به قلبمان  رجوع کنیم

به قلبمان رجوع کنیم

نویسنده : mohammadreza_mir

زمان میگذرد. تمام حرف ها فراموش می شوند. روزگار غم ها به پایان می رسد. با خودم فکر می کنم که هدف من از زندگی چیست؟ آیا من برای خود زندگی میکنم، یا طبق نظر دیگران؟ آیا در طول زندگی قلب انسانی را از آن خود کرده ام یا نه؟ و در پایان به این نتیجه میرسم که: «زندگی هدیه ای زیباست برای شخص من و نه دیگران!» بدست آوردن قلب ها سخت، ولی شکست آن آسان است.

چرا باید حرف‌ها آن طور گفته شوند که قلبها شکسته شود؟

خیلی از ما جوری زندگی می‌کنیم که مردم از ما راضی باشند، نه خودمان! و بر اساس تأثیر گفته‌های دیگران است که لحظه‌ها را می‌گذرانیم.

گاهی اوقات با صورتی خشن به زندگی نگاه می‌کنیم، نه با قلب‌های پر از مهرمان! این گونه است که همواره غم‌ها را در وجودمان پرورش می‌دهیم و روح مان را آزرده می‌کنیم. گاهی غرورمان اجازه نمی‌دهد که به حرف دل‌مان گوش کنیم و زندگی‌مان را آنطور که خودمان می‌خواهیم و بدون توجه به حرف دیگران بسازیم.

بهتر آن است که اظهار نظرهای بیهوده و بی اساس دیگران را فراموش کنیم؛ غرور را کنار بگذاریم و خود آن گونه که هستیم و قلب هایمان میگوید پیش برویم. چرا که زندگی شخصی ما، تنها از آن ماست.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٩/٠٢
٢
٠
به نظرم اینطوری نیست که همیشه انسان برای خودش زندگی کنه؛ و اینطوری هم نیست که همیشه برای دیگران باشه. مثلا شاد کردن دل پدر و مادر در کدام دسته بندی قرار می گیره؟
mohammadreza_mir
mohammadreza_mir
٩٤/٠٩/٠٨
١
٠
بنظر من شاد کردن والدین حزو دسته رجوع به قلب و پیروی از ان میشود چون پدر مادر جایگاهشان در قلب است.و
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٩/٠٢
١
٠
یک نکته فنی هم داشت نوشته خوب شما: موضوع واحد نبود؛ یک موضوع زندگی کردن برای دیگران بود؛ یک موضوع نوع نگاهمان به زندگی اطراف بود
mohammadreza_mir
mohammadreza_mir
٩٤/٠٩/٠٨
١
٠
تشکر.حتما در نوشته تمام تلاشمو میکنم که این نکته رو رعایت کنم.
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨