غم نامه‌ای برای شعر ...

غم نامه‌ای برای شعر ...

نویسنده : خاتون گیس گلابتون

من آنم که در پای خوکان نریزم / مر این قیمتی دُّرِ لفظ دری را ...

شاید برای خیلی‌های‌تان با خواندن این بیت از شعر معروف ناصر خسرو سوال پیش بیاید: خب که چی؟!

نمی‌دانم اصلا گفتن این حرف این‌جا درسته یا نه؟ نمی‌دانم چند نفر قبول خواهند داشت حرفم را و چند نفر مخالفش خواهند بود ولی این حرف خیلی وقت است توی دلم مانده و حس کردم باید بگویمش.

همه آدم‌ها توی یک سنی در مورد یک سری چیزها خیلی فانتزی و رویایی فکر می‌کنند. شعر برای من دقیقا جزو همین دسته چیزها بود. فکر من درباره‌ی شعر و محیط شعر و شاعری و شعرا یک نوع فکر فانتزی و رویایی بود. اما این حرفی است که دارم امروز می‌گویم. در شرایطی که تا چند ماه پیش هرگز فکر نمی‌کردم یک روز این حرف از دهن «من» بیاید بیرون.

آدمی که یک عمر با شعر بزرگ شده، در کنار قرآن و دینش و پا به پای آن کتاب‌های ارزشمند و عزیز، همزمان بین حافظ و سعدی و مولانا قد کشیده و شعر هم برایش حکم هوا را داشته توی زندگی‌اش، بعد از سال‌های سال شعر خواندن وارد یک جمعی می‌شود که بهشان می‌گویند شاعر.

آن وقت تصور کنید همون دم اول از زبون یک شاعر بشنود : من اصلا برای فلان مناسبت حس شعر گفتن نداشتما ولی خب گفتن شعر کم داریم باید شعر بگی، اگه نگی نمیشه، منم گفتم دیگه!

یا یکی دیگر برگردد بگوید : من فلان ترانم رو اینجوری گفتم چون اگر توش احساساتمو به کار می‌بردم نمی‌تونستم بدمش فلان خواننده بخوندش

و قس علی هذا ...

این برای آن آدم با آن تفکرات فاجعه است. آدمی که یک عمر دیدش به شعر و شاعری و شعرا یک جمع اهل دل بوده که دور هم جمع می‌شوند تا بتوانند دنیا را زیبا‌تر تصویر کنند برای دیگران، بتوانند با کلام‌شان حس آرامش و هم دردی را به دیگران هدیه کنند.

شرمنده‌ام از گفتن این حرف ولی متاسفانه، متاسفانه و باز هم متاسفانه؛ محیط شاعری امروز ما تبدیل به محیطی شده برای دیده شدن، برای پیشرفت. هر کسی دنبال این است که یک چیز بگوید که آن وسط اسمش برود سر زبا‌ن‌ها. گرچه اثبات شیء نفی ما ادا نمی‌کند هرگز و قطعا هنوز هستند شاعرانی که از دل و برخواسته از دل شعر می‌گویند ولی متاسفانه من از دنیای شاعری دلگیر شدم، به خاطر چیزهایی که توی این مدت دیدم؛ خیلی هم زیاد.

و این شاید به خاطر سطح توقع بالای من از شاعرها، بخاطر پیش زمینه‌ام از حافظ و سعدی و امثالهم بود. متاسفانه امروز خیلی از شعرای ما دارند کلمات و احساسات‌شان را حروم شهرت می‌کنند. (و از نظر من این جور آدم‌ها تفاوت چندانی با مصداق یاد شده در شعر ناصر خسرو ندارند و این بود سیم رابط بین این حرف من با بیت)

من دلگیرم ازشان، از ته دل. و باید این را می‌نوشتم شاید که دست به دست بچرخد و برسد به دست‌شان. نه به عنوان کسی که شاعری بلد است و ادعای شاعری دارد؛ نه اصلا. فقط و فقط و فقط به عنوان یک شعر دوست، یک آدم که دلش می‌خواهد وقتی شعری می‌خواند حس را بگیرد ازش. نمی‌خواهد سالی صد تا کتاب شعر بخرد و بخواند، می‌خواهد شعرهایی را بخواند که واقعا از دل شاعر بر آمده باشند، حتی اگر سالی دو یا سه تا کتاب شعر فقط داشته باشد توی لیستش برای خریدن.

=============

دل نوشت :

لطفا یادمون نره؛

آن سخن کز دل بر آید لاجرم بر دل نشیند

تذکر نوشت :

شعرو نکنیم بازیچه‌ی دست خودمون لطفا

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
sajjad_mohammadi
sajjad_mohammadi
٩٤/١٠/٠١
٠
٠
من که کلن با شعر هیچ رقمه ارتباط برقرار نکردم خخخ
فاطمه سادات منافی
فاطمه سادات منافی
٩٤/١٠/٠٩
٠
٠
ای بابا چرا ؟ شعر خوبه که :))
h.naderi
h.naderi
٩٤/١٠/٠١
٠
٠
اتفاقا کسی رو میشه گفت شاعر که توی موضوعاتی که خیلی هم را دستش نیست بتونه شعر بگه؛ و گرنه وقتی حس شعر ایچاد بشه شاید همه بتونن چیزهایی بگن
فاطمه سادات منافی
فاطمه سادات منافی
٩٤/١٠/٠٩
٠
٠
بله صحیح میفرمایید ، برای بدست آوردن مهارت شاعری این کار لازمه قطعا و برای تمرین ... اما وقتی شاعر مردم شدی دیگه نباید به زور بشینی برای پول درر آوردن شعر بگی ... البته این نظر من و شاید فط این جور شعرا به دل من نشینه ...
f-rezaei
f-rezaei
٩٤/١٠/٠١
٠
٠
واقعاااا همینه. من هم بعنوان دوست داران شعر با دیدن و شنیدن این چیزها واقعااا دلگیر میشوم. راز جاودانگی حافظ و سعدی و مولانا و امثالهم هم در این است ک شعر را برای منافع خودنگفته اند.
فاطمه سادات منافی
فاطمه سادات منافی
٩٤/١٠/٠٩
٠
٠
ان شاء الله زین پس روند به صورتی بشه که این جور شعر ها کم و کم تر بشن ...
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨