ماه در چنته من است

ماه در چنته من است

نویسنده : aynaz_sahrivar

برخلاف تمام مقاله‌های اینترنتی که خوانده بودم، فیلم‌هایی که دیده بودم، ماه فرق می‌کرد. همان ماهی نبود که برایش به آب و اتش زده بودم، خاکستری بود و خاکستری بود و خاکستری... آن هم از آن افسرده کننده‌هایش. از آن‌هایی که می‌برندت به روزی که برای گل‌های پژمرده‌ات زار زدی. روزی که از باران متنفر شدی؛ خودم را بی‌دست و پا می‌دیدم. اولین انسان نبودم، ولی اولین ترسوی پا گذاشته به ماه بودم. همه چیز با آن پایین فرق می‌کرد. همان لابه لا ها نشسته در آغوش زمین، من بودم و حسی مبهم. فهمیدنش سخت بود و مطمعنا کار من نبود، همه حرف‌هایی را که در مورد ماه زده می‌شد را باور داشتم مخصوصا آن یکی را که می‌گفت «گرگ‌ها زمان کامل شدن ماه وحشی‌تر می‌شوند»

روزهای جذر و مد که فاصله زمین تا ماه کم‌تر می‌شد، گرگ درونم رهایم نمی‌کرد. ساکن شدن در ماه را می‌خواست. حالا که فاصله‌ی چند صد کیلومتری ماه به چند تا سانت تبدیل شده بود دلم زمین را می‌خواست. ساکن بودن در زمین را. جنس ترس‌هایم متفاوت است اما این یکی ترسی غریب است. حالا برای ماه ارزشی ماورائی قائلم بودم. این ارزش شاید از سر ترس بود. ترس از یک ناشناخته‌ی زیبا، حال که این ماه غمگین افسرده پر چاله تیره و تار سرد و خالی از سکنه را می‌بینم جنس ترسم فرق دارد.

وقتی خودت را پیدا می‌کنی. آن هم روی ماه خودت را چیزی جز انسان ناچیز و ناتوانی نمی‌بینی که دستش به قمر کوچکی رسیده. با خودت می‌گویی این ماه است. همانی که سال‌ها آرزوی لمسش را داشتی. ماه تمام عمر اسمم را داشت و من  هیچ. مشتی از ماه حق من بود. تمام عمر ماه مال من بود و من صاحبش نبودم. ماه را با خودم به زمین آوردم، دور از چشم هر کسی. شش سال پیش برای آخرین بار دستم را روی صندوقچه‌ای کشیدم که ماه را در آن حبس کرده بودم. چیزی جز غبار نبود. غباری خاکستری و براق! غباری که به جنون می‌کشاندم. برای آخرین بار که لمسش کردم. غبارش روی دستانم نشست. هنوز هم روی دستانم هست. دستانم ماه شده‌اند. دو ماه در اطراف من می‌درخشند. حال ماه در چنته من است.

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
شعری سروده خودم

همه جا صوت غریبانه آن آهنگی است

٩٦/٠٣/٢٨
حرف‌هایم را برای شما بگویم

روزمرگی های گارسون جوان

٩٦/٠٣/٢٧
لطفا ما را گارسون صدا نزنید

روزمرگی های گارسون جوان / قسمت دوم

٩٦/٠٤/٠١
آرامش من در کدام است؟

مرگ درخت هشتاد و یک ساله

٩٦/٠٣/٣١
آدم ها چقدر زود عوض می شوند

ساعت 1:29 دقیقه بامداد

٩٦/٠٤/٠١
در دنج ترین گوشه دل

شمعدانی کوچک من

٩٦/٠٣/٢٧
شهادت مبارکش باشد

چند می گیری عاشق بشی؟

٩٦/٠٣/٢٧
در باب خبرهای بی‌اهمیتی که برایمان مهم می‌شوند

قسمت آخر خندوانه لو رفت...

٩٦/٠٣/٢٩
او اکنون کلاس چهارم است

پدربزرگ دوست داشتنی

٩٦/٠٣/٢٨
شعری سروده خودم

دوست داری بروی؟

٩٦/٠٣/٣١
لطفا خانم ها با دقت بیشتری بخوانند

بازار کاری که خانم ها خرابش کردند

٩٦/٠٣/٢٨
محال است یادم بروند

خاطرات وبلاگ نویسی

٩٦/٠٣/٣١
شعری سروده خودم

از درد می رسم به همان نقطه، باز درد

٩٦/٠٣/٢٩
جایگاه مقدس یک پدر

پدر ظالم

٩٦/٠٣/٢٨
خطر استفاده از واژه های بیگانه

ساید بای ساید

٩٦/٠٤/٠٣
شعری سروده خودم

حکومت عشق

٩٦/٠٣/٢٩
روزه خواری در ملا عام

جرم هست؟ نیست؟

٩٦/٠٣/٣١
من غرق تماشای چشم هایت

محبوب من

٩٦/٠٤/٠١
این قلم، ریشه می دواند

پاره خطی برای جیمی ها

٩٦/٠٤/٠٣
در میان انبوه این شدها و نشدها

هیچ گاه نشد

٩٦/٠٣/٣٠
تبلیغات
تبلیغات