حوالی ما توقف ممنوع است
داستان کوتاه

حوالی ما توقف ممنوع است

نویسنده : j_j_a

هوا سرد و کل محوطه با برف پوشیده شده است. زمستان چه شکل و شمایل بی‌روحی دارد. درختان مرده و بی‌جان به نظر می‌رسند. 

روی تختم دراز کشیده و بیرون را نگاه می‌کنم. ساعت نزدیک ده است. وای! الان است که پرستار بیاید و آن قرص‌های مزخرف را بیاورد. چقدر از این پرستار متنفرم. اسمش چه بود؟ یادم نمی‌آید، اصلا همان بهتر که یادم نیست، با آن شکم بیرون زده و لباس چرکین حال آدم را بهم می‌زند.

از آن روزی که به این‌جا آمدم یاد ندارم کسی به دیدنم آمده باشد یا با کسی حرف زده باشم. البته به غیر از من، سه نفر دیگر در این اتاق یا بهتر است بگویم در این زندان اسیرند.

حاج کریم یا همان کریم شکارچی معروف که اصلا کسی تا حالا صدایش را نشنیده، فقط طول روز را با آن تپانچه قدیمی که از ظاهرش معلوم است غیر ممکن است بتوان با آن شلیک کرد، ور می‌رود. کار دیگری هم انجام نمی‌دهد. دلم خیلی به حالش می‌سوزد.

بر عکس، مصطفی بسیار پرحرف است. خدا نکند سر صحبت را با کسی باز و شروع به حرف زدن کند. همیشه خندان... همیشه حرف برای گفتن دارد. خودش می‌گوید: از دار دنیا یک پسر دارم ... فقط یک پسر... تنها ملاقاتی هر هفته‌اش هم همان پسر است. اگر بگویم حسودی‌ام نمی‌شود دروغ گفته‌ام، هر هفته یک ملاقاتی...

و اما حاج رضا که بسیار تودار است. خیلی منظم و مرتب لباس می‌پوشد. با پالتویی که همیشه بر تن دارد و انگار ده سالی است خریده و خوب مواظبت شده است. او هم زیاد اهل حرف زدن نیست. می‌گویند عاشق شده است، عاشق معصومه خانوم.... خانومی که حد وسط ندارد، یا عصبانی است و یا خوشحال و مهربان ... 

ساعت ده شده و صدای پای پرستار مثل همیشه فضای سالن را پر کرده است. کنار تختم می‌ایستد. مثل همیشه آن لبخند مضحک و مصنوعی را بر لب دارد « آقای عباسی...قرص تون! آقای عباسی قرص تون رو آوردم...»

به بیرون خیره مانده و جوابش را نمی‌دهم .

- من نمیدونم این چه مسخره بازیِ شما در آوردین، حتما باید بالا سرتون زور باشه... من میرم و با خانوم رئیسی بر می‌گردم ببینم بازم لجبازی می‌کنید...

دیگر مهم نیست، هر کسی می‌خواهد بیاید، حتی خانم رئیسی با آن قیافه جدی و عینکی که صورتش را خشن کرده و یک خط کشی که همیشه به دست دارد، من قرص نمی‌خورم!

الان شش هفته و چهار روز است که اینجا هستم. سعی کردم با شرایط عادت کنم اما... اما دلتنگی‌ام بیشتر شده است. دلتنگی برای زهرا...

زهرا جان نمی‌دانم کی؟ اما چیزی تا آمدنم باقی نمانده است. دلم برای لبخندت، برای مهربانیت، حتی برای اخم‌هایت تنگ شده است. راستی این‌جا همه چیز سرد و بی‌روح است، مانند حیاط پر از برف و درختان مرده...

این‌جا خانه سالمندان، حوالی ما توقف ممنوع است.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h.naderi
h.naderi
٩٥/٠١/١٧
٠
٠
اولین مطلبتون رو توی جیم تبریک میگم. نوشته خوبی بود. امیدوارم مطالب بعدی تون از اینم بهتر بشه
اکرم انتصاری
اکرم انتصاری
٩٥/٠١/١٧
٠
٠
راستش با گفتن اسامی و توصیف پرستارا کمی حدس زدم که آسایشگاه سالمندان رو وصف کردین، به جیم خوش اومدین و بازم مطلب بفرستین
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

الغوث خدایا

٩٦/٠٣/٢٥
بغضم می گیرد

تله پاتی

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
حرف‌هایم را برای شما بگویم

روزمرگی های گارسون جوان

٩٦/٠٣/٢٧
در دنج ترین گوشه دل

شمعدانی کوچک من

٩٦/٠٣/٢٧
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
شهادت مبارکش باشد

چند می گیری عاشق بشی؟

٩٦/٠٣/٢٧
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
همه چیز را ندانی

غرور و تردید

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
در جاده زندگی هم مسیر شویم

همکلاسی

٩٦/٠٣/٢٥
شعری سروده خودم

چشم ها در انتظار آشنای نیمه شب

٩٦/٠٣/٢٥
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات