ماه در چنته من است

ماه در چنته من است

نویسنده : aynaz_sahrivar

برخلاف تمام مقاله‌های اینترنتی که خوانده بودم، فیلم‌هایی که دیده بودم، ماه فرق می‌کرد. همان ماهی نبود که برایش به آب و اتش زده بودم، خاکستری بود و خاکستری بود و خاکستری... آن هم از آن افسرده کننده‌هایش. از آن‌هایی که می‌برندت به روزی که برای گل‌های پژمرده‌ات زار زدی. روزی که از باران متنفر شدی؛ خودم را بی‌دست و پا می‌دیدم. اولین انسان نبودم، ولی اولین ترسوی پا گذاشته به ماه بودم. همه چیز با آن پایین فرق می‌کرد. همان لابه لا ها نشسته در آغوش زمین، من بودم و حسی مبهم. فهمیدنش سخت بود و مطمعنا کار من نبود، همه حرف‌هایی را که در مورد ماه زده می‌شد را باور داشتم مخصوصا آن یکی را که می‌گفت «گرگ‌ها زمان کامل شدن ماه وحشی‌تر می‌شوند»

روزهای جذر و مد که فاصله زمین تا ماه کم‌تر می‌شد، گرگ درونم رهایم نمی‌کرد. ساکن شدن در ماه را می‌خواست. حالا که فاصله‌ی چند صد کیلومتری ماه به چند تا سانت تبدیل شده بود دلم زمین را می‌خواست. ساکن بودن در زمین را. جنس ترس‌هایم متفاوت است اما این یکی ترسی غریب است. حالا برای ماه ارزشی ماورائی قائلم بودم. این ارزش شاید از سر ترس بود. ترس از یک ناشناخته‌ی زیبا، حال که این ماه غمگین افسرده پر چاله تیره و تار سرد و خالی از سکنه را می‌بینم جنس ترسم فرق دارد.

وقتی خودت را پیدا می‌کنی. آن هم روی ماه خودت را چیزی جز انسان ناچیز و ناتوانی نمی‌بینی که دستش به قمر کوچکی رسیده. با خودت می‌گویی این ماه است. همانی که سال‌ها آرزوی لمسش را داشتی. ماه تمام عمر اسمم را داشت و من  هیچ. مشتی از ماه حق من بود. تمام عمر ماه مال من بود و من صاحبش نبودم. ماه را با خودم به زمین آوردم، دور از چشم هر کسی. شش سال پیش برای آخرین بار دستم را روی صندوقچه‌ای کشیدم که ماه را در آن حبس کرده بودم. چیزی جز غبار نبود. غباری خاکستری و براق! غباری که به جنون می‌کشاندم. برای آخرین بار که لمسش کردم. غبارش روی دستانم نشست. هنوز هم روی دستانم هست. دستانم ماه شده‌اند. دو ماه در اطراف من می‌درخشند. حال ماه در چنته من است.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
می روم شهر را بی خاطره قدم بزنم

دختری قید موهای خود را زد

٩٥/١٢/٠٧
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
حس تلخ تنهایی

گاه می توان خوب نبود

٩٥/١٢/٠٦
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
بخشندگی و دل بزرگی

عارضه های میانسالگی

٩٥/١٢/٠٧
کاش به خودمان بیاییم

پیش به سوی نابودی

٩٥/١٢/٠٨
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
من هم یکی از آن 99 نفر هستم!

مجلس تحریم یا مجلس ترحیم؟

٩٥/١٢/٠٧
شعری سروده خودم

تهدید نکن

٩٥/١٢/٠٤
تبلیغات
تبلیغات