برای کتاب زخم داوود
معرفی کتاب

برای کتاب زخم داوود

نویسنده : m_rahsepar

کتاب حس دوگانه‌ای را در من ایجاد می‌کرد، فارغ از بار سیاسی که کتاب‌های ادبیات مقاومت داشتند، من به آن‌ها به عنوان فرزندان شیرین رنج بشری علاقه زیادی داشتم. از بازار کتاب گلستان تا خانه کتاب را می‌خواندم.

کتاب از روستای عین حوض شروع می‌شد. نسل اول خانواده که در کتاب با عنوان «جدا یحیی» نام برده می‌شد، زندگی روستایی مردم و دلسوزی‌های «بسیما» برای پسرانش، دوستی «حسن» با یک یهودی مهاجر، همه برای من نشانه‌هایی فراموش شده از یک زندگی عادی در یک سرزمین بودند. مثل زندگی ادیان و مذاهب مختلف در ایران خودمان.

در صفحات بعدی عین حوض به سوی اشغال شدن پیش می‌رفت. حسن ازدواج کرده بود و دوتا بچه داشت و مهم‌ترین اتفاق داستان در حین اشغال رخ می‌داد. نیاز نبود که شخصی با تفکرات خاصی باشی تا بفهمی که آنچه در جنین می‌گذرد، شایسته هیچ انسانی نیست. همانگونه که آنچه بر پدر و مادر «آری» در اردوگاه‌های نازی‌ها گذشته است. بشر همان بشر بی‌گناه است. سیاست بازی‌های شیطانی که عده‌ای بی‌گناه را تحت عنوان یهودی از اروپا بیرون کرده‌اند همان‌قدر کثیف توصیف می‌شوند که سیاست صهیونیست‌ها.

انسان‌ها، انسان‌ها به هم کمک می‌کنند. خانواده آری و خانواده حسن همدیگر را دشمن نمی‌دانند. برای آری رفتار آن دسته وحشیانی که خود را یهودی نامیده‌اند باعث خجالت است اما حسن درد دیگری دارد.

مصیبت آوارگی و مرگ و میرها و آزارها بسیار صادقانه و در عین حال حقیقی و دردناک توصیف شده‌اند. «امل» همه چیز را از دست می‌دهد و به آمریکا می‌رود. «یوسف» به یاسر عرفات می‌پیوندد و عرفات به بشر و فلسطین خیانت می‌کند. آنچه بر سر فاطمه و هدی می‌آید بسیار واقعی و روایتگر راستین اردوگاه صبرا و شتیلا است.

قسمت‌های آخر داستان نیز به اندازه همه قسمت‌های آن خواندنی است. به نظرم واقعا سخت است که احساسات انسان‌ها را فارغ از سیاست‌ها سنجید و البته کتاب در فصل آخر به خوبی از پس آن برآمده.

کتاب‌های زیادی هستند که از یک تغییر در مناسبات سیاسی زاده شدند و بسیاری قادر نبوده‌اند رنجی که انسان می‌برد را توصیف کنند. انسانیت چیزی است که در فلسطین لگدکوب شد. صهیونیست‌ها ابتدا انسانیت خود و سپس انسانیت فلسطین را لگدمال کردند و بنابراین من دوست دارم کتاب «زخم داوود» را با نام روایتگر رنج انسانیت در فلسطین بشناسم.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
مسابقات ورزشی همبستگی کشورهای اسلامی در باکو

خواهرم؛ حجابت رو رعایت نکن

٩٦/٠٣/٠٢
شعری سروده خودم

چشمان سیاه تو

٩٦/٠٣/٠٣
پسری با موهای قرمز

Home - خانه

٩٦/٠٣/٠٢
بخوانید درد و رنج

می نویسم امتحان...

٩٦/٠٣/٠٢
زنانی که نمی دانند زن هستند

زنان علیه ورزشگاه!

٩٦/٠٣/٠٣
قرارمان فردا شب...

پشت سکوت تب دار ماه

٩٦/٠٣/٠٦
استاد بافندگی زندگی!

دختر کنار دستی من

٩٦/٠٣/٠٤
برای شاد بودن، منتظر هیچ مردی نباش

نامه ای به دخترم

٩٦/٠٣/٠٤
او برایم همه بود

این من خودخواه

٩٦/٠٣/٠٢
شعری سروده خودم

عاصی شده ام

٩٦/٠٣/٠٣
شعری سروده خودم

بانوی پهلوی

٩٦/٠٣/٠٦
بی هیچ تفسیری

رمضان یعنی رمضان!

٩٦/٠٣/٠٦
رسالت انسان

پرندگی

٩٦/٠٣/٠٤
نوشته های خود خود من

به اسم صادق هدایت!

٩٦/٠٣/٠٦
آن ها سالم اند یا ما؟

خودمان باشیم

٩٦/٠٣/٠٧
دنبال تو می گردم

امیدوارترین عاشق این حوالی

٩٦/٠٣/٠٤
باران در ظهر آفتابی

بمان کنارم

٩٦/٠٣/٠٣
شعری سروده خودم

مایه ننگ بشر خواهیم شد

٩٦/٠٣/٠٧
زندگی به جای شخصیت های کودکی

چقدر خوب که من خودم هستم

٩٦/٠٣/٠٧
حکایت هیوندا اکسنت در دانشکده پزشکی

مکالمه در حال سبزی پاک کردن!

٩٦/٠٣/٠٢
تبلیغات
تبلیغات