گنجشک ها گرسنه یشان می شود

گنجشک ها گرسنه یشان می شود

نویسنده : z_fakoor

دختر همسایه‌مان هر روز به گنجشک‌های لب پنجره‌اش  غذا می‌داد. هر وقت برادرم می‌رفت بیرون گنجشک‌های محلمان هم انگار گشنه‌یشان می‌شد. همسایه جدیدمان آمده بودند، از آن وقت که آمده بودند، از آن وقت که گنجشک‌های محله‌مان گشنه‌یشان می‌شد، برادرم هم کاری شده بود. بیشتر دل نگران کمر درد مادرم بود، نان‌ها را برادرم می‌خرید، شیر را برادرم می‌گرفت، ماهیانه‌ی سوپر محل را برادرم می داد و من فکر می‌کردم عجب برادر کاری دارم. اما یک روز گنجشک‌های محل انگار گشنه‌یشان نشد...

خبری از دختر همسایه نبود. برادرم نان گرفت. شیر گرفت. حتی رفت با برادر کوچکترم فوتبال بازی کرد. اما حتی گنجشک‌ها هم دیگر گشنه‌یشان شده بود صدای جیک جیکشان تا اتاقِ من هم می‌آمد  اما از دختر همسایه خبری نبود.

فردا صبح دمِ خانه‌ی همسایه‌مان شلوغ بود! ریسه می‌بستند، آب و جارو می‌کردند. انگار حالِ همه ی اهالی آن خانه خوب بود اما حالِ برادرم اصلا خوب نبود. آن روز ما نان نداشتیم، شیر هم، سوپر محل هم چندین بار آمد و رفت. مادرم گفت پسرم نیست. برادرم که سراسیمه دنبال تقویم می‌گشت به من گفت: امیروز عید است؟ گفتم: نه!

شب که شد صدای شادی همسایه تا خانه‌یمان می‌آمد. سر سفره‌یِ‌ِ شام مادرم بالاخره لب باز کرد: «دخترشان را عروس کرده‌اند.» برادرم اشتهایش کور شد. نمی‌دانم مادرم فهمید یا نه. ولی من دیدم لقمه‌یِ غذا از سیبک گلویش پایین‌تر نرفت و انگار مردمک چشم‌هایش برق می‌زدند. خودش گفته بود مرد نباید گریه کند و من می‌دانم گریه نکرد. فقط مردمک‌های چشم‌هایش برق زدند.

یک ماه بعد برادرم کنکور داشت، قبول نشد. مادرم صدایش را بالابرده بود: «میدونستم قبول نمیشی توکی درس خوندی؟ همه‌ش تو کوچه ...خدا نگذره از...» و من فهمیدم که مادرم هم انگار فهمیده است. بعد از چند روز برادرم رفت سربازی. یک منطقه‌ی دور افتاده. می‌گفتند جای خطرناکی است. نزدیک مرز است. مادرم اشک می‌ریخت. می‌گفت: «نمی خواهی بروی بنشین و بخوان برای سال بعد میدونم قبول میشی» اما برادرم رفت و مادرم باز هم گفت: «خدا نگذره از...»

برادرم پیشانی‌ام را بوسید. دمِ گوشم گفت: «به مادر بگو نفرین نکند.»

رفت. همسایه‌یمان هم اسباب کشی کردند. دخترشان اما برای آخرین بار به خانه‌‌ی ما زل زد. خودم دیدمش از پنجره‌ی اتاقِ برادرم دیدم که یک مرد آمد. دستش را گرفت و برد. چشم‌های دخترِ همسایه حسرت داشتند و دستان مرد هیچ محبتی نداشت. مادرم هم این صحنه را دید با بغض گفت: «انشالله خوشبخت شن» و من لبخند زدم و در نامه‌ای به برادرم نوشتم "مادر دیگر نفرین نمی‌کند" اما چرایش را ننوشتم.

برادرم که بعد از دو سال آمد. درس خواند کار هم می‌کرد. خانه‌ی همسایه هنوز هم خالی بود. بعد از چند وقت همسایه‌ای جدید آمدند. آن‌ها یک پسر داشتند. برادرم تمام پنجره ها را حفاظ دار کرد. برچسب‌های رنگی زد و من اعتراض کردم: اینجوری نور نمیاد تو اتاق. برادرم لبخند زد. نمی‌دانم شاد یا غمگین  ولی گفت: «نمی‌خوام باز گنجشک‌ها گشنه‌شون بشه»

انگار برادرم نگران بود. اما برادرم یک چیز را نمی‌دانست. اگر پنجره‌ها حفاظ هم داشته باشند، برچسب‌های رنگی هم زده باشی، باز هم اگر گنجشک‌ها بخواهند گشنه‌یشان می‌شود.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
فو فا نو
فو فا نو
٩٤/١٠/١٥
٠
٠
این ایده ی استفاده از گنجشک ها عالی بود، خیلی خوب ازش استفاده کرده بودید و باعث شده بودید یه داستان خیلی معمولی با وجود اینا متفاوت شه تا حدود زیادی و منی ک حوصله ی خوندن داستانایی با این محتوا رو اکثرا ندارم تا اخر دنبال خودش بکشونه، اون تیکه عوض شده رویه مادر هم دوست داشتم :)
z_fakoor
z_fakoor
٩٤/١٠/١٦
٠
٠
خوشحالم که خوشتون اومده :)ممنون که نظر گذاشتینو نقاطی که خوشتون اومده رو گفتین :)
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨