انسان ها مثل رود جاری اند
حالا بعد از هفت سال هنوز هم نمی توانم بگویم انسان ها چگونه اند

انسان ها مثل رود جاری اند

نویسنده : zohreh sayenpoor

سال‌ها روانشناسی می‌خوانیم در کنار آدم‌هایی که ته کلاس به مژه‌هایشان ریمل می‌زنند و رشته‌شان را مسخره می‌کنند و درکنار آدم‌هایی که فیلم خوب می‌ببینند و کتاب غیر درسی می‌خوانند و رشته‌شان را دوست دارند.

هفت سال از آدم‌های خارج از دانشگاه می‌شنویم: «حالا یعنی انسان‌ها را می‌شناسی؟» هفت سال لبخند می‌زنیم و هفت سال مودبانه جواب میدهیم: «اِی‌ی‌ی‌ی» ‌و هفت سال جواب می‌‌شنویم:حالا بگو ببینم، من چه جور آدمی‌ام؟» هفت سال سکوت میکنیم. هفت سال بعد هم سکوت خواهیم کرد و حتی هفت سال دیگرش.

ما روانشناسی می‌خوانیم. صفحه به صفحه، جزوه به جزوه،کتاب به کتاب. استادها می‌آیند و می‌روند. استادها می‌گویند و می‌گویند. 7 سال می‌گذرد و مدرک کارشناسی‌مان می‌شود کارشناسی ارشد. حالا می‌دانیم که هرگز نمی‌شود در جواب سوال«حالا بگو ببینم، من چه جور آدمی‌ام؟» تنها یک جمله گفت، یا حتی یک پاراگراف، یا حتی یک صفحه. حالا می‌دانم که انسان‌ها در کلمه خلاصه نمی‌شوند. آنها یک روز نازنین و دوست داشتنی‌اند و یک روز عوضی و نفرت انگیز. یک روز آن قدر احساساتی‌اند که پای تلویزیون، خیره به دهان اخبارگو، به پهنای صورت اشک می‌ریزند و یک روز با پوزخندی بر لب،کنار جنازه‌های بیرون افتاده از ماشین‌های تصادفی، سلفی می‌گیرند. یک روز عاشقند و عشقشان را به عرش می‌برند و یک روز همان عشق سابق را به فرش می‌کوبند و مشت و لگد بارانش میکنند. یک روز کارمندی محترم و آبرومند در شرکتی بزرگ‌اند و یک روز در قامت یک داعشی، سر از تن انسان جدا می‌کنند. جمعه‌ها سر چهار راه برایت ترمز می‌کنند تا از خیابان رد شوی و دوشنبه‌ها سر همان چهار راه از رویت رد می‌شوند.

نه. انسان را نمی‌شود یکبار و برای همیشه شناخت. انسان‌ها مثل روداند. رودی که در جریان است، می‌رود، می‌رود، می رود و هرگز نمی‌ماند. انسان را باید در شرایط مختلف، در روزهای مختلف، در موردهای مختلف، در موقعیت‌های اجتماعی مختلف، در حالت‌های عاطفی مختلف، در فصل‌های مختلف و در مکان‌های جغرافیایی مختلف شناخت.

وقتی که مجرداند و وقتی که متاهل، وقتی که بی پول اند و وقتی که پولدار، وقتی برنده‌اند و وقتی بازنده، وقتی اوضاع به کام‌شان است و وقتی نیست، وقتی در وطن‌اند و وقتی در غربت، وقتی کارمند اند و وقتی رئیس، وقتی غرق در ماتم‌اند و وقتی سرشار از خوشی، وقتی آویزان از میله‌ی اتوبوس بی آر تی‌اند و وقتی نشسته بر روی صندلی هواپیمای لوفت هانزا، وقتی شستشان به نشانه ‌لایک بالا است و وقتی در حال هو کشیدن‌اند... انسان را باید هر روز و هر ساعت شناخت. چراکه آنها روداند. می‌روند و هرگز نمی‌مانند. می‌روند و تغییر می‌کنند و ثابت نمی‌مانند.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
٩٤/٠٩/٠٢
١
٠
چقدر خوب بود. حس خیلی خوبی گرفتم از این متن:)
zohreh sayenpoor
zohreh sayenpoor
٩٤/٠٩/٠٣
١
٠
خوشحالم که موجب شدم حس خوبی بگیرید :)
S.Asadzadeh
S.Asadzadeh
٩٤/٠٩/٠٢
١
٠
خیلی مطلب خوبی بود کلی لذت بردم ممنونم:)
نگار تنها
نگار تنها
٩٤/٠٩/٠٢
١
٠
با سلام وخسته نباشید نوشته شما دلنشین بود برایم با ارزوی موفقیت روزافزون بر شما بزرگوار
zohreh sayenpoor
zohreh sayenpoor
٩٤/٠٩/٠٣
٠
٠
سلام و درود برشما خیلی ممنون عزیز دل بزرگواری ازخودتونه :)
٩٤/٠٩/٠٢
١
٠
نوشته خود تون بود؟ آخه چند وقت پیش این همین ن نوشته رو با تغیرات خیلی خیلی کم خونده بودم اونجا روانشناسی مردم شناسی بود!!
zohreh sayenpoor
zohreh sayenpoor
٩٤/٠٩/٠٣
١
٠
نه دوست عزیز من زیر متن درج کردم که تغییر دادمش این متن برای خانومی به نام آنالی هست ومن مرتبط بارشتم عوضش کردم ولی درج نشده
zohreh sayenpoor
zohreh sayenpoor
٩٤/٠٩/٠٣
١
٠
نه دوست عزیز من زیر متن درج کردم که تغییر دادمش این متن برای خانومی به نام آنالی هست ومن مرتبط بارشتم عوضش کردم ولی درج نشده
zohreh sayenpoor
zohreh sayenpoor
٩٤/٠٩/٠٣
١
٠
البته باقی مطالب ازخودمه ؛) وقت کردید مطالعه بفرمایید
naser_j
naser_j
٩٤/٠٩/٠٣
٠
٠
ببخشید اصلا قصد جسارت نداشتم فقط از این جهت پرسیدم که به خودن ثابت شه حافظم هنوز سر جاشه و توهم نزدم که این متن رو قبلا خونده بود :) در توانایی های شما شکی نیست چشم از روی فرصت یاداشت ها تون رو مطالعه خواهم کرد
h.naderi
h.naderi
٩٤/٠٩/٠٣
١
٠
بسیار متن خوبی بود. خوندشن هم حس خوبی داشت. این دست متن ها برای جیم فوق العاده است. یکی از سختی ها علوم انسانی اینه که هر چقدر علمت بیشتر میشه بر میزان جهلت نسبت به انسان واقف تر میشی
zohreh sayenpoor
zohreh sayenpoor
٩٤/٠٩/٠٣
٠
٠
به نکته خوبی اشاره کردید واقعا همینطوره :(
s_mostafa_b
s_mostafa_b
٩٤/٠٩/٠٣
١
٠
واقعا همینطوره، کی میدونه که چه تمایلات بالقوه ای داره؟ مرسی :)
لیلی
لیلی
٩٥/٠٤/٠٣
٠
٠
خوبه
پربازدیدتریـــن ها
افشین یدالهی هم رفت

این سال کبیسه همچنان مسافر می گیرد

٩٥/١٢/٢٦
دردی که بزرگ تر می شود

هیس! اینجا گوش شنوایی... هست

٩٥/١٢/٢٦
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

همواره شک مهمان من است

٩٦/٠١/٠٢
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

نمی دانستم!

٩٦/٠١/٠٢
دیگران را فراموش نکنیم

آن طرف چهره نوروز

٩٥/١٢/٢٦
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

گوجه سبز

٩٦/٠١/٠٢
کار بزرگ پرسپولیس

نگاهی متفاوت به لیگ برتر ۹۵_۹۶

٩٥/١٢/٢٨
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

تردید، تصمیم و تغییر

٩٦/٠١/٠٢
احساس ناب یکی شدن

اگر روزی ازدواج کردم

٩٥/١٢/٢٦
ممنون از عشق...

انگار عاشقي

٩٥/١٢/٢٦
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

حجم نبودنت

٩٦/٠١/٠٢
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

یک جهان مقابل من

٩٦/٠١/٠٢
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

شاه بی سپاه

٩٦/٠١/٠٢
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

فقط به خاطر مانی

٩٦/٠١/٠٣
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

دخترکی با چشمان آبی رنگ

٩٦/٠١/٠٣
یادداشت / راه یافته به مرحله نهایی

چهل سالگی

٩٦/٠١/٠٣
داستان / راه یافته به مرحله نهایی

آیه های زمینی در تردیدهای ناگریز

٩٦/٠١/٠٣
دلم به حالش می سوزد

اسفند سوخته!

٩٥/١٢/٢٨
شعر / راه یافته به مرحله نهایی

زنگ

٩٦/٠١/٠٣
مرا تا خورشید بالا ببر

احساس ترس می کنم

٩٥/١٢/٢٨
تبلیغات
تبلیغات