آژیر قرمز که می‌کشیدند خواهر کوچکم دامن مادر را می‌گرفت و آن‌قدر تند تند نفس می‌کشید که کبود می‌شد. مادر توی سر و سینه‌ی خودش می‌کوبید و بلند طوری که صدای آژیر مانع شنیدن صدایش نشود می‌گفت اگر صدام ِ نامسلمان ما را نکشد این جز جگر گرفته دق‌مان می‌دهد. آقا جان خواهر کبود شده‌ام را می‌زد زیر بغل و دست من و برادرم را می‌کشید و می‌دویدیم سمت زیر زمین. پله‌های زیر زمین را دو تا یکی پایین می‌رفتیم و گاهی هم پاهای کوچکم فرصت چسبیدن به پله‌ها را پیدا نمی‌کرد و از همان بالا تپی کشیده می‌شدم تا پایین.

هنوز هم شب‌هایی که صدای دزد گیر ماشین‌ها بلند می‌شود، وحشت زده از خواب می‌پرم و دنبال دست‌های آقا جان می‌گردم. همان روزها حمام تهران را که زدند خبر آوردند خاله‌ی پدرم با دختر‌هایش آن جا بوده‌اند. بی‌بی وقتی شنید تنها خواهرش توی حمام پرپر شده است، به یک نقطه خیره شد و از حال رفت. وقتی هم به هوش آمد بی آن که گریه کند چند بار پشت دستش کوبید و گفت: هزار بار به اون شوهر بی ناموسش گفتم یه حموم تنگ این حیاط گور به گوریت در بیار که زن و بچه‌ت عذاب نکشن، به خرجش نرفت که نرفت، بیا اینم عاقبتش و باز به یک نقطه خیره شد و از هوش رفت.

با ذهن کودکانه‌ام مدام به این فکر می‌کردم چرا دشمن باید از همه یک شهر حمام‌ش را بمباران کند. از همان وقت‌ها حمام رفتن برایم کابوس شد. همه‌اش منتظر بودم یک بمب بیاید و حمام را با خاک یکسان کند. خیال می‌کردم عراقی‌ها از حمام بدشان می‌آید. بزرگتر که شدم حمام رفتنم را می‌گذاشتم برای وقت‌هایی که کسی خانه نبود، در یک چشم بر هم زدن می‌رفتم و می‌آمدم بیرون و نفس راحتی می‌کشیدم که این بار هم به خیر گذشت. از خانه‌های بدون زیر زمین هم مثل مرگ می‌ترسیدم. به نظرم خانه بدون زیر زمین امنیت نداشت. جنگ تنها دوستان و همسایه‌ها و اقوامم را از من نگرفت. جنگ همه شجاعت و اطمینانم را با خودش برد. و من که بلد نبودم مثل خواهر کوچکم تند تند نفس بکشم و کبود بشوم و توجه دیگران را به خودم جلب کنم در هیاهوی زندگی ساکت نشستم و مثل مادر بزرگ به یک گوشه خیره شدم.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
m_fanaei
m_fanaei
٩٤/٠٨/٢٥
٢
٠
:( خدا کنه هیچ وقت جنگ نباشه هیچ جا :((
r_roshnavand
r_roshnavand
٩٤/٠٨/٢٦
٠
٠
سلام ... دو پارگراف اول بسيار خاطره برانگيز و زيبا بود
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨