ماه در چنته من است

ماه در چنته من است

نویسنده : aynaz_sahrivar

برخلاف تمام مقاله‌های اینترنتی که خوانده بودم، فیلم‌هایی که دیده بودم، ماه فرق می‌کرد. همان ماهی نبود که برایش به آب و اتش زده بودم، خاکستری بود و خاکستری بود و خاکستری... آن هم از آن افسرده کننده‌هایش. از آن‌هایی که می‌برندت به روزی که برای گل‌های پژمرده‌ات زار زدی. روزی که از باران متنفر شدی؛ خودم را بی‌دست و پا می‌دیدم. اولین انسان نبودم، ولی اولین ترسوی پا گذاشته به ماه بودم. همه چیز با آن پایین فرق می‌کرد. همان لابه لا ها نشسته در آغوش زمین، من بودم و حسی مبهم. فهمیدنش سخت بود و مطمعنا کار من نبود، همه حرف‌هایی را که در مورد ماه زده می‌شد را باور داشتم مخصوصا آن یکی را که می‌گفت «گرگ‌ها زمان کامل شدن ماه وحشی‌تر می‌شوند»

روزهای جذر و مد که فاصله زمین تا ماه کم‌تر می‌شد، گرگ درونم رهایم نمی‌کرد. ساکن شدن در ماه را می‌خواست. حالا که فاصله‌ی چند صد کیلومتری ماه به چند تا سانت تبدیل شده بود دلم زمین را می‌خواست. ساکن بودن در زمین را. جنس ترس‌هایم متفاوت است اما این یکی ترسی غریب است. حالا برای ماه ارزشی ماورائی قائلم بودم. این ارزش شاید از سر ترس بود. ترس از یک ناشناخته‌ی زیبا، حال که این ماه غمگین افسرده پر چاله تیره و تار سرد و خالی از سکنه را می‌بینم جنس ترسم فرق دارد.

وقتی خودت را پیدا می‌کنی. آن هم روی ماه خودت را چیزی جز انسان ناچیز و ناتوانی نمی‌بینی که دستش به قمر کوچکی رسیده. با خودت می‌گویی این ماه است. همانی که سال‌ها آرزوی لمسش را داشتی. ماه تمام عمر اسمم را داشت و من  هیچ. مشتی از ماه حق من بود. تمام عمر ماه مال من بود و من صاحبش نبودم. ماه را با خودم به زمین آوردم، دور از چشم هر کسی. شش سال پیش برای آخرین بار دستم را روی صندوقچه‌ای کشیدم که ماه را در آن حبس کرده بودم. چیزی جز غبار نبود. غباری خاکستری و براق! غباری که به جنون می‌کشاندم. برای آخرین بار که لمسش کردم. غبارش روی دستانم نشست. هنوز هم روی دستانم هست. دستانم ماه شده‌اند. دو ماه در اطراف من می‌درخشند. حال ماه در چنته من است.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
مسابقات ورزشی همبستگی کشورهای اسلامی در باکو

خواهرم؛ حجابت رو رعایت نکن

٩٦/٠٣/٠٢
شعری سروده خودم

چشمان سیاه تو

٩٦/٠٣/٠٣
پسری با موهای قرمز

Home - خانه

٩٦/٠٣/٠٢
بخوانید درد و رنج

می نویسم امتحان...

٩٦/٠٣/٠٢
زنانی که نمی دانند زن هستند

زنان علیه ورزشگاه!

٩٦/٠٣/٠٣
قرارمان فردا شب...

پشت سکوت تب دار ماه

٩٦/٠٣/٠٦
استاد بافندگی زندگی!

دختر کنار دستی من

٩٦/٠٣/٠٤
برای شاد بودن، منتظر هیچ مردی نباش

نامه ای به دخترم

٩٦/٠٣/٠٤
شعری سروده خودم

عاصی شده ام

٩٦/٠٣/٠٣
او برایم همه بود

این من خودخواه

٩٦/٠٣/٠٢
شعری سروده خودم

بانوی پهلوی

٩٦/٠٣/٠٦
نوشته های خود خود من

به اسم صادق هدایت!

٩٦/٠٣/٠٦
درس هایی از یک فیلم!

دیو و دلبر

٩٦/٠٣/٠٨
بی هیچ تفسیری

رمضان یعنی رمضان!

٩٦/٠٣/٠٦
آن ها سالم اند یا ما؟

خودمان باشیم

٩٦/٠٣/٠٧
رسالت انسان

پرندگی

٩٦/٠٣/٠٤
شعری سروده خودم

مایه ننگ بشر خواهیم شد

٩٦/٠٣/٠٧
دنبال تو می گردم

امیدوارترین عاشق این حوالی

٩٦/٠٣/٠٤
باران در ظهر آفتابی

بمان کنارم

٩٦/٠٣/٠٣
زندگی به جای شخصیت های کودکی

چقدر خوب که من خودم هستم

٩٦/٠٣/٠٧
تبلیغات
تبلیغات