خود شکنم یا آینه؟!

خود شکنم یا آینه؟!

نویسنده : حوا

او هر روز مرا نگاه می‌کرد، بد هوایم را داشت! گام به گام،  لحظه به لحظه و حتی گاهی جلوتر از من کنارم بود! هر زمان خسته راه می‌شدم به او چشم غره می‌رفتم! عصبانی هم می‌شدم او را مقصر می‌دانستم، او تنها کسی بود که همیشه شاهد شرایط و کنارم بود! محبت‌هایش برایم وظیفه شده بود و دیگر معنی رحم و رحمت نمی‌داد! حضورش دیگر رنگ عادت گرفته بود نه یک موهبت!

بی مهری‌ام به جایی رسید که ترکش کردم، آری کوچکی چون من بزرگی چون او را ترک گفت! آری بنده‌ای چون من خدایی چون او را ترک گفت! آن زمان از قبح عمل خود بی‌خبر بودم تا آن که همنشینی که نسبت به او ارادت، مهر، لطف و محبت خاصی داشتم و همیشه در مقابلش پر از خلوص و خالی از غش بودم، با بی‌مهری مهر مرا پس زد و ترکم گفت!

دل شکسته‌ام کرد؛ نمی‌توانستم بی‌مهری ناعادلانه‌اش را هضم کنم تا آن که بی‌مهری خودم را نسبت به «هو الباقی» به خاطر آوردم! دیگر از او ناراحت نبودم، دیگر دل شکسته نبودم، او آینه من بود! آن تصویر نازیبا تصویر من بود که مرا این گونه شکسته بود! دیگر از قبح عملش دلشکسته نبودم، من از تصویر نازیبای خود شکسته بودم.

 

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
Samira
Samira
٩٤/٠٩/٠٧
٠
٠
به نظر من آدما فکر میکنن که خدا رو ترک میکنن حتی تو همون شرایط بد که به اصطلاح با خدا قهر میکنن باز هم گوشه دلشون بهش امید دارن... خدا خیلی بخشندس.
حوا
حوا
٩٤/٠٩/٠٧
٠
٠
سلام =) درسته ما اینطوری فکر میکنم حتی من معتقدم تلنگری که خدا بدینوسیله به بنده میزنه ناشی از محبت جاری بین بنده و خداست (حتی در زمان به ظاهر قهر) که تحت تفکر های آنی ما قطع نمیشه! بنازم به خدایی که در تک تک اتفاقات حتی شر هم معجزه ای برای افزایش معرفت ما انسانها داره...
Samira
Samira
٩٤/٠٩/٠٧
٠
٠
به نظر من آدما فکر میکنن که خدا رو ترک میکنن حتی تو همون شرایط بد که به اصطلاح با خدا قهر میکنن باز هم گوشه دلشون بهش امید دارن... خدا خیلی بخشندس.
رفیعه
رفیعه
٩٤/٠٩/٠٨
٠
٠
بعضی وختا یادمون میره اون "بالایی"هس!دلیلشم نمیدونم...
حوا
حوا
٩٤/٠٩/٠٨
٠
٠
برای من که بیشتر از بعضی وختا اتفاق میوفته! کاش فقط بعضی وختا بود....
فاطمه سادات منافی
فاطمه سادات منافی
٩٤/٠٩/٠٨
٠
٠
ماجرای همیشگی انسان و نسیان ... الهی و ربی من لی غیرک ...
حوا
حوا
٩٤/٠٩/٠٨
٠
٠
الهی و ربی من لی غیرک ...=)
پربازدیدتریـــن ها
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

شب بارانی ما از تو ندارد اثری

٩٦/٠٤/٠٤
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
آفتاب سوزان، روزه و امتحان

معلم کوچک درس بزرگ

٩٦/٠٤/٠٤
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
دنیای پدر و پسری

در دنیای کناری

٩٦/٠٤/٠٤
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
وقتی همه مثل هم می شویم

مینیون ها!

٩٦/٠٤/٠٣
تبلیغات
تبلیغات