درخت سیار / داستان-قسمت اول

درخت سیار / داستان-قسمت اول

نویسنده : رضا تمجیدی

مریم مات مبهوت روی پله‌ها نشسته بود و به در حیاط خیره شده بود، هیچ صدایی نمی‌شنید هیچ‌کس را نمی‌دید. آن ازدحام آدم‌های سیاه پوش، آن صدای بلند قرآن، صدای ناله‌های مادرش را... هیچکدام را نمی‌شنید.

فقط به در حیاط خیره شده بود، دری که هر روز آن را برای پدرش باز می‌کرد، پدری که هر روز لبخند را ارمغان می‌آورد، پدری که هر روز او را می‌بوسید، پدری که هر روز مریم لحظه شماری می‌کرد تا به خانه برگردد، امروز پیکرش را از در خانه بیرون بردند تا دیگر هیچوقت برنگردد و چشم‌های مریم تا ابد منتظر بماند.

- مریم جان مریم جان پاشو بریم تو چرا اینجا نشستی؟

صدای خاله‌اش او را تکانی داد، خاله‌اش زیر بغلش را گرفت تا مریم را بلند کند و اتاق ببرد ولی مریم از حال رفت.

چشم‌هایش را که باز کرد توی اتاقش بود دیگر صدای قران و ناله نبود، نمی‌دانست چند ساعت گذشته، ناگهان یاد پدرش افتاد، انگار کوهی از غم را روی سینه‌اش گذاشتند، بلند شد و نشست زانوهایش را بغل گرفت و بغضش ترکید.

به اندازه تمام سال‌ها خوشی‌اش گریه کرد، به اندازه‌ی تمام بوسه‌های پدرش اشک ریخت. باورش نمی‌شد، مگر می‌شود پدری که دیروز او را درآغوش کشید و گفت «دختر بابا، من همیشه پیشتم» امروز زیر خروارها خاک خوابیده باشد؟

آینده پیش رو را چه کند بدون تکیه گاه؟ آن خاطره‌های گذشته را چگونه حمل کند بدون پدر؟ داشت دیوانه می‌شد، دلش آرام نمی‌گرفت، فقط زار زار گریه می‌کرد.

چهل روز گذشت و مریم هنوز باورش نمی‌شد هنوز شب‌ها گریه می‌کرد، هنوز نمی‌توانست به سر مزار پدرش برود. آفتاب داشت کم‌کم غروب می‌کرد مریم توی اتاقش دراز کشیده بود، آن روز مریم بیشتر از هر وقت دیگری دلش برای پدرش تنگ شده بود آرام چشم‌هایش را بست و بخواب رفت.

با صدای اذان از خواب پرید ناگهان پدرش را دید که روبرویش نشسته بود، گمان کرد خواب می‌بیند ولی از از صدای اذان و آدم‌های تو کوچه مطمئن شد که بیدار است، نگاهش خیره به پدر بود نمی‌توانست حرفی بزند، کمی ترسیده بود، زبانش قفل شده بود، تمام نیرویش را جمع کرد فریادی کشید و از حال رفت....

وقتی بهوش آمد انگار مریم سابق نبود، دیگر غمی در دلش نبود سبک شده بود ولی...

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
z_amini
z_amini
٩٤/٠٩/١١
١
٠
هی روزگار. خوشبختی همون صدای نفس های پدری بود که نیمه شب میشنیدم...
رضا تمجیدی
رضا تمجیدی
٩٤/٠٩/١١
٠
٠
ممنون دوست خوبم بخاطر حضور و نظرتون و امیدوارم روح پدرتون قرین رحمت الهی باشه
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٤/٠٩/١١
٢
٠
چه غم انگیز
رضا تمجیدی
رضا تمجیدی
٩٤/٠٩/١١
١
٠
ممنون دوست خوبم بخاطر حضورتون
m-aminfar
m-aminfar
٩٤/٠٩/١٢
١
٠
من دوستم باباش یکدفعه فوت کرد. تو 10 سالگی. اگه داستانتون ادامه داشته باشه عالیه
رضا تمجیدی
رضا تمجیدی
٩٤/٠٩/١٣
٠
٠
تسایت به دوستتون بابت پدرش و اینکه داستان ادامه داره دوست خوبم
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

زیر باران خنده با چشمان گریان ساده بود

٩٥/١١/٢٥
تا آن روز چقدر فاصله داریم؟

در حکومت امام زمان

٩٥/١١/٢٥
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
از تو ممنونم

خدایی باش

٩٥/١١/٢٥
از عکس های پی در پی تا شاخ های اینستاگرامی

زندگی به سبک اینستاگرام

٩٥/١١/٢٥
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
تبلیغات
تبلیغات