یک بعد از ظهر زمستانی در کافه ی آن دست خیابان!

یک بعد از ظهر زمستانی در کافه ی آن دست خیابان!

نویسنده : Miss_shaqayeq

همان چشم‌های معصوم همیشگی‌اش، همان لبخند کمرنگ و  گرم گوشه‌ی لبش، همان حرکات بی‌تکلف و صمیمی، همان آهنگ قدم زدن، همان وقار و همان شیطنت دوست داشتنی وجودش، همه چیزش همان بود. صورتش هنوز هم سنش را کمتر از چیزی که بود نشان می‌داد و هنوز هم تلفیق آن نگاه گرم و سنگین با لبخند ملایمش باعث می‌شد با خودت فکر کنی این دختر چقدر از خودش مطمئن است!

فکر کردم چه چیزی باعث می‌شود آن‌قدر این زن را دوست داشته باشم و جوابی را که راضیم کند نیافتم. پرسیدم دوست دارد یک بعد از ظهر زمستانی را با من پشت پنجره‌ی کافه‌ی آن دست خیابان بگذراند و یک لیوان شکلات داغ مهمان من باشد؟ شکلات داغ دوست داشت، کافه‌ی آن دست خیابان را هم.

زیباترین زن عالم نبود، باهوش‌ترین یا ثروتمندترین هم نبود. مثل همه‌ی آدم‌ها در زندگی‌اش شکست‌ها و پیروزی‌هایی داشت. مثل همه‌ی آدم‌ها بعضی شب‌ها را گریه کرده بود، عاشق شده بود، ازدواج کرده بود، مثل همه‌ی آدم‌ها شغلی در بیرون داشت ولی یک چیزی توی وجودش بود که او را از همه‌ی آدم‌هایی که می‌شناختم متمایز می‌کرد.

فداکار بود، نه فقط برای خانواده‌اش، برای هر انسانی که می‌توانست کمکش کند؛ فرقی نمی‌کرد که کاری را که انجام می‌دهد دوست دارد یا نه، درست انجامش می‌داد. برای آن گربه‌ای که کنار تیر چراغ کز کرده بود هم احترام قائل بود. راست گو بود. قاطع بود، خودش را پشت کسی پنهان نمی‌کرد. سعی می‌کرد عادل باشد، برای هر چیزی که به دست آورده بود تلاش کرده بود و خیلی خوب بلد بود از دست دادن را، زن بودن را، مادر بودن را و مرد بودن را.

تمام مدت با دقت تماشایش کردم، چشم‌های جا افتاده با خط چشم نازکش، حلقه‌ی طلایی ساده‌ی انگشت چپش، آرایش ملایم و رژ لب کمرنگش، بوی ادکلنش و رد خودکار خوردگی کف دستش، ساعت ظریف با بند چرمی مشکی و پالتوی بلندی که کشیده‌تر و تراشیده‌تر نشانش می‌داد، همه چیزش را دوست داشتم و حالا می‌دانستم چرا؛ فقط و فقط یک دلیل داشت؛ درست است او زیباترین زن عالم نبود، باهوش‌ترین یا ثروتمندترین هم نبود ولی...

با صدای اذان بیدار شدم، شش صبح بود، گیج بودم و خنده‌ام گرفته بود. قلبم یک جور عجیبی می‌تپید، پر از عشق و امید شده بود و سبک می‌تپید. اوه خدای من... چقدر سی و پنج سالگی به من می‌آمد و من چقدر به این خود سی و پنج ساله‌ام افتخار می‌کردم چون او انسان شریفی بود.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
میرزا
میرزا
٩٤/١١/٠٦
٠
٠
عالی بود خانم، عالی! یک یادداشت دوست داشتنی و دل نشین، آفرین به شما، لذت بردم. یکی از بهترین ها...
Miss_shqyq
Miss_shqyq
٩٤/١١/٠٧
٠
٠
خیلی ممنونم نظر لطف شماست.خوشحالم که اینطور بوده.
میرزا
میرزا
٩٤/١١/٠٧
٠
٠
خواهش می کنم، موفق انشالا!
saiideh70
saiideh70
٩٤/١١/٠٧
٠
٠
بعد مدت ها یه متن خوب خوندم
Miss_shqyq
Miss_shqyq
٩٤/١١/٠٧
٠
٠
خیلی ممنون:)
sajjad_mohammadi
sajjad_mohammadi
٩٤/١١/٠٧
٠
٠
این زن رو معرفی نمی کنید به ما؟؟؟
H_Daliryan
H_Daliryan
٩٤/١١/٠٧
٠
٠
من آخرش رو متوجه نشدم چی شد؟ یک دفعه رفتید سراغ 35 سالگی چرا؟ بعد منظورتون از او خودتونید؟! اگر خودتون باشید حل دیگه،
Miss_shqyq
Miss_shqyq
٩٤/١١/٠٨
٠
٠
نویسنده در خواب با خود سی و پنج ساله اش ملاقات می کند!
پربازدیدتریـــن ها
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
همین نیرومند بودن را

من زن بودنم را دوست دارم

٩٥/١٠/٣٠
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
از زجر بیشتر نجاتش داده بود

دست های مهربان؟!

٩٥/١٠/٢٥
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
تا رسیدن پول بروز ندهید!

دندان های نا اهل

٩٥/١٠/٢٥
آری به روی کاغذهای سفید ذغال کاری شده.

نه به تلگرام!

٩٥/١٠/٣٠
هوا خیلی خیلی پس است!

هوای این روزها

٩٥/١٠/٢٥
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
چتر صورتی و قدم های دو تایی

سه حرفی جمع و جور

٩٥/١٠/٢٥
تبلیغات
تبلیغات