گنجشک ها گرسنه یشان می شود

گنجشک ها گرسنه یشان می شود

نویسنده : z_fakoor

دختر همسایه‌مان هر روز به گنجشک‌های لب پنجره‌اش  غذا می‌داد. هر وقت برادرم می‌رفت بیرون گنجشک‌های محلمان هم انگار گشنه‌یشان می‌شد. همسایه جدیدمان آمده بودند، از آن وقت که آمده بودند، از آن وقت که گنجشک‌های محله‌مان گشنه‌یشان می‌شد، برادرم هم کاری شده بود. بیشتر دل نگران کمر درد مادرم بود، نان‌ها را برادرم می‌خرید، شیر را برادرم می‌گرفت، ماهیانه‌ی سوپر محل را برادرم می داد و من فکر می‌کردم عجب برادر کاری دارم. اما یک روز گنجشک‌های محل انگار گشنه‌یشان نشد...

خبری از دختر همسایه نبود. برادرم نان گرفت. شیر گرفت. حتی رفت با برادر کوچکترم فوتبال بازی کرد. اما حتی گنجشک‌ها هم دیگر گشنه‌یشان شده بود صدای جیک جیکشان تا اتاقِ من هم می‌آمد  اما از دختر همسایه خبری نبود.

فردا صبح دمِ خانه‌ی همسایه‌مان شلوغ بود! ریسه می‌بستند، آب و جارو می‌کردند. انگار حالِ همه ی اهالی آن خانه خوب بود اما حالِ برادرم اصلا خوب نبود. آن روز ما نان نداشتیم، شیر هم، سوپر محل هم چندین بار آمد و رفت. مادرم گفت پسرم نیست. برادرم که سراسیمه دنبال تقویم می‌گشت به من گفت: امیروز عید است؟ گفتم: نه!

شب که شد صدای شادی همسایه تا خانه‌یمان می‌آمد. سر سفره‌یِ‌ِ شام مادرم بالاخره لب باز کرد: «دخترشان را عروس کرده‌اند.» برادرم اشتهایش کور شد. نمی‌دانم مادرم فهمید یا نه. ولی من دیدم لقمه‌یِ غذا از سیبک گلویش پایین‌تر نرفت و انگار مردمک چشم‌هایش برق می‌زدند. خودش گفته بود مرد نباید گریه کند و من می‌دانم گریه نکرد. فقط مردمک‌های چشم‌هایش برق زدند.

یک ماه بعد برادرم کنکور داشت، قبول نشد. مادرم صدایش را بالابرده بود: «میدونستم قبول نمیشی توکی درس خوندی؟ همه‌ش تو کوچه ...خدا نگذره از...» و من فهمیدم که مادرم هم انگار فهمیده است. بعد از چند روز برادرم رفت سربازی. یک منطقه‌ی دور افتاده. می‌گفتند جای خطرناکی است. نزدیک مرز است. مادرم اشک می‌ریخت. می‌گفت: «نمی خواهی بروی بنشین و بخوان برای سال بعد میدونم قبول میشی» اما برادرم رفت و مادرم باز هم گفت: «خدا نگذره از...»

برادرم پیشانی‌ام را بوسید. دمِ گوشم گفت: «به مادر بگو نفرین نکند.»

رفت. همسایه‌یمان هم اسباب کشی کردند. دخترشان اما برای آخرین بار به خانه‌‌ی ما زل زد. خودم دیدمش از پنجره‌ی اتاقِ برادرم دیدم که یک مرد آمد. دستش را گرفت و برد. چشم‌های دخترِ همسایه حسرت داشتند و دستان مرد هیچ محبتی نداشت. مادرم هم این صحنه را دید با بغض گفت: «انشالله خوشبخت شن» و من لبخند زدم و در نامه‌ای به برادرم نوشتم "مادر دیگر نفرین نمی‌کند" اما چرایش را ننوشتم.

برادرم که بعد از دو سال آمد. درس خواند کار هم می‌کرد. خانه‌ی همسایه هنوز هم خالی بود. بعد از چند وقت همسایه‌ای جدید آمدند. آن‌ها یک پسر داشتند. برادرم تمام پنجره ها را حفاظ دار کرد. برچسب‌های رنگی زد و من اعتراض کردم: اینجوری نور نمیاد تو اتاق. برادرم لبخند زد. نمی‌دانم شاد یا غمگین  ولی گفت: «نمی‌خوام باز گنجشک‌ها گشنه‌شون بشه»

انگار برادرم نگران بود. اما برادرم یک چیز را نمی‌دانست. اگر پنجره‌ها حفاظ هم داشته باشند، برچسب‌های رنگی هم زده باشی، باز هم اگر گنجشک‌ها بخواهند گشنه‌یشان می‌شود.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
فو فا نو
فو فا نو
٩٤/١٠/١٥
٠
٠
این ایده ی استفاده از گنجشک ها عالی بود، خیلی خوب ازش استفاده کرده بودید و باعث شده بودید یه داستان خیلی معمولی با وجود اینا متفاوت شه تا حدود زیادی و منی ک حوصله ی خوندن داستانایی با این محتوا رو اکثرا ندارم تا اخر دنبال خودش بکشونه، اون تیکه عوض شده رویه مادر هم دوست داشتم :)
z_fakoor
z_fakoor
٩٤/١٠/١٦
٠
٠
خوشحالم که خوشتون اومده :)ممنون که نظر گذاشتینو نقاطی که خوشتون اومده رو گفتین :)
پربازدیدتریـــن ها
دین داری سخت شده است

شهر زیبا

٩٥/١٠/٢٨
مزاج خود را اماده کنید!

این یک نوشته تند است

٩٥/١٠/٢٦
فاز سیگار

سیگارت بهمن / قسمت اول

٩٥/١٠/٣٠
همین نیرومند بودن را

من زن بودنم را دوست دارم

٩٥/١٠/٣٠
شعری سروده خودم

مثل تفنگ عاشقم که دست خودم نبود

٩٥/١٠/٢٨
خیالبافی های عاشقانه

آغوش بی مثالت در ذهن من نشسته

٩٥/١٠/٢٧
گاهی هوس می کنند بروند

همه چیز جدی می شود

٩٥/١٠/٣٠
ای کاش هر روز، روز آخر بود

روز آخر

٩٥/١٠/٢٦
آسمانی شدند

به مناسبت شهادت شیرمردان

٩٥/١١/٠٢
با همان لبخند همیشگی

عقب‌ تر بایست!

٩٥/١٠/٢٦
شعری سروده خودم

همچون «پلاسکو» میانِ دودها

٩٥/١١/٠٢
حال همه ما خوب است!

از شبکه های مجازی تا دانشگاه های مجازی

٩٥/١٠/٢٩
داستان کوتاه

رز آبی

٩٥/١٠/٢٦
شعری سروده خودم

او می آید

٩٥/١٠/٢٧
لعنت به این زنگ دلهره آور

لعنت به اين تكرار

٩٥/١٠/٢٨
آری به روی کاغذهای سفید ذغال کاری شده.

نه به تلگرام!

٩٥/١٠/٣٠
دست خالی و مشکلات مالی

فقر فرهنگی در سینمای آبغوره گیر

٩٥/١٠/٢٧
این داستان واقعی است

پاداش یک مرد پولدار

٩٥/١٠/٢٧
پنجره ی آسمان را می گشایم

آسمان شکستنی نیست

٩٥/١٠/٢٩
فراموش شان نکنیم

سوختن یا سوزاندن!؟

٩٥/١١/٠٢
تبلیغات
تبلیغات