخر را می‌داد و در خانواده بی‌بی که مادر پدرم بود و اغلب اوقات نقش حَکم را ایفا می‌کرد. البته خدایی بی‌بی جان همیشه طرف حق را می‌گرفت و زن خودساخته و با خدایی بود.

کلاس اول دبیرستان را که تمام کردم اول راه انتخاب رشته بودم و بحث انتخاب شغل و آینده که این وسط اولین خواستگار هم شد قوز بالای قوز. 

مادرم با پدر مشورت کرد و گفت بهترین راه حل این است که بگوییم دخترمان می‌خواهد درس بخواند، اگر دانشگاه قبول شد که فبه المراد و اگر قبول نشد آن وقت پیغام می‌فرسیتم بفرمایید. این ماجرا با این ترفند مدتی مسکوت ماند اما انتخاب رشته انگار ماجرایش پردردسر تر بود. آن‌قدر بحث بین رشته ریاضی و تجربی بالا گرفته بود که مادرم یک هفته قهر کرد و توی اتاق بست نشست که یا خانم دکتر یا هیچی... 

پدرم با بی‌بی مشورت کرد و رضایت داد، اما این وسط هیچ‌کس از من نپرسید نظر خودم کدام رشته است. دیپلم را گرفتم و کنکور را دادم و با کمک دانشگاه آزاد و بخت بلند دندانپزشکی قبول شدم .

از دست کردن توی دهان مردم و گنج بیرون کشیدن اصلاً خوشم نمی‌آمد، عاشق خاک و گِل و سفالگری بودم. اما به خاطر روی گل مادر چاره‌ای جز ادامه راه نداشتم. 

همان روزها خواهر سربه زیر و گوش به فرمان من که حالا یک خانم مهندس کامپیوتر بود با پسر دایی خارج نشین و های‌کلاسم قرار ازدواج گذاشتند. نازنین خواهر بزرگ من بسیار زیبا و رعنا، زباندان و سخنور بود و هزار یک هنر دیگر داشت اما همیشه اراده‌اش در اختیار مادر بود. اگر از دیوار صدا آمد از زبان نازنین هم صدایی مبنی بر مخالفت یا موافقت شنیده شد!

پدر اما مخالف رفتن خواهرم بود. اما از آنجا که مادر بی پسر ماندنش را از چشم پدر بخت برگشته‌ام می‌دید، باز هم مجبور به سکوت شد و مادر به قول خودش صاحب پسری شد که آرزویش را داشت. یک داماد پزشکِ خوش قد و بالای مرفه. 

خواهرم که رفت خارجه؛  نوبت ازدواج من رسید، عمه‌جان و پسر محترم‌شان پاشنه در را ازجا کَنده بودند هیچ، چپ و راست پیغام، پسغام، هدیه و دسته گل بود که به خانمان سرازیر می‌شد.  اما من از آن بیدها نبودم که با این بادها بلرزم. آب پاکی را روی دست عمه و خاله، زن عمو و زن دایی و مادر محترم ریختم و گفتم اولا قصد ازدواج فامیلی ندارم، دوما عشق باید در خانه قلبم را بزند، بعد.

مادر چند هفته‌ای قهر بود و محلم نمی‌گذاشت اما پدر طبق معمول دلداریم می‌داد که آرام باشم. با خودم عهد کرده ‌بودم یک‌بار برای همیشه تکلیفم را با تصمیم‌های مادر روشن کنم و پِی اتفاقات بعدی را هم به تنم مالیده بودم. 

از قضا در آن شش ماهی که از ازدواج نازنین می‌گذشت، با به اصطلاح زبان‌درازی و لج‌بازیم به قول مادرجان توانسته بودم حرفم را به کرسی بنشانم. مادر اما حسابی از دستم دل چرکین بود و می‌گفت: آخه نه قیافه داری، نه خوش سر و زبونی، نه هنرمندی و نه ... دلت به چی خوشه این‌قدر کلاس میزاری دختر. نمیدونم تو سَر کِی رفتی اینقدر لجبازی؟

بی‌بی همیشه می‌گفت: نسترن شکل باباشه اما اخلاقش مثل مادرشه!

اما مادر هیچ‌وقت زیربار نمی‌رفت که خودش اینقدر یک دنده باشه! چند ماه بعد خواهرم گریان و لرزان از فرنگ برگشت و دست پسردایی به اصطلاح روشنفکرم را رو کرد که ایشان صاحب زن و فرزند آن‌هم از نوع دوقلو می‌باشند. 

دعوای دو خانواده که بالا گرفت، تنها آدم خوشحال ماجرا من بودم. نه از بدبختی خواهرم خوشحال باشم، نه بخاطر این‌که بالاخره یکبار شجاعانه به مادر نه گفته بودم و تسلیم انتخابش نشده بودم. اگر با پسر عمه شهرستان نشینم ازدواج کرده بودم و این اتفاق برای من می‌افتاد من که نمی‌گذاشتم یک آب خوش از گلوی او پایین برود... اصلاً شاید به جرم این کارش او را می‌کشتم. بهرحال من مثل مادرم هستم... .

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
md_ghanbari
md_ghanbari
٩٥/٠١/١٢
١
٠
سلام خسته نباشید. خوب بود
~_~
~_~
٩٥/٠١/١٢
٠
٠
ببخشید یه چیزی ،امروز آخرین روزه انتشار مطالبه؟؟؟
na_amini
na_amini
٩٥/٠١/١٣
٠
٠
یک داستان متوسط ممنون
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

زیر باران خنده با چشمان گریان ساده بود

٩٥/١١/٢٥
تا آن روز چقدر فاصله داریم؟

در حکومت امام زمان

٩٥/١١/٢٥
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
از تو ممنونم

خدایی باش

٩٥/١١/٢٥
از عکس های پی در پی تا شاخ های اینستاگرامی

زندگی به سبک اینستاگرام

٩٥/١١/٢٥
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

جنگ غرور

٩٥/١١/٢٦
تبلیغات
تبلیغات