کلاغِ بیمارِ تابستانی

کلاغِ بیمارِ تابستانی

نویسنده : Mina_n

امروز خواستم سوار مترو بشوم که کلاغ زخمی را دیدم. چند لحظه‌ای با همدردی نگاهش کردم. یاد همسایه‌ی پارسال‌مان افتادم. چه صبح‌هایی که با صدای بیمارش بیدار نشده بودم. چه ظهرهایی که وقتی پرده حریر اتاقم را کنار زده چرت می‌زدم، چرت تابستانی مرا خراب نکرده بود.

اوایل بهار بود که کشفش کردم. وقتی صدای کلاغ شنیدم تعجب کردم در این فصل! در این زمان! قبل‌ترها صدایش دورتر بود اما اواخر تابستان مستقیم روی درخت گردوی حیاط ما می‌نشست و قار قار می‌کرد. انگار او هم فهمیده بود این‌جا راحت‌تر است چون کسی از قار قارش پیغام رسیدن مسافر نمی‌طلبد. به خاطر دارم زمانی که یک دختر دبیرستانی بودم یک روز ناهار خانه دوستم دعوت بودم. پاییز بود. صدای کلاغی بلند شد و او چنان هیجان زده شد که شوکه شدم. می‌گفت هر زمان صدای قار قار کلاغ می‌شنوم یعنی برادرم از سربازی به مرخصی می‌آید. شاید برای من هم قرار بود این‌طور باشد و شاید کلا کلاغ‌ها مسئول رساندن پیغام سربازان پادگان‌ها بودند. ولی نه؛ من نه سربازی می‌شناختم و نه حتی برادری داشتم.

جالب ترین قسمت ماجرا اینجا بود که او تنها بود یک کلاغ تنهای تنها. صدای خیلی بدی داش؛ بارها صدای فحش دادن همسایه‌مان به او بخاطر بد صدایی‌اش را شنیده بودم. من هم از او بدم آمد، چون خواب مرا بارها خراب کرده بود. خواب همان روزهایی که نزدیک عروسی خواهرم بود.

کم کم به صدایش عادت کرده بودم اگر روزی نمی‌آمد و صدایش نبود انگار یک چیزی می‌شد. صدایش تمام آن روزها در گوشم بود، گاهی صاف‌تر و بعضا بسیار گرفته. می‌دانستم چرا تابستان را مانده و یا شاید به قول خواهرم خانواده و دوستانش او را نبرده و از دست بد صدایی‌اش و یا بیماری واگیرش فرار کرده بودند.

چند ماهی گذشت من به خاطر مشغله‌های خودم کلا او را فراموش کرده بودم و حتی به این‌که چرا صدایش نمی‌آید فکر نکردم تا این‌که پاییز رسیده بود، هوا سرد شده بود. مادرم احوال کلاغ خوش صدایم را پرسید، اما من نمی‌دانستم کجاست، چه می‌کند.دلم یک باره برایش تنگ شد. خیلی زیاد، آن‌قدر که بی‌اختیار قطره اشکی از چشمم غلطید. چقدر تنها و بیکس بود و من چقدر بی‌وفا بودم نسبت به او که متفاوت‌ترین تابستان را برای من ساخت با قار قار گرفته و بیماری که هنوز در گوشم می‌پیچد.

=============

پ.ن. بیشتر مراقب کلاغ‌های زندگی‌مان باشیم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
h.naderi
h.naderi
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
منظورتون از پی نوشت رو متوجه نشدم!
Mina_n
Mina_n
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
برداشت آزاده اما اگر منظور خود من رو بخواهید اطرافیان به ظاهر دوست نداشتنی خودمون که گاهن غافل میشیم و همینطور قسمتی از زندگی مارو تشکیل میدن
h.naderi
h.naderi
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
یک نکته به ذهنم رسید در مورد کلاغ ها که همه خاطراتم همیشه باهاش زنده میشه. فصل پاییز وقتی برگ همه درخت های سپیدار ریخته؛ زمین سفید سفید شده.... دیگه توضیح بیشتری در مورد کلاغ ها ندم بهتره :))))))))))))
Mina_n
Mina_n
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
:) دقیقا من همیچین خاطره ی شومی دارم ازشون اونم تو اولین روز دانشگاهم
sajjad_mohammadi
sajjad_mohammadi
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
از صدای قار قارشون بدم میاد اه.....................
Mina_n
Mina_n
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
پس باید خدارو شکر کرد که اون صدا رو نشنیدین :)
H_Daliryan
H_Daliryan
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
نمیدونم چرا یه حس درونی خوبی نسبت به کلاغ ها دارم. کلا موجودات عجیبی هستند. هم از نظر ساختار فزیکی و هوششون و هم از نظر نوع زندگیشون. نمیدونم نزدیک ترین فاصله ای که با یک کلاغ داشتید چقدر بوده ولی از نزدیک موجودات بزرگ و عجیبین. خیلی مخصوصا با اون منقار بزرگشون.
MahYa_amjad
MahYa_amjad
٩٤/١٠/١٣
٠
٠
از راه رفتنشون خیلی خوشم میاد با یه ناز و ادایی و ترتیبی راه میرن صبحا وقتی مدرسه میرم میبینمشون !
Mina_n
Mina_n
٩٤/١٠/١٤
٠
٠
آره عزیزم موجودات خیلی جالبی هستن
میرزا
میرزا
٩٤/١٢/١٧
٠
٠
یادداشتتون فوق العاده بود. باز همون نکتۀ قبل: "شاید کلا کلاغ‌ها مسئول رساندن پیغام سربازان پادگان‌ها بودند." کسی این مسئله رو اثبات نکرده و نویسنده حتی در مقام شاید، نمی تونه اثباتش کنه؛ جمله اینطور بهتره: "شاید کلاغ‌ها مسئول رساندن پیغام سربازان پادگان‌ها بودند." اینطور عمومیت نداره، در مقام اثبات نیست. "به خاطر مشغله‌های خودم کلا او را فراموش کرده بودم" بعیده به نظر من که کلا کسی فراموش بشه، اینطور نیست؟ بهتره که بنویسیم: "پاک فراموشش کرده بودم" یا "به خاطر مشغله‌های خودم او را فراموش کرده بودم" اینها نکات ویرایشی هست که خدمتتون میگم. ولی متنتون حرف نداشت.
Mina_n
Mina_n
٩٤/١٢/١٨
٠
٠
ممنون از نظرتون و وقتی که گذاشتین . سعی میکنم این رو حتما در نظر بگیرم وقت نوشتن :)
لیلی رضایی
لیلی رضایی
٩٥/٠٢/١٢
٠
٠
پست کلاغی:-| نه
Mina_n
Mina_n
٩٥/٠٢/٢٧
٠
٠
:)
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨