آقا بیایند مشکلات ما را حل کنند!

آقا بیایند مشکلات ما را حل کنند!

نویسنده : m.attari

تجربه‌های ناکام قرن‌ها تلاش نخبگان و برگزیدگان در کشورها و مجتمعات گوناگون انسانی ناتوانی بشر در اصلاح جهان را به وضوح آشکار ساخته است. اینک همه انسان‌ها بیش از هر زمان دیگری نیاز به ظهور یک منجی غیبی و آسمانی را برای حل مشکلات جهان احساس می‌کنند. باور قلبی و اعتقاد دینی ما این است که فرزندی ازدودمان پیامبر خاتم(ص) به عنوان مصلح جهانی خواهد آمد و عدل و داد را در سراسر گیتی خواهد گسترد. اما این که با آمدن حضرت صاحب الزمان (عج) مشکلات عالم حل می‌شود معنایش این نیست که حضرت بار مسئولیت ما را برمی‌دارند و ما می‌نشینیم تا ایشان همه مشکلات را حل کنند.

این یک فهم نادرست است و خوشایند افراد بی‌حوصله و تنبل! که ترجیح می‌دهند قرائتی عافیت طلبانه را برای آسایش و آرامش خود ترویج دهند. حقیقت این است که آن موعود آسمانی و زمینی برای یاری و کمک به ما خواهد آمد و انسان‌ها هستند که باید خود برای اصلاح و تغییر قدم بردارند و حرکت کنند. در واقع آن حضرت می‌آیند که مسئولیت شناسی ما را کامل کنند و احساس مسئولیت ما را به رشد برسانند. اساس تربیت اسلامی احساس مسئولیت است و هدف اسلام ساختن افرادی مسئول و جامعه ای مسئول است. «کلکم راع و...» یعنی آحاد جامعه باید احساس تعهد کنند و باید امر به معروف و نهی از منکر حتی در رابطه میان مردم و حاکمیت جریان یابد. مشکلاتمان را باید خودمان حل کنیم، کسی از ماه و مریخ نمی‌آید که بار ما را بردارد و ما بخوابیم و تن آسایی کنیم.

بعد از ظهور هم همه عالم یک باره و ناگهان به شکل رویایی و خیالی تغییر نمی‌کند بلکه آن حضرت سال‌ها برای تغییر و اصلاح جامعه جهانی درگیر مشکلات و گرفتار سختی‌ها خواهند بود. بر اساس روایات ملاحم و احادیث احوال آخرالزمان تحقق اهداف متعالی آن حضرت ده‌ها سال طول خواهد کشید. اساس این تغییر و تحول نه در اعجاز و کرامات عجیب و غریب بلکه در رشد و کمال انسان‌ها و بلوغ فکری و فرهنگی عمومی است که برای بهتر شدن جان و جهان خود آگاهی می‌یابند و به تکاپو می‌افتند. از این روست که می‌گویند «منتظر مصلح باید خود صالح باشد» و کسی که در تاریکی شب به جستجوی خورشید آمده باید برای روشن کردن شمعی همت کند. بدون تعارف، تا زمانی که هر یک از ما به سهم خود احساس مسئولیت نکند و اهل حرکت و اقدام نباشد نمی‌تواند از انتظار و ظهور سخن بگوید و ادعای محبت و شوق مهدوی داشته باشد.

محمدرضا زائری

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
میرزا
میرزا
٩٤/١١/١٣
٠
٠
فرمایششون متین و حق، ممنون از شما.
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

نام تو

٩٦/٠٥/١٩
دیوان خنده های تو

بفهم

٩٦/٠٥/٢١
کاش کسی شاملو و فروغ را صدا بزند

در نبودنت

٩٦/٠٥/٢٢
آن‌ها از تپش هماهنگ قلب‌هایمان چه خبر دارند؟

نامه هایی به همسرم / نامه سوم

٩٦/٠٥/١٩
شعری سروده خودم

یک مرد به جا مانده ای از عاشورا

٩٦/٠٥/٢٢
شیرینی اش را نفهمیدم

اولین حقوق کاری

٩٦/٠٥/٢٢
شعری سروده خودم

می نویسم از تو

٩٦/٠٥/٢٢
این روزها همه چیز به تو مربوط است

نامه هایی به همسرم / نامه چهارم

٩٦/٠٥/٢٣
مردم این چیزها را باور نمی کنند!

موی سفید

٩٦/٠٥/٢١
تو مکمل منی

بوسه های نگفته

٩٦/٠٥/٢٣
تا دل به بودنش خوش باشد

کاش دل هم خانه داشت

٩٦/٠٥/١٩
عمریست برایت می نویسم

گمنام خاص

٩٦/٠٥/٢٣
شعری سروده خودم

عشق و تبسم

٩٦/٠٥/١٩
یکی باید بیاید

ویرانه دل ماست

٩٦/٠٥/٢٤
از آرزوهای خوب

کمی وقت شناسی

٩٦/٠٥/٢١
ماجرای اولین باری که به استخر رفتم

توافق ذهنی مشترک بچه های جنوب شهر / قسمت اول

٩٦/٠٥/٢٥
شعری سروده خودم

معنی فاصله این نیست که از آنِ همیم

٩٦/٠٥/٢٤
شعری سروده خودم

موج خروشان قلم

٩٦/٠٥/٢١
تو دلت چه می خواهد؟

تاوان دلتنگی

٩٦/٠٥/٢٤
ذهن من پر شده است از دیگران

خودم چی پس؟

٩٦/٠٥/٢٣
تبلیغات