نمی‌دونم چه احساسی است که از زیارت فراری‌ام. طفلی خانمم دلش غش می‌رود برای زیارت. هر چند وقت یک بار بهانه‌ی مشهد رفتن می‌گیرد تا شاید من دلم به رحم بیاید ببرمش زیارت. آخرین باری که با هم به مشهد رفتیم دو تا بچه داشتیم، حسن و فاطمه. آن موقع بچه سوم‌مان یعنی محمد صالح به دنیا نیامده بود. الان که چارمی‌اش هم آمده، ریحانه خانوم. هنوز یک سال‌شان هم تمام نشده بود. زمستون بود. با کلی دردسر بلیط قطار جورکردیم و رفتیم سمت مشهد. شب سختی بود. نیمه شب رسیدیم به هتلی که از قبل رزرو شده بود. مسئول هتل که ما را آنطوری دید گفت: مجبوری دوتا پشت سر هم بیاری؟ منهم همان‌طوری که بچه‌ها بغلم بودند گفتم: دوقلو هستن، آخه دخترم یک خورده ریزه میزه بود و پسرم درشت، برای همین همه خیال می‌کردند که دوتا پشت سر هم آوردیم.

شوفاژ اتاق خوب کار نمی‌کرد، اتاق سرد بود. مثل همیشه بچه‌ها نمی‌خوابیدند، با خستگی و سختی زیاد شب را روز کردیم. بعد از این‌که صبحانه خوردیم، رفتیم سمت حرم. خانمم انگار که وارد بهشت شده باشد، خوشحال بود. اشک دورچشم‌هایش حلقه بسته بود، آخر بعد از مدت‌ها این بار به قول خودش با دوتا فرشته‌اش آمده بود زیارت امام رضا(ع). همیشه بهش حسودی‌ام می‌شد، به این‌که این همه عاشق امام رضاست.

برعکس من که از همان کوچکی هم هر وقت می‌رفتم حرم حس می‌کردم گم شدم، احساس می‌کردم وقت ندارم، باید زود برگردم، زبانم بند می‌آمد. هنوز که هنوز است آن حس توی من مانده . تصمیم داشتیم بعد از زیارت برویم  برای همه آن‌هایی که انتظار داشتند، سوغاتی بخریم. من که هیچ وقت عادت نداشتم سوغاتی بخرم، آن سری تصمیم گرفتم بخرم. با کلی ذوق و اشتیاق و کلی سختی رفتیم سوغاتی خریدیم. ساک و چمدان‌های‌مان را بستیم و رفتیم دم درب هتل، منتظر شدیم تا تاکسی بیاید. بچه‌ها همزمان گریه می‌کردند، عجله عجله وسایل‌مان را صندوق عقب تاکسی گذاشتیم و راه افتادیم به سمت شهرمان. شب رسیدیم خانه، و چمدان‌ها را که خالی کردیم، دیدیم  ای داد و بی‌داد، درست همان چمدونی که سوغاتی و چیزهای با ارزش‌مان داخلش بوده، دم درب هتل جا مانده.

خانمم با غر غر و ناراحتی بهم گفت: چقدر گفتم که چیزی جا نمونه... من هم گفتم که سوغاتی خریدن به من نمیاد. بعد توی دلم گفتم: ای کاش به جای چمدونمون، دلمون جا می‌موند.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
naser_j
naser_j
٩٤/٠٩/٠٦
٠
٠
با کوله باری از گناه به زیارت تو می آیم ،کوله ام را به صندوق امانت خواهم داد ،خدا کند یادم برود و پس نگیرم هر گز ،یا که قبض آن را گم کنم...
maede
maede
٩٤/٠٩/٠٦
٠
٠
متن قشنگی بود،اما کاش کلش رو نوشتاری می نوشتی و کلماتی مثل چمدون،زمستون و دلمون رو به صورت محاوره نمی نوشتی که متنت یکدست بشه :)
پربازدیدتریـــن ها
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

همواره شک مهمان من است

٩٦/٠١/٠٢
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

تو ابراهیم نبودی

٩٦/٠١/٠٤
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

نمی دانستم!

٩٦/٠١/٠٢
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

تردید، تصمیم و تغییر

٩٦/٠١/٠٢
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

گوجه سبز

٩٦/٠١/٠٢
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

یاکریم

٩٦/٠١/٠٤
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

هنوز عاشقم بود؟!

٩٦/٠١/٠٤
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

تن‌های سرد

٩٦/٠١/٠٥
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

فقط به خاطر مانی

٩٦/٠١/٠٣
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

چهل سالگی

٩٦/٠١/٠٣
کار بزرگ پرسپولیس

نگاهی متفاوت به لیگ برتر ۹۵_۹۶

٩٥/١٢/٢٨
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

یک جهان مقابل من

٩٦/٠١/٠٢
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

دخترکی با چشمان آبی رنگ

٩٦/٠١/٠٣
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

حجم نبودنت

٩٦/٠١/٠٢
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

بهلول

٩٦/٠١/٠٣
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

شاه بی سپاه

٩٦/٠١/٠٢
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

انقلاب شکستن ظرف است

٩٦/٠١/٠٤
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

آیه های زمینی در تردیدهای ناگریز

٩٦/٠١/٠٣
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

ساعت بیست و پنج شب و روز سی و دوم ماه

٩٦/٠١/٠٥
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

زنگ

٩٦/٠١/٠٣
تبلیغات
تبلیغات