تمشک سیاه زیر پوست کیفیت کالا

تمشک سیاه زیر پوست کیفیت کالا

نویسنده : m_soltani

من و شمای ایرانی حتما از کسانی بوده‌ایم که هم طعم کالای ایرانی را تجربه کرده‌ایم و هم خارجی‌اش را چشیده‌ایم و دراغلب موارد اولین انتخاب‌مان کالای غیر وطنی بوده است. نمی‌خواهم بند کنم به کلیشه‌ها؛ این‌که «ما باید کیفیت کالاهامان را ببریم بالا تا مردم رغبت کنند به خرید» حرف حقی است. اما می‌خواهم از در زیربنایی‌تری وارد شوم؛

آدم‌های جامعه‌ی ما کالاها را می‌سازند. آدم‌های جامعه‌ی ما را باورها و اعتقادات حاکم بر جو جامعه می‌سازد. حالا همین آدم‌ها در سطوح مختلف کاری نقشی را بازی می‌کنند. نگاه اغلب این آدم‌ها به کار، یک نگاه نسبی منفعل است که برای بقای باریکه‌ای از درآمد در تکاپو هستند. برای این آدم‌ها اعلام تعطیلی بین دو روز تعطیل، یک پیروزی بزرگ و دلچسب محسوب می‌شود. در ذهن اغلب این آدم‌ها دورخیزی برای بهبود کار و توسعه آن وجود ندارد (و قطعا مشکلات زمینه‌ای دیگری هم دخیل است). این آدم‌ها احساس این‌که جزیی از یک سیستم بزرگ‌تر هستند را ندارند، پس وابستگی و پیوستگی به سطوح بالاتر را برنمی‌تابند. رضایت مصرف کننده در نظام ارزشی آن‌ها پررنگ نیست. آدم مسلمان‌هایی که اتفاقا فرهنگ دینی در فضای کاری‌شان خیلی کمرنگ است و وجدان کاری ضعیف است. که باور دارند دزدی یعنی کسی که دارد از دیوار خانه‌ی یکی دیگر می‌رود بالا، که در ادبیات ما، در رفتن از زیر کار یعنی زرنگی.

حالا از ما آدم‌هایی با این مختصات که حتی متوسط کار مفید در بخش دولتی‌مان در طول یک روز 22 دقیقه است و به عبارتی دقیق‌تر؛ با این بهره‌وری پایین نیروی انسانی، می‌شود انتظار تولید محصولاتی با کیفیت داشت!؟

به شرق دور فکر می‌کنم. به این‌که چه طور محصولاتی از آن‌جا صادر می‌شود که تا برسد به دست ما  حلوا حلوا می‌شود. و تازه محصولات بازار مشترکش را هم به چشم‌هامان می‌کشیم. به ژاپنی‌ها فکر می‌کنم. این‌که از کجا و کی اینطوری شدند، که به کنترل کیفیت و ارایه‌ی خدمت و کالای بی‌عیب و نقص توجه ویژه‌ای دارند و برای مصرف کننده احترام قایلند و چه طور شد که همه‌ی این چیزهای خوب در وجودشان نهادینه شد. بعد ایران خودرو می‌آید؛ توی ذهنم به قفل در ماشین صفری فکر می‌کنم که بعد از چند روز بسته شد و دیگر باز نشد. به این فکر می‌کنم که شاید قدم اول فکر کردن به همین چیزها باشد.   

بزرگی می‌گفت؛ باورهای یک ملت همه چیز آن‌هاست، ژاپنی‌ها باور دارند که بهبود در هر کاری باید بی‌وقفه باشد و ما باور داریم... 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
Hamid_Bozorgvari
Hamid_Bozorgvari
٩٤/٠٩/٢٩
٠
٠
سلام خانوم سلطانی ، تشکر بخاطر مطلب خوبتون و تبریک به مناسبت تولدتون ، امیدوارم همیشه شاد باشین :)
m_soltani
m_soltani
٩٤/٠٩/٢٩
٠
٠
سلام اقای بزرگواری, ممنونم, برای شما هم بهترین ها رو ارزو دارم :)
Hamid_Bozorgvari
Hamid_Bozorgvari
٩٤/٠٩/٢٩
٠
٠
:)
پیک
پیک
٩٤/٠٩/٢٩
٠
٠
با اینکه جای بحث داره ولی به نظر من بین متنهای الان توی صفحه اول سایت این بهترین مطلبه!
m_soltani
m_soltani
٩٤/٠٩/٢٩
٠
٠
سپاس بابت ابراز لطفتون, از شما ممنونم که وقت گذاشتید برای این پست :)
لیلی
لیلی
٩٥/٠٥/٠٦
٠
٠
میتونست بهترین باشه،به شرط خلاصه بودن
پربازدیدتریـــن ها
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

بعد تو

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

سکوت پاییزی

٩٥/٠٩/١٤
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
لطفا شفاف بگویید

مسابقه ی غسل

٩٥/٠٩/١٣
گیج شده ام

حال این روز

٩٥/٠٩/١٤
به دنبال آیه های عذاب

سید حسن آقامیری کیست؟

٩٥/٠٩/١٤
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
ترانه ای سروده خودم

دل بهونه گیر

٩٥/٠٩/١٥
عمق فاجعه

آرایشگاه

٩٥/٠٩/١٥
معرفی فیم دریا سالار

لطف خدا بود

٩٥/٠٩/١٤
داستان کوتاه

به همین سادگی / قسمت دوم

٩٥/٠٩/١٤
نامه ی کشف شده ی قدیمی ترین دانشجوی دانشگاه بیرجند

مجمع الأدبا

٩٥/٠٩/١٥
بعضی ها

ساعت های بی صدا

٩٥/٠٩/١١
چرا همیشه همه چیز را آماده می خواهیم؟

دوستت دارم های ناگفته

٩٥/٠٩/١٥
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
اندر حکایت آموزش مسائل جنسی به کودکان

بچه از کجا میاد؟

٩٥/٠٩/١٦
باید بشوی همان آدم سابق

آفرینش برای خوب بودن

٩٥/٠٩/١٤