یک قاچ هندوانه نارس / داستان کوتاه
داستان کوتاه

یک قاچ هندوانه نارس / داستان کوتاه

نویسنده : سایت جیم

صبا سلمان زاده

یک قاچ هندوانه سفید و نارس در آسمان شب آویخته شده. زنی چادر به سر با صورتی چون ماهی مرده با دو وعده غذای نذری از کنارم می‌گذرد.

از پنجره‌های ساختمان بلندی که سر در آن نوشته‌اند «دریا» صدای قاشق و چنگال می‌آید، از نزدیک‌ترین پنجره‌اش به آسمان صدای شادی کودکانی که کیسه‌های خالی را از هوا پر کرده و به بیرون می‌اندازند، کیسه‌ها میان هوای راکد در کام جاذبه ناخوشآیند سقوط به زمین می‌آیند و کودکان این مسابقه سقوط را به شادی گذاشته‌اند.

از کناردست فروشی می‌گذرم که بساط کتاب کهنه دارد. چند جوان کتاب‌ها را زیر و رو می‌کنند و با آب و تاب بحث سیاسی راه انداخته‌اند. 

کیسه‌های توی دست‌هایم را جا به جا می‌کنم، بادمجان، فلفل سبز، پیاز و صابون. صابون برای شستن و بردن آلودگی به ضمیر ناخوداگاه یک چاه عمیق و تصور پاک شدن.

کلید را توی قفل در می‌چرخانم، چرخشی کوتاه، سرگیجه قفل و هشیاری در و گشوده شدن. خانه پر از صدای شادی و پای کوبی است، کیسه‌ها را روی میز آشپزخانه می‌گذارم، تلویزیون را خاموش می‌کنم، شادی به پایان می‌رسد.

خوب است توی این همه صدا خوابش رفته، سمعک‌ها کنار تختش است، می‌ایستم و نگاهش می‌کنم، شب‌ها از سر بی‌خوابی می‌نشینم بالای سرش و چروک‌های صورتش را می‌شمارم و اگر خوابم نرفت موهای سفیدش را می‌شمارم تا بالاخره خواب می‌روم.

هر ماه پسرش که جهان گرد است و هیچ وقت ندیدمش به حساب بانکی حقوقم را واریز می‌کند.

نیاز، محبت و علاقه نمی‌آورد، فقط شاید عادت بیاورد، انجام کارهای روزانه چه توسط من چه یک ربات! چه اهمیتی دارد که کی انجام‌شان دهد؟

قرص‌ها، سر ساعت! تزریق انسولین توی شکم، فرو کردن شیاف در مقعد، دادن لگن برای اجابت مزاج، پختن غذای بدون نمک و او تمام روز تلوزیون تماشا کند یا توی جایش بچرخد سمت پنجره و خیره به بیرون نگاه کند به ساختمان مخروبه‌ای که دارد فرو می‌ریزد.

من و او تفاوت‌های زیادی داریم، او یک جای صاف توی صورتش ندارد و من یک چروک، او یک موی سیاه توی سرش ندارد و من یک موی سفید، بیشتر اعضایش مصنوعی شده‌اند، دندان‌هایش، سمعکش، عینکش، پلاتین‌های توی بدنش و من عضو عاریه‌ای ندارم . اما یک وجه اشتراک بزرگ ما را عمیقا به هم پیوند داده است، این‌که هر روز ساعت‌ها می‌نشینیم و از پنجره به ساختمان متروکه‌ای که در حال فرو ریختن است نگاه می‌کنیم و هر دوی ما داریم به یک چیز مشترک فکر می‌کنیم، به یک قاچ هندوانه سفید و نارس.   

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
سیدمحمدامین حسینی
سیدمحمدامین حسینی
٩٥/٠١/٠٤
٠
٠
سلام...داستان خوب و جالبی بود ولی بازهم ناتوانی در کشف ارتباط داستان با موضوع جشنواره... :(( خداقوت و احسنت...
رضا
رضا
٩٥/٠١/٠٤
١
٠
سید من و شما مث همیم
زهرا‌ آقايي
زهرا‌ آقايي
٩٥/٠١/٠٤
١
١
اين داستان خوب بود. فضاسازي خوبي داشت و حس خوبي رو هم القا مي‌كرد. فقط اين قسمتش: "زنی چادر به سر با صورتی چون ماهی مرده با دو وعده غذای نذری از کنارم می‌گذرد." دقيقا براي چي اومده؟ اگه حذفش كنيم اتفاقي در جريان داستان نميفته...
A_ReBeL_H
A_ReBeL_H
٩٥/٠١/٠٤
٠
٠
«صابون برای شستن و بردن آلودگی به ضمیر ناخوداگاه یک چاه عمیق و تصور پاک شدن.» با این تیکه ش خیلی حال کردم. خیلی قشنگ بود. اما خود متن: در کل بخوایم حساب کنیم یه متن ادبی بود تا یه داستان. اگه بخوایم داستان حسابش کنیم نیمه اول تا جایی که وارد خونه میشه کاملن زائده. بیشتر حکایت گونه بود که می خواست یک پیام اخلاقی رو برسونه... پ.ن: وقتی که این و خوندم یه ایده به ذهنم خورد. از نویسنده اجازه می گیرم همینجا که یک اقتباس از متنش بکنم :)
s_mostafa_b
s_mostafa_b
٩٥/٠١/٠٤
٠
٠
سلام داستان زیبایی رو با درون مایه خوبی مطرح کردید البته من هم با آقای حسینی موافقم!! مرسی :)
Nahid.R.05
Nahid.R.05
٩٥/٠١/٠٥
٠
٠
اینکه روزگار خودشون رو به ساختمان متروکه تشبیه کردی جالب بود. اما کلا اول داستان تشبیه زیاد به کار رفته بود که یکم از کلیات داستان دورش میکرد، بیشتر از حس و حال خودشون میگفتی بهتر بود
حسین مداحی
حسین مداحی
٩٥/٠١/٠٥
٠
٠
من که دیگه دارم کم کم شک میکنم موضوع انتخاب بوده باشه! از ادمین محترم تقاضا دارم لینک مسابقه رو بده بهم ببینم موضوع انتخاب بوده یا نه؟ من با موضوع انتخاب فرستادم! ولی در کل داستان خوبی بود.
Snow_Queen
Snow_Queen
٩٥/٠١/٠٦
٠
٠
زنی چادر به سر با صورتی چون ماهی مرده شبیه یه مصرع شعر بود اینجاش : ) مرسی
پربازدیدتریـــن ها
مسابقات ورزشی همبستگی کشورهای اسلامی در باکو

خواهرم؛ حجابت رو رعایت نکن

٩٦/٠٣/٠٢
شعری سروده خودم

چشمان سیاه تو

٩٦/٠٣/٠٣
پسری با موهای قرمز

Home - خانه

٩٦/٠٣/٠٢
بخوانید درد و رنج

می نویسم امتحان...

٩٦/٠٣/٠٢
زنانی که نمی دانند زن هستند

زنان علیه ورزشگاه!

٩٦/٠٣/٠٣
«دوستت دارم»های زندگی

بعضی از آدم ها...

٩٦/٠٣/٠١
یاد روزهای قبل از عاشق شدن

پسر آن دیگری

٩٦/٠٣/٠١
او برایم همه بود

این من خودخواه

٩٦/٠٣/٠٢
استاد بافندگی زندگی!

دختر کنار دستی من

٩٦/٠٣/٠٤
برای شاد بودن، منتظر هیچ مردی نباش

نامه ای به دخترم

٩٦/٠٣/٠٤
قرارمان فردا شب...

پشت سکوت تب دار ماه

٩٦/٠٣/٠٦
شعری سروده خودم

عاصی شده ام

٩٦/٠٣/٠٣
جایی برای آدم های تازه

نترس و بگذار بروند

٩٦/٠٣/٠١
رسالت انسان

پرندگی

٩٦/٠٣/٠٤
شعری سروده خودم

بانوی پهلوی

٩٦/٠٣/٠٦
دنبال تو می گردم

امیدوارترین عاشق این حوالی

٩٦/٠٣/٠٤
باران در ظهر آفتابی

بمان کنارم

٩٦/٠٣/٠٣
بی هیچ تفسیری

رمضان یعنی رمضان!

٩٦/٠٣/٠٦
نوشته های خود خود من

به اسم صادق هدایت!

٩٦/٠٣/٠٦
شعری سروده خودم

درد شادی

٩٦/٠٣/٠١
تبلیغات
تبلیغات