قرارمان!
#پدر#قرار#عاشقی

قرارمان!

نویسنده : deathful_33

قرار بود من پزشک شوم. یعنی این قرار را با پدرم گذاشته بودیم. قرار بود درسم را خوب بخوانم‌، بعد در بهترین دانشگاه ایران قبول شوم و پزشکی بخوانم. این قرار مال وقتی بود که اصلا نمی دانستم دانشگاه و کنکور چیست. از برق چشمان پدرم - وقتی از پزشکی حرف میزد - فهمیده بودم باید چیز قشنگی باشد.

اما اصلی ترین تصمیم زندگی‌ام را در 15 سالگی گرفتم. پدرم گفت باید مهندس شوی، مهندسین ارشد محل کارش او را قانع کرده بودند که پول در مهندسی‌ست. بعد با عجله خودش را به خانه رسانده بود و گفته بود: پسرم پزشکی سخت است،‌ آخرش هم معلوم نیست تخصصی که می‌گیری به درد پول در آوردن بخورد یا نه. اما مهندسی خیلی بهتر است‌، چهار سال درس می‌خوانی،‌ می‌شوی مهندس. یک امضا می‌زنی و تمام. بعد ماشین‌های خوشگل و مدل بالا می‌خری،‌ خانه‌های آنچنانی. حتی می‌توانی در هر شهر یک خانه داشته باشی. این‌ها را می‌گفت و لذت می‌برد. احساس می‌کرد یک لیموزین مشکی صفر کیلومتر ایستاده است جلوی خانه‌مان و دو بادیگارد مشکی پوش ِ خوش تیپ من را بدرقه خانه کرده‌اند.

آن زمان اما من عاشق دختری شده بودم که خانه‌شان روبروی خانه ما بود. درست روبرو. هر شب یک ربع مانده به دوازده بدون اینکه قرار قبلی گذاشته باشیم می آمدیم جلوی پنجره و همدیگر را نگاه می‌کردیم. هر شب برایش نامه می‌نوشتم که دوستش دارم و قرار است پزشک مشهوری شوم و برایش یک خانه زیبا و النگو بخرم. بعد که تصمیم بابا عوض شد‌، تمام نامه ها را پاره کردم و دوباره برایش از مزایای همسر یک مهندس شدن نوشتم و  توضیح دادم  که مهندس‌ها خانه‌ها و النگوهای بهتری برای همسرشان می‌خرند.

هیچوقت قسمت نشد نامه را به او بدهم‌،  چون تا می آمدم تصمیمی بگیرم‌، قرار هایمان عوض می‌شد. یک روز راننده اتوبوس می‌شدم،‌ یک روز حسابدار. یک روز فوق تخصص قلب می‌شدم و یکروز مخترع سامانه‌های موشکی. فکر می‌کردم قبل از اینکه کسی را دوست بداری باید تکلیف قرارها با پدرت را مشخص کنی. بالاخره وقتی دوست دخترت از تو النگو خواست،‌ باید بتوانی بگویی چشم. یک روز هم دیدم که دست به دست پسری که حداقل 5 سال از من بزرگتر بود قدم می زند. رگ غیرت ِ شرقی ام باد کرد و آمدم دوباره همه‌ی نامه ها را پاره کردم و ریختم توی چاه توالت. دیگر هیچوقت پای پنجره نرفتم،‌ هیچ وقت تلاش نکردم تا بدانم اسمش چیست و با پدرش قرار گذاشته است که چکاره شود. بعد از آن دیگر قراری با پدرم نگذاشتم. نه دکتر شدم و نه مهندس، نه نابغه ریاضیات و نه تکنسین ماهر الکترونیک. شاعر شدم ‌و تمام زندگی‌ام با کلمه گذشت. یک روز کاغذی برداشتم و بزرگ روی آن نوشتم:

1- یادم باشد قبل از اینکه با پسرم قرار بگذارم که چکاره شود،‌ به او یاد دهم که خوب عاشق شود‌، خوب عاشقی کند و بجای النگو و خانه ی زیبا ‌، برای معشوقش قشنگ بخندد ‌و جرات کند که روزی چند بار به او بگوید:‌ دوستت دارم .  مهندسی که نداند چگونه باید بگوید دوستت دارم‌، به درد لای جرز دیوار می خورد. پزشکی که نداند درد دل ِ بی صاحاب ِ معشوق‌اش را چگونه باید دوا کند ‌، آمپول زن هم نیست. بعد نامه را تا کردم و گذاشتم توی صندوقچه ای که نامه های زیادی را  از قبل در دلش جا داده بود.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
Nahid.R.05
Nahid.R.05
٩٥/٠٢/١١
٠
٠
نوشته خوبی بود. خیلی ها هم پدر ندارن که به پدرشون بگن زندگیمو سامون بده.
h.naderi
h.naderi
٩٥/٠٢/١١
٠
٠
زیبا بود و البته کاربردی. اینکه چقدر مهمه ما در عین خیلی چیزهایی که یاد می گیریم؛ محبت کردن رو هم بیاموزیم
s_khorashadi
s_khorashadi
٩٥/٠٢/١١
٠
٠
ساده و زیبا نوشته بودید /ممنون :)
ali_sh
ali_sh
٩٥/٠٢/١١
٠
٠
زیبا نوشته بودید :-) کاربردی بود این روزا شاید ب درد خیلیا بخوره
A_paridokht
A_paridokht
٩٥/٠٢/١٢
٠
٠
قرار بذاریم که واس دلمون قرار بذاریم نه دیگرون
علیرضا
علیرضا
٩٥/٠٢/١٢
٠
٠
آقا اصلا واسه همینه میگن تصمیمات مهم زندگیتون رو با مشورت اما خودتون بگیرید :)) | جالب نوشته بودید و خوندنی. البته یک نکته: چرا "دوست دختر"!؟ چرا "همسر" نه؟ چرا "عشقم" نه؟
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

معشوق ماه روی من

٩٦/٠٤/٠٣
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
درد داشت

مادرم نفس نمی کشید

٩٦/٠٤/٠٣
ترانه ای سروده خودم

شونه به شونه اش که قدم می زنی

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات