از دور به زحمت صدای ماشینی به گوش می‌رسید که از سرازیری جاده‌ای باران خورده پایین می‌آید. در هوای گرگ و میش سپیده دم، تنها یک کلاغ دیده می‌شود که دیگر از این که روی بالاترین شاخه درخت نشسته، احساس غرور نمی‌کند.آخرین قطراتِ بارانِ چند دقیقه پیش هم دارد از شیروانی می‌چکد. روی یک صندلی چوبی، روبروی تنها پنجره یک اتاقِ کوچکِ خانه‌ای دور افتاده از روستا، نشسته‌ای و چشم به راهی. و چقدر زجر دهنده است انتظار.

مدام به ساعت در دستت خیره می‌شوی و باور نمی‌کنی که زمان کُند می‌گذرد. دوست نداری قبول کنی که ساعتِ در دستت زمان را به تو درست گفته است. سرت را بر می‌گردانی تا ساعت روی دیوار را نگاه کنی. ناگهان شکه می‌شوی او هم همانی را به تو می‌گوید، که ساعت در دستت گفت.

باورت نمی‌شود. هر دو را دروغ گو می‌نامی. محاکمه‌شان می‌کنی و حکم را اعلام می‌کنی و سپس با کوبیدن‌شان به دیوار اجرا. مانند دیوانه‌ها در حالی که دوباره روی صندلی چوبی می‌نشینی با خود می‌گویی: زمان دروغ می‌گوید، او همیشه دروغ می‌گفت، حقش بود، باید مجازات می‌شد.

سکوت دوباره فضای اتاقت را اشباع می‌کند. کمی گوشَت را تیز می‌کنی و می‌فهمی صدای ماشینی که بر جاده سوار است ،دارد به تو نزدیک‌تر می‌شود. کمی خوشحال می‌شوی و لبخندی می‌زنی. اما لبخندت با شنیدن صدایی، به سرعت محو می‌شود.

سر و کله کلاغی دیگر پیدا می‌شود. کمی در آسمان می‌چرخد و بعد که مطمئن شد خبر خاصی نیست، کنارِ کلاغی که قبلا روی شاخه نشسته بود، فرود می‌آید. آن‌ها گویی از قبل همدیگر را می‌شناسند، کنار هم، روی شاخه درختی سر به فلک کشیده شروع به تمیز کردن پرهای سیاه خود می‌کنند.

به یک باره یادت می‌آید که برای چه این‌جا نشسته‌ای در حالی که می‌توانستی از یک خواب زمستانی لذت ببری. همه چیز از جلوی چشمانت عبور می‌کند. خاطراتت را چون قطاری که واگن به واگن از روی پلی عبور می‌کند، از دریچه ذهنت می‌گذرانی. نگاهی به دستت می‌کنی و اما می‌بینی که ساعت نداری و بعد به یاد می‌آوری که چند لحظه پیش، آن را به خاطر دروغ گویی به دیوار گچی و نَمورِ اتاق کوبیدی.

در همین فکری که صدایی مهیب، شبیه به افتادن یک ماشین به دره، می‌خکوبت می‌کند، بلافاصله به دوکلاغ روی شاخه درخت نگاه می‌کنی، گویی هر دو شان ترسیده باشند، پر می‌کشند و می‌روند.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
میرزا
میرزا
٩٤/١٢/٠٥
١
١
ورود قدرتمند شما رو خوش آمد میگم. منتظر نوشته های خوب شما هستم جناب اصغری...
h_asqari
h_asqari
٩٤/١٢/١٢
٠
٠
ممنون از لطفتون
H_Daliryan
H_Daliryan
٩٤/١٢/٠٥
٠
٠
مطلب جالبی بود. یک سبک خاصی داشت. حالا چرا ماشین قرمز؟
h_asqari
h_asqari
٩٤/١٢/١٢
٠
٠
لحظه ای که داشتم مینوشتم متن رو ، حساس کردم که رنگ ماشین ، قرمزه
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٤/١٢/٠٦
١
٠
جریان داستان رو نگرفتم " کسی که منتظرش بود مرد ؟ "
h_asqari
h_asqari
٩٤/١٢/١٢
١
٠
کسی که منتظرش بود تصادف کرد...
h_asqari
h_asqari
٩٤/١٢/١٢
٠
٠
بله...کسی که منتظرش بود به دره سقوط کرد
پربازدیدتریـــن ها
چند خطی برای فرزندم

من به تو خواهم آموخت که...

٩٦/٠٦/٢٣
از پدیده خوابگاه تا غذای محبوب سلف!

دانشگاه رفتن ؛ چالش یا فرصت؟

٩٦/٠٦/٢٣
مثل بلبل انگلیسی حرف می زنم

خاطرات کلاس زبان محاله یادم بره

٩٦/٠٦/٢٢
شعری سروده خودم

ابر پر باران

٩٦/٠٦/٢٢
شعری سروده خودم

عاشقی پیشه خوبیست

٩٦/٠٦/٢٦
قرعه کار به نام من دیوانه زدند

لطفا سیب گاز نزنید / قسمت دوم

٩٦/٠٦/٢١
لطفا استعداد ما را دریابید

اندر حکایت استعدادهای خیلی درخشان

٩٦/٠٦/٢١
اصلا بهتر باش جانم!

الفبا را نادیده نگیریم

٩٦/٠٦/٢٣
در سکوت مطلق

یک روز از همین امروز و فرداها

٩٦/٠٦/٢٦
فرصت عشق ورزیدن را از خودتان نگیرید

عشق اول

٩٦/٠٦/٢١
من فقط می ترسیدم

روز آخر

٩٦/٠٦/٢١
مقایسه دو کتاب کلیدر و بوف کور

ادبیات داستانی اجتماعی یا داستانی سیاه نمایی؟

٩٦/٠٦/٢٧
تو چه می دانی؟

دل عاشق

٩٦/٠٦/٢٥
طعم نامردی ات را می چشی

تو رفتی...

٩٦/٠٦/٢٢
در راستای اظهارات وزیر بهداشت

روحانی؛ ضمانت خرید شماست

٩٦/٠٦/٢٦
ملاقات غیرمنتظره با رئیس جیم

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت نهم

٩٦/٠٦/٢٧
ترانه ای سروده خودم

باغ بارون زده

٩٦/٠٦/٢٢
مگر شعر چیست؟

دل خوش به شاعر بودن

٩٦/٠٦/٢٥
ترانه ای سروده خودم

ناقوس تنهایی

٩٦/٠٦/٢٦
صدای اعضای شورای شهر هم در آمد

نمایشگاه ایرانکام سال به سال افتضاح تر

٩٦/٠٦/٢٧
تبلیغات