بسیار تو و اندکی من

بسیار تو و اندکی من

نویسنده : sh_jahantiq

هی سرما را بهانه کرده بودم برای اینکه محکم‌تر بغلم کنی، گفته بودم سرمایی‌ام! هیچ یادت هست؟ دستهایم در دست هایت ... و بازیِ " هااااا " ؟! دلم برایت تنگ شده! به سانِ کودکی سالها دور از مادر... وقتی که داشتی می‌رفتی هنوز هوا اینقدر سرد نبود! ولی گفتی که مواظب خودت باش! لباس گرم بپوش، سرماییِ من! همانجا بود که دلم لرزید! که گفتم این هم یک بازی ست! تو بر می‌گردی... حالا چهل و چند روز است که تو نیستی... نه من از حالِ تو می‌دانم و نه تو از حالِ پریشانِ من... از آن شب که معامله‌ات کردم با خدا، همان شبی که خیره شدی در چشمانِ افسرده‌ام و گفتی: " نباش "، خیلی نمیگذرد... گفتی که بودنم عذابت میدهد و من ندانستم چطور باید بار عذابت را از دوش ِ خسته و دل ِ پُر غمت بردارم. تو تنها گفتی نباش! و من تنها.... نه! من نشکستم! من آنقدر قوی بودم که دیگر چیزی نگویم! همه چیزم را مخفی کردم در یک سکوت بزرگ و پاورچین پاورچین چمدان خاطراتم را، آن نامه‌ها، آن شال مشکی‌ای که هر شبِ محرم می‌انداختم روی سرم، آن عکس‌های تکیِ خودم و عکس‌های تکیِ خودت که با برنامه‌های گوشی میکسشان کرده بودم یک جوری که انگار عکس دو نفره انداخته‌ایم، آن نقاشی‌ها و در آخر سجاده‌ی دو نفره‌مان را برداشتم همه را ریختم روی هم و بی آنکه بگذارم اشک‌هایم را ببینی، سر به زیر و آهسته رفتم... من حتی تو را از آرزوی حرم رفتن هامان بریدم. خودم ماندم دور و تو را چسباندم در ورودیِ باب الجواد، خودم ماندم دور و تو را گذاشتم درست رو به روی ضریح بانو معصومه (س)!

و چه بسیار نبودن سخت بود! و سخت هست. من اما نگفتمت از گنجشک‌های دلم که مدام یخ میزنند زیر ِ باران و برف و سرمای غصه‌ها، و هیچ کسی نیست که برایشان لالایی ِ آفتاب بخواند! من نیستم... سکوت هست... سکوتِ شریفی که وقت و بی وقت، ظهر و نیمه شب، قلبم را می‌کوبدُ همین یک جرعه آرامش ِ در خواب را هم بهم می‌زند. سکوتِ بزرگواری که تنها الکترودهای وصل شده به دست ِ سرد و پای خسته از رفتن و سینه‌ی تنهایم، می‌توانند به حرف وادارش کنند. آن هم تنها خطوط ِ مبهمی که ... میدانی؟ شب‌ها خمیازه‌هایم نصفه می‌ماند، نفسم تنگ میشود، قلبم تیر می‌کشد. این‌ها بغض‌های خفه‌ام هستند! من نمی‌شکنم! نشکستم! من آنقدر قوی بودم که نگویمت که این حرف... که این " نباش"، برایم سخت است، نگویمت بگذار "بمانم"...  من تنها سکوت کردم و یک شب که کم مانده بود به شکستنم معامله‌ات کردم با خدا... تو را دادم... و به جایت درد گرفتم! تو را دادم و به جایت بغض کردم! تو را دادم و یک خلا در سینه‌ام پیدا شد...!

هنوز چیزهایی از تو در من مانده است. مثل ِ یادگاری‌هایی که گفتی همه‌شان را بریز دور و من فقط نگاهت کردم که مگر تو هر چه از من داشتی ریختی؟ و تو نگاه کردی که همه را، همه را ریختم. مثل خیلی از چیزهایی که نمی‌شود گفت. مثل ِ سکوتم! که تمامِ جانم را به آتش می‌کشد. خدایا آتشم را گلستان کن!

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
saiideh70
saiideh70
٩٤/٠٩/٢٧
٠
٠
کاشکی میشد مم برگردمو با خدا معاملش کنم...
i.forouzan
i.forouzan
٩٤/٠٩/٢٧
٠
٠
يااااا خدا... چه قدر غم داشت اين مطلب!!!
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٩/٣٠
٠
٠
بسیار زیبا بود. دل نوشته هایی که همه رنگ خدایی دارند :) پایانش عالی بود
الهام
الهام
٩٤/١٠/٠١
٠
٠
هنوز هم سرما هنوز هم زمستان مرا میبرد به دی ماه 91 مرا میبرد به او که گفت نباش
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
می روم شهر را بی خاطره قدم بزنم

دختری قید موهای خود را زد

٩٥/١٢/٠٧
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
حس تلخ تنهایی

گاه می توان خوب نبود

٩٥/١٢/٠٦
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
بخشندگی و دل بزرگی

عارضه های میانسالگی

٩٥/١٢/٠٧
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
تبلیغات
تبلیغات