دِگردیسی‌های روزانه و خزعبلاتِ من!

دِگردیسی‌های روزانه و خزعبلاتِ من!

نویسنده : شادی کیان

گاهی آدم دچار دِگردیسی می‌شود، خب بشود، به ما چه ... آدم است دیگر، این آدم بودن خیلی مهم است چون اگر آدم نبود و مثلا یک چیزی در همان مایه‌های گاو حسنی بود، به همان سبک و سیاق ِ دوست داشتنی خودمان حمله ور می‌شدیم به طعمه، طعمه همان گاو حسن است، پدافندها و محاصره شکنی‌ها را که کردیم و حالمان که جا آمد می‌نشستیم و با یک آدم درست و حسابی حرف می‌زدیم ... والا ..

مگر می‌شود یک گاو دچار دِگردیسی شود؛ نمی‌شود دیگر... چون ظاهرا خیلی بعید و دور از ذهن است که یک گاو آن هم از نوع حسنی‌اش که همه‌ی کودکی‌های ما را با خود برده است و پشت همان کوه معروف عمو زنجیر باف گذاشته است، مثل یک آدم عاقل و بالغ فکر کند و ما را با درگیری‌های ذهنی ِ بی‌شماری که داریم مشغول سازد که هی سرمان را بکوبیم به دیوار و بلند بلند بگوییم: گاو هم دچار دگردیسی نشد که شد.

خب برگردیم سراغ آدم،  این‌که آدم دچار دگردیسی می‌شود یا نه زیاد مهم نیست. مهم این است که از چه چیزی به چه چیز دیگری تبدیل شود. چیز هم در نوبه خودش بسیار مهم است. باید چیزی که هستی را با چیزی که می‌خواهی شوی چیز سازی، هماهنگ سازی. این‌که من بعد از 22 سال دچار دِگردیسی شوم و فکر کنم که در بدو تولد کفچلیزک بودم و بعد هم یکهویی یک روز صبح بیدار شوم و دلم بخواهد بروم یخ زار و ایگلو بسازم کمی دور از ذهن به نظر می‌رسد. اما زیاد هم بد نیست. حداقل بهتر از آن است که فکر کنم باید پیگمه شوم و هجوم ببرم سمت جنگل‌های آفریقا و به شکار مشغول شوم و با بقیه آدم کوچک‌ها زندگی کنم.

 دگردیسی به معنای خود شاید گاهی اوقات به پرستیژ ِ آدم صدمه وارد کند و آسیب‌های جبران ناپذیر و مخربی بر جا بگذارد چون شما بعد از این‌که کفچلیزک شدید خیلی احمقانه است که باز دوباره آدم شوید. آدم با داشتن این عقل و شعور ِ زیبا و دوست داشتنی‌اش می‌تواند به هرچیزی تبدیل شود ولی از یک کفچلیزک که اصلا شعور نمی‌داند چیست چه انتظاری می‌توان داشت. خلاصه این‌که حواس‌مان باید به دِگردیسی‌های هر روزه خودمان باشد. حداقل به چیزی تبدیل شویم که بعدش پشیمان نشویم و هی سرمان را نکوبیم به دیوار افکار و مهملات‌مان که این چه مخمصه‌ای بود گرفتارش شدیم.

آدم‌های شعور دار را، به همه آن چیزهایی که دلتان می‌خواهد تبدیل‌شان شوید و نمی‌توانید بشوید در الویت قرار دهید. بدون شک زیباترین دِگردیسی‌های جهان را تحویل خودتان و  اطرافیان‌تان می‌دهید .

بعد من خودم را جمع نبستم یعنی من زیادی سرم می‌شود، نه خب. این‌گونه نیست، فعل جمله خودش همین طوری آمد نشست وسط، هر چه خواستید بگویید به فعل ِ جمله بگویید!

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
meshkat
meshkat
٩٤/٠٨/٢١
٠
٠
یاد کافکا افتادم! نتیجه گیری بهتر از بقیه ش بود‎;)‎
admincheh
admincheh
٩٤/٠٨/٢٣
٠
٠
لطفا در دگردیسی های تان دقت نظر داشته باشندی !
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣