عید و ما و غرور...

عید و ما و غرور...

نویسنده : m_rahsepar

نزدیک عید است. عید در دنیای مثلثی من، تو و غرور یعنی یک دلهره شیرین. حس ترس از فاش شدن یک راز عیان، شرمی شاید بی‌دلیل از رسوایی و طعنه و شاید حس تعهد به یک راز مجذوب کننده نا گفته.

مثل بچگی‌های‌مان -بدون ترس از تمسخر وطعنه- بدو بدو از فضای کلاس و نگاه دوستان دیگر فرار می‌کنیم. غرورمان سرزنشگر است و عاطفه‌مان محجوب. پشت مدرسه با هم رو در رو می‌شویم. صورتت گل انداخته و چشم‌های من برق می‌زند. هر دو در میان نفس نفس‌های‌مان لبخند می‌زنیم وباز خجالت می‌کشیم.حس گناه معصومانه‌مان چند دقیقه هر دومان را ساکت می‌کند. هدیه‌های‌مان را با لبخند از کیف بیرون می‌آوریم. باز هم می‌خندیم انگار که اتفاقی نو افتاده یا چیز شگفتی دیده‌ایم از هم می‌پرسیم «توهم یادت بود؟ وای یک دنیا ممنونم.» انگار نه انگار که این رسم هر سال‌مان است.

«اصلا ازت انتظار نداشتم با این فشار درس یادت باشه»

«فکرشم نمی‌کردم امسال هم برام چیزی بگیری»

کاغذ کادوی تو بنفش است، رنگ مورد علاقه من. معلوم نیست چند تا از گل‌های خشک وحشی مورد علاقه‌ات را قربانی کردی. تاب درختی سفیدی که رویش کشیدی یادآور خیال بافی‌های چندین ساله من است، درباره جزیره خیالی‌مان

من با صفحه نیازمندی‌های روزنامه هدیه‌ات را کادو کردم. خوب می‌دانی که این طرح‌ها، طرح‌های رنگ روغن خودم است و این دو قوی روی کاغذ همان قوهای دریاچه جزیره خیالی ماست، کنار درخت سپیدار و زیر پای تاب سفیدمان. تو خوب می‌دانی که من مدادشمعی‌های محبوبم را برای رنگ کردنش استفاده کرده‌ام.

با چهره‌های پر از قدرشناسی و کنجکاوی هدیه‌های‌مان را باز می‌کنیم. هر دو کتاب هستند. «دختران آفتاب» و «به مجنون گفتم زنده بمان.»

سخت‌ترین لحظه این دیدار فرا می‌رسد.با دست‌های لرزانم در آغوش می‌گیرمت: «ممنونم.خیلی دنبالش بودم.» قند توی دل‌مان آب می‌شود. صورتت سرد شده. دست‌هایم را فشار می‌دهی: «منم همینطور. از کجا پیداش کردی؟» غرور دوباره آماده است سراغ‌مان. لذت این دیدار دو دقیقه‌ای را در میان صحبت‌های روزمره پنهان می‌کنیم.

دیگران هرگز نمی‌توانند بفهمند بین ما چه بوده است. دوستان نزدیک‌مان کنجکاوانه نگاه‌مان می‌کنند. من همان سرد مغرور کم صحبتم و تو همان تند مغرور مملو از نیش‌های سربسته.

=============

پ.ن:نوشته فوق مربوط است به روابط دوستانه میان من و دوست و همکلاسی‌ام که 9 سال است دوست هم هستیم.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
لیلی رضایی
لیلی رضایی
٩٤/١٢/٢٣
٠
٠
عکس این متن بهتر از متن بود...:-)
پربازدیدتریـــن ها
گذار یک اعتراف بکنم

پیوند ما از جنس جنون بود

٩٧/٠١/٢٩
شعری سروده خودم

وقتی به جای خواب غزل می‌ربایدم

٩٧/٠٢/٠١
درباره پایتخت 5

سناریو عجیب

٩٧/٠٢/٠١
شعری سروده خودم

تیر خلاصی

٩٧/٠١/٢٨
زندگی مان را در اختیار دیگران قرار ندهیم

مرو فاش کن رازِ در خانه را

٩٧/٠٢/٠٣
دل نمانده برایم

برای شما که دلتنگ تان شدم

٩٧/٠٢/٠٢
تو خوب بمان

دل نشکنیم

٩٧/٠١/٢٨
سربازی یا دانشگاه غیرانتفاعی

دو سال جوانی

٩٧/٠٢/٠٣
یک جعبه واژه رنگی

شاید بشود گفت برگشت!

٩٧/٠١/٢٨
با کلمات بازی نکنید

کارگر را چه به زندگی؟

٩٧/٠١/٢٩
رسالت ما در این دنیا

به نبیره ای که شاید هرگز زاده نشود

٩٧/٠٢/٠٢
محصول پیکسار و دیزنی

تفسیر انیمیشن کوتاه loe

٩٧/٠١/٣٠
شعری سروده خودم

من دیوانه

٩٧/٠٢/٠٢
شعری سروده خودم

شاه رویایی

٩٧/٠٢/٠١
شاید که فهمیدمت

هر روز باش

٩٧/٠١/٣٠
شعری سروده خودم

آشفته‌ی تو با غم و دلتنگی

٩٧/٠٢/٠٤
برای فریاد بدبختی وقت زیاد است بی صدا خوشبخت باشید

یک ماه دیگر از عمر گذشت

٩٧/٠٢/٠٤
قسمت اول

کتاب های ممنوعه که پرفروش شدند

٩٧/٠٢/٠٤
بزرگ ترین آرزویم رانندگی بود

مه لقا بانو / قسمت آخر

٩٧/٠٢/٠٥
دلم یک عاشقانه به سبک فیلم دل‌شکسته می‌خواهد

یک عاشقانه متفاوت

٩٧/٠٢/٠٥